Batuta

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Inne znaczenia Ten artykuł dotyczy pałeczki dyrygenta. Zobacz też: inne znaczenia.
Witold Lutosławski dyrygujący batutą

Batuta (z włoskiego „uderzenie”, „takt) – cienka, wydłużona pałeczka używana przez dyrygenta w celu wyraźniejszego i sugestywniejszego wyrażania tempa, metrum i dynamiki utworu. Ma długość od 25 do 50 cm.[1] Może być wykonana z drewna, bambusa, włókna szklanego lub innych lekkich materiałów; często zakończona korkowym lub drewnianym uchwytem w kształcie kulki lub innej, mniej lub bardziej wydłużonej elipsoidy. Jej kolor jest najczęściej dobierany w kontraście do ubioru dyrygenta, w celu jak najlepszej widoczności dla orkiestry.

W dzisiejszym kształcie została wprowadzona przez Luisa Spohra ok. 1810, jej użycie upowszechnił Felix Mendelssohn-Bartholdy[potrzebne źródło]. Wcześniej do utrzymania zespołu w tempie używany był rodzaj laski uderzanej o podłogę lub zwitek nut.


Przypisy

  1. Najczęściej spotykana długość batuty mieści się w granicy 25-35 cm.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Gwizdalanka Danuta, Historia Muzyki, t. 2
  • Chomiński Józef, Historia Muzyki, t. 1, 2
  • Jaworski Lucjan, Podstawy techniki dyrygowania