Bezczaszkowce

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Bezczaszkowce
Cephalochordata
syn.: Acrania, Leptocardia
Lancetnik
Lancetnik
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Nadtyp wtórouste
Typ strunowce
Gromada bezczaszkowce
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Bezczaszkowce, strunogłowe (Cephalochordata) – niewielkie zwierzęta przybrzeżnej strefy ciepłych mórz. Kilkadziesiąt gatunków zaliczanych do strunowców.

Cechy charakterystyczne[edytuj | edytuj kod]

  • długość ciała 6-8 cm
  • bocznie spłaszczone
  • wydłużony, lancetowaty, ostro zakończony kształt
  • występują zagrzebane w dnie ciepłych mórz o dużym zasoleniu
  • układ wydalniczy w postaci protonefrydiów zakończonych solenocytami
  • organizmy te są filtratorami
  • ruch rzęsek napędza pokarm
  • w gardzielach występują liczne przegrody i szpary
  • 180 par szpar szkrzelowych które są wzmocnione włókienkami kolagenowymi
  • na dnie gardzieli znajduje się endostyl wydzielający śluz, który zlepia pokarm w "sznur pokarmowy" który dzięki ruchowi rzęsek przemieszcza się do jelita
  • trawienie na zasadzie fagocytozy
  • występuje uchyłek wątroby (będący homologiem wątroby) do niego trafia żyła wątrobowa
  • krążenie wrotne
  • niestrawione resztki wydalane są przez odbyt znajdujący się po lewej stronie ciała
  • woda wydostaje się przez szpary do otworu odpływowego
  • bezpośrednia wymiana gazowa
  • gardziel wyścielona nabłonkiem orzęsionym, szpary uchodzą do jamy okołoskrzelowej.

Najbardziej znanym przedstawicielem bezczaszkowców jest lancetnik.

Najstarsze bezczaszkowce, a zarazem strunowce, to Cathaymyrus oraz młodsza o 10 mln lat pikaia.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Schemat budowy anatomicznej lancetnika