Bogusław Winid

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Bogusław Winid
Data i miejsce urodzenia 3 listopada 1960
Warszawa
Ambasador RP przy NATO i UZE
Okres urzędowania od 6 września 2007
do 30 września 2011
Poprzednik Jerzy Maria Nowak
Następca Jacek Najder (wyłącznie przy NATO)
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Bogusław Winid (pierwszy z lewej) podczas konferencji 15 lat Polski w NATO w Senacie (2014)

Bogusław Walenty Winid (ur. 3 listopada 1960 w Warszawie) – polski dyplomata, doktor nauk historycznych, od 2006 do 2007 podsekretarz stanu w Ministerstwie Obrony Narodowej, od 2007 do 2011 ambasador RP przy NATO i UZE, od 2011 podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Absolwent Liceum im. Jana Zamoyskiego w Warszawie (1979), w 1984 ukończył z wyróżnieniem studia w Instytucie Historycznym Uniwersytetu Warszawskiego, następnie podjął pracę jako asystent w Ośrodku Studiów Amerykańskich UW. W latach 1988–1989 odbył studia na Indiana University (USA). W 1991 obronił pracę doktorską na temat stosunków polsko-amerykańskich w latach 1919–1939. Ukończył również studium dyplomatyczne w Instytucie Hoovera w Kalifornii.

W 1991 rozpoczął także pracę w Ministerstwie Spraw Zagranicznych, na początku w Departamencie Ameryki Północnej i Południowej. W latach 1992–1997 był zatrudniony jako sekretarz Ambasady RP w Waszyngtonie odpowiedzialny za stosunki z Kongresem. Koordynował działania zmierzające do uzyskania poparcia amerykańskich kongresmenów dla członkostwa Polski w NATO. W 1998 był zastępcą dyrektora Departamentu Ameryki Północnej i Południowej MSZ. W tym samym roku objął kierownictwo Departamentu Ameryki Północnej. W 2001 został mianowany zastępcą ambasadora RP w Waszyngtonie. Od 11 sierpnia 2006 do 31 sierpnia 2007 pełnił funkcję podsekretarza stanu w Ministerstwie Obrony Narodowej.

23 sierpnia 2007 Sejmowa Komisja Spraw Zagranicznych pozytywnie zaopiniowała jego kandydaturę na stanowisko Ambasadora – Stałego Przedstawiciela RP przy NATO i UZE w Brukseli. 6 września tego samego roku został mianowany na to stanowisko przez prezydenta Lecha Kaczyńskiego. Odwołany został w dniu 24 sierpnia 2011, z mocą od 14 listopada 2011[1]. 17 listopada 2011 objął stanowisko podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych[2].

Jest autorem publikacji na temat historii dyplomacji i stosunków międzynarodowych, w tym stosunków polsko-amerykańskich, m.in. trzech książek: W cieniu Kapitolu. Dyplomacja polska wobec Stanów Zjednoczonych Ameryki, 1919–1939 (1991), Santiago 1898 (1995) oraz Rozszerzenie NATO w Kongresie Stanów Zjednoczonych, 1993–1998 (1999).

Odznaczony m.in. Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[3][4].

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]