Batuta

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Witold Lutosławski dyrygujący batutą

Batuta (z włoskiego "uderzenie", "takt") – cienka, wydłużona pałeczka używana przez dyrygenta w celu wyraźniejszego i sugestywniejszego wyrażania tempa, metrum i dynamiki utworu. Ma długość od 25 do 50 cm.[1] Może być wykonana z drewna, bambusa, włókna szklanego lub innych lekkich materiałów; często zakończona korkowym lub drewnianym uchwytem w kształcie kulki lub innej, mniej lub bardziej wydłużonej elipsoidy. Jej kolor jest najczęściej dobierany w kontraście do ubioru dyrygenta, w celu jak najlepszej widoczności dla orkiestry.

W dzisiejszym kształcie została wprowadzona przez Luisa Spohra ok. 1810, jej użycie upowszechnił Felix Mendelssohn-Bartholdy.[potrzebne źródło] Wcześniej do utrzymania zespołu w tempie używany był rodzaj laski uderzanej o podłogę lub zwitek nut.

WiktionaryPl nodesc.svg
Zobacz hasło batuta w Wikisłowniku

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Gwizdalanka Danuta, Historia Muzyki, t. 2

Chomiński Józef, Historia Muzyki, t.1, 2

Jaworski Lucjan, Podstawy techniki dyrygowania

Przypisy

  1. Najczęściej spotykana długość batuty mieści się w granicy 25-35 cm.