Biblioteka Państwowa w Berlinie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Budynek biblioteki przy ulicy Unter den Linden (zdjęcie z 1961 r.)
Budynek biblioteki przy Potsdamer Strasse

Biblioteka Państwowa w Berlinie (niem. Staatsbibliothek zu Berlin, dawniej Preußische Staatsbibliothek lub Königliche Bibliothek) stanowi instytucję Fundacji Pruskiego Dziedzictwa Kultury i jest największą biblioteką naukową na obszarze krajów niemieckojęzycznych. Założona została w 1661 przez Wielkiego Elektora Fryderyka Wilhelma I jako „Elektorska Biblioteka w Cölln (dzielnica Berlina) nad Sprewą” (niem. Churfürstliche Bibliothek zu Cölln an der Spree). W 1701 została przemianowana przez Fryderyka I Pruskiego na „Królewską Bibliotekę w Berlinie” (niem. Königliche Bibliothek zu Berlin). Po zniesieniu monarchii w 1918, biblioteka otrzymała nazwę „Pruskiej Biblioteki Państwowej” (niem. Preußische Staatsbibliothek).

Pod koniec II wojny światowej część zbiorów trafiła do budynku klasztoru benedyktynów w Krzeszowie, z którego wcześniej, w roku 1940, usunięto zakonników. Zbiory te, popularnie określane jako „Berlinka”, zostały zdeponowane w Bibliotece Jagiellońskiej w Krakowie, gdzie znajdują się do chwili obecnej.

Po wojnie, wskutek podziału Niemiec, pozostałe zbiory zostały podzielone między wschodnioberlińską „Deutsche Staatsbibliothek” i zachodnioberlińską „Staatsbibliothek Preussischer Kulturbesitz”. 1 stycznia 1992 obydwie biblioteki zostały połączone pod obecną nazwą.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Systematischer Katalog bis 1955 (alter Realkatalog) / Deutsche Staatsbibliothek in der Stiftung Preussischer Kulturbesitz Berlin. Hildesheim: Olms, 1991. ISBN 3-7361-0075-2. (niem.)