Witalij Primakow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Witalij Markowicz Primakow
Виталий Маркович Примаков
Witalij Markowicz Primakow
Komkor Komkor
Data i miejsce urodzenia 30 grudnia 1897
Semeniwka, Gubernia czernihowska,  Imperium Rosyjskie
Data i miejsce śmierci 11 czerwca 1937
Moskwa,  ZSRR
Przebieg służby
Lata służby 1917-1937
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna domowa w Rosji
Odznaczenia
Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru

Witalij Markowicz Primakow (ros. Виталий Маркович Примаков, ur. 30 grudnia 1897 Semeniwka w guberni czernihowskiej, zm. 11 czerwca 1937 w Moskwie) – sowiecki komkor z 1935.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Urodzony w rodzinie nauczyciela. Uczył się w gimnazjum, gdzie rozpoczął działalność antywojenną wśród żołnierzy garnizonu Czernihowa, za co był w 1915 sądzony i skazany na wyjazd i osiedlenie się na Syberii. Członek Socjaldemokratycznej Partii Robotniczej Rosji od 1914. W kwietniu 1917 powrócił z zesłania. Od czerwca 1917 członek Kijowskiego Komitetu Bolszewików. w sierpniu 1917 wstąpił do zapasowego pułku piechoty w Czernigowie, z którym udał się na front. z ramienia pułku był skierowany na II Zjazd Rad. Brał udział w walkach pod Pułkowem i Gatcziną. Członek Ogólnorosyjskiej Rady Wykonawczej (rząd sowiecki) 2 kadencji.

W styczniu 1918, zgodnie z decyzją Ukraińskiego Rządu Sowieckiego sformował pułk Czerwonych Kozaków. W czasie wojny domowej 1918-–1920 dowodził pułkiem kawalerii, brygadą, 8 Dywizją Kawalerii, 1 Konnym Korpusem Czerwonych Kozaków.

Ukończył Wyższy Kurs Akademicki w 1923. W latach 19241925 komendant Wyższej Szkoły Kawalerii w Leningradzie. s W. 1925–1926 oddelegowany do Chin, w l. 19271930 attache wojskowy w Afganistanie i w Japonii. W latach 19331935 zastępca dowódcy Północnokaukaskiego Okręgu Wojskowego, zastępca inspektora wyższych uczelni wojskowych. Od 1935 zastępca dowódcy Leningradzkiego Okręgu Wojskowego.

Aresztowany w 1936 pod zarzutem "udziału w antysowieckiej organizacji terrorystycznej". Sądzony razem z M. Tuchaczewskim, jako jedyny na procesie podtrzymał złożone pod przymusem w śledztwie zeznania obciążające. Stracony 11 czerwca 1937. Rehabilitowany w 1956.

Trzykrotnie odznaczony Orderem Czerwonego Sztandaru.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Bolszaja Sowietskaja Encyklopedia t. 20 Moskwa 1975.