Bruce Penhall

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bruce Penhall
Bruce Penhall (z lewej), 1981
Data i miejsce
urodzenia
10 maja 1957
Balboa
Kariera

1978-1982
Liga brytyjska
Cradley Heath Heathens

Bruce Penhall (ur. 10 maja 1957 w Balboa) – amerykański żużlowiec i aktor; dwukrotny żużlowy indywidualny mistrz świata (w latach 1981-82).

Kariera żużlowca[edytuj | edytuj kod]

Wystąpił jedynie w trzech finałach Indywidualnych Mistrzostw Świata. Pierwszy raz w nim startował w roku 1980 na słynnym stadionie Ullevi w szwedzkim Göteborgu, zajął wysokie piąte miejsce. A następne dwa lata (1981 na stadionie Wembley w Londynie i 1982 w swoim kraju w Los Angeles) Bruce został najlepszym żużlowcem na świecie. Jego największym rywalem był już nieżyjący Kenny Carter z Anglii.

Dwa razy został powołany do kadry amerykańskiej w finałach DMŚ. Zadebiutował w roku 1980 we Wrocławiu, jego kadra zajęła drugie miejsce i zdobył komplet punktów w czterech startach. Dwa lata później w Londynie zdobył mistrzostwo świata z kolegami m.in. Kelly Moran, Bobby Schwartz, Shawn Moran i rezerwowy Scott Autrey.

Dwa razy był w finałach MŚP. W jego pierwszym finale zajął piąte miejsce, ale był osamotniony i tak zdobył 14 punktów. Gdyby nie jego kolega w parze Kelly Moran doznał kontuzję na treningu tuż przed zawodami, to razem mogli stanąć na podium. W roku 1981 na Stadionie Śląskim w Chorzowie razem z Bobby'em Schwartzem mistrzostwo świata.

Raz wystąpił w finale IMŚ na długim torze w Scheeßel (1980), ale w trzech wyścigach nie zdobył punktu.

Po zakończeniu sezonu 1982, będąc najlepszym zawodnikiem świata, zrezygnował z żużla i rozpoczął karierę aktorską.

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Indywidualne Mistrzostwa Świata

Drużynowe Mistrzostwa Świata

Mistrzostwa Świata Par

Indywidualne Mistrzostwa Świata na długim torze

Indywidualne Mistrzostwa USA

  • do uzupełnienia

Kariera aktorska[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]