Boris Feldman

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Boris Mironowicz Feldman ros. Борис Миронович Фельдман (ur. 1890 w Pińsku, zm. 12 czerwca 1937 w Moskwie) – sowiecki komkor z 1935.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Urodzony w rodzinie żydowskiego stolarza. Współpracował z działaczami ruchu robotniczego, za co był kilkakrotnie aresztowany, sądzony i skazywany. Członek Socjaldemokratycznej Partii Robotniczej Rosji od 1919. W l. 1918 - 1922 sekretarz Sztabu Rejonowego Briańska. W 1919 pomocnik szefa Oddziału Operacyjnego 13 Armii, później szef sztabu 1 Brygady 9 Dywizji Strzelców. W 1920 pomocnik szefa sztabu, a potem szef sztabu 57 i 55 Dywizji Strzelców. W 1920 - 1921szef sztabu samodzielnej brygady. W czasie walk z Antonowem w 1921 dowódca Korpusu Ekspedycyjnego w Tambowie.

W latach 19221925 dowódca 17 Korpusu Strzelców, w l. 1925 – 1928 dowódca 19 Korpusu Strzelców. W l. 1928 - 1934 szef sztabu Leningradzkiego Okręgu Wojskowego. W l. 1934 - 1937 szef Głównego Zarządu Kadr Robotniczo Chłopskiej Armii Czerwonej, członek Rady Wojskowej przy komisariacie ludowym Obrony ZSRR. w 1937 zastępca dowódcy Moskiewskiego Okręgu Wojskowego.

W maju 1937 zdjęty ze wszystkich stanowisk, wykluczony z partii i aresztowany pod zarzutem "udziału w antysowieckiej organizacji terrorystycznej". Jego wymuszone zeznania dały pretekst do aresztowania m. Tuchaczewskiego. Sądzony razem z M. Tuchaczewskim. Stracony 12 czerwca 1937. Rehabilitowany w 1957.

Odznaczony Orderem Czerwonego Sztandaru.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]