Biegus białorzytny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Biegus białorzytny
Calidris fuscicollis[1]
(Vieillot, 1819)
Biegus białorzytny
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd neognatyczne
Rząd siewkowe
Rodzina bekasowate
Podrodzina słonki
Rodzaj Calidris
Gatunek biegus białorzytny
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Biegus białorzytny, biegus Bonapartego (Calidris fuscicollis) – gatunek średniego ptaka wędrownego z rodziny bekasowatych (Scolopacidae).

Występowanie 
zamieszkuje północną Kanadę i Alaskę. Zimuje w Patagonii i na Falklandach. W małych ilościach lecz regularnie pojawia się w Europie, w tym w Polsce, na Azorach i Wyspach Kanaryjskich.
Cechy gatunku 
Obie płci ubarwione jednakowo. W szacie godowej wierzch ciała brązowoszary z ciemnymi plamkami, spód biały z ciemnobrązowym kreskowaniem na głowie i piersi. Biała brew, charakterystyczny biały kuper kontrastujący z ciemnym ogonem. W szacie spoczynkowej wierzch ciała popielatoszary z ciemnymi plamami, spód ciała biały, kreskowanie na piersi słabo zaznaczone. Kuper biały, ogon ciemny. Nogi i dziób ciemne.
Wymiary średnie 
dł. ciała ok. 17-20 cm
rozpiętość skrzydeł ok. 34-41 cm
waga ok. 50 g
Biotop 
Tundra, poza okresem godowym mokradła, brzegi rzek i jezior.
Gniazdo 
Na ziemi.
Jaja 
W ciągu roku wyprowadza jeden lęg, składając w czerwcu-sierpniu 3 do 4 oliwkowych, brązowo nakrapianych jaj.
Wysiadywanie 
Jaja wysiadywane są przez okres 20-22 dni przez samicę. Pisklęta usamodzielniają się po 16-17 dniach.
Pożywienie 
Bezkręgowce uzupełnione pokarmem roślinnym.
Ochrona 
Objęty ochroną gatunkową ścisłą.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Calidris fuscicollis w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Calidris fuscicollis. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)