Behemot

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy mitycznego stworzenia. Zobacz też: Behemoth – zespół muzyczny.
Behemot i Lewiatan, grafika Williama Blake'a.

Behemot (hebr. בהמות Bəhēmôth, Behemot, B'hemot "bestie; zwierzęta"; arab, بهيموث albo بهموت Bahīmūth) – nieprzetłumaczone imię zwierzęcia wspomnianego w Księdze Hioba, 40:15[1]. Przedstawiony jako postać podobna do hipopotama lub słonia.

Najprawdopodobniej, בהמות bəhēmôth to liczba mnoga słowa בהמה bəhēmāh, znaczącego „zwierzę”, „bestię” w jęz. hebrajskim[2], co sugeruje, że stworzenie to jest wielkości kilku zwierząt.

Niektóre teorie[edytuj | edytuj kod]

Samuel Bochart (1599-1667) w Hierozoiconie sugerował, że Behemot to hipopotam, domyślając się, że hebrajskie słowo behemoth może pochodzić od egipskiego „p'-ih-hw” – „wół wodny”[3]. Skojarzenie Behemota z hipopotamem okazało się nieprawidłowe, gdyż takiego słowa w języku egipskim nie było[4], a mimo to przetrwało w niektórych przekładach Biblii.

Według midraszu, niemożliwym jest pokonanie Behemota przez kogokolwiek, z wyjątkiem jego Twórcy – w tym przypadku Jahwe. Późniejsza tradycja żydowska głosi, że na uczcie na Końcu Świata Behemot zostanie złożony w ofierze i spożyty razem z Lewiatanem i Zizem. Hebrajski Behemot jest utożsamiany z perskim Hadhajosz.

Niektórzy kreacjoniści młodej Ziemi, jak na przykład Alfred Palla, identyfikują Behemota z brachiozaurem bądź diplodokiem. Według nich biblijny opis zwierzęcia, np.: "jego ogon masywny i długi jak pień cedru, kości niczym metalowe rury, niemożliwość złapania go na hak" (Hi 40:16-24) pasuje do dużych lądowych dinozaurów, ale nie do hipopotama czy słonia[5].

Nawiązania w literaturze[edytuj | edytuj kod]

Imię Behemot Michaił Bułhakow nadał członkowi świty Wolanda z powieści Mistrz i Małgorzata”, występującemu pod postacią kota, mogącego zamieniać się w człowieka.

Przypisy

  1. Hi 40,15 w przekładach Biblii.
  2. Jorge Luis Borges, Zofia Chądzyńska (tłum.): Księga istot zmyślonych. Warszawa: Prószyński i S-ka, 2000, s. 24. ISBN 83-7255-740-3.
  3. Samuel Bochart, Hierozoicon, t. 2, kol. 753-769.
  4. Karel van der Toorn, Bob Becking, Peter van der Horst, Dictionary of Deities and Demons in the Bible, s.v. „Behemoth”, str. 166.
  5. Alfred Palla. Czy biblijny behemot był dinozaurem?. „Znaki Czasu”. 4/2010. 

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]