Carlo Lurago

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kościół Świętego Zbawiciela w Pradze na placu Krzyżowców z Czerwoną Gwiazdą
Kościół św. Ignacego w Breznice
Zachodnia fasada katedry św. Stefana w Pasawie

Carlo Lurago (także: Loragho, Luraghi, Luragho; ur. 1615 w Pellio Superiore, Val d'Intelvi (Como w Lombardii); zm. 22 października 1684 w Pasawie) – włoski architekt, mistrz budowlany i sztukator działający głównie na terenie Czech.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Carlo Lurago należał do grupy architektów pochodzących z Lombardii, którzy ze względu na swoje miejsce urodzenia w pobliżu jeziora Como zaliczani byli do tzw. Komasków i działali na terenie Czech, Śląska, Austrii i południowych Niemiec. Carlo Lurago razem z Giovannim Domenico Orsim de Orsinim i Francesco Carattim należał do najwybitniejszych mistrzów budowlanych w czasach czeskiego baroku.

Carlo Lurago urodził się w 1615 w rodzinie architektów. Jego rodzicami byli: Giovanni Antonio Lurago i Margarita z domu Lurago. Na temat jego młodości i wykształcenia nie zachowały się do dnia dzisiejszego żadne dokumenty, stąd pozostaje ona nie znana. Wiadomo, że ożenił się w Val d'Intelvi z Elisabeth (N.N.) z którą miał dwóch synów, z czego młodszy zmarł jako dziecko.

W wieku 23 lat trafił jako sztukator do Pragi, gdzie działał na zlecenie tamtejszych jezuitów, m.in. w latach 1638-1640 dokonał przebudowy wnętrz gotyckiego kościoła Świętego Zbawiciela na praskim placu Krzyżowców z Czerwoną Gwiazdą.

W 1648 otrzymał praskie obywatelstwo oraz założył własną pracownię, mieszczącą się na Malej Stranie, której współwłaścicielem był jego bratanek, Francesco Anselmo Lurago, należącą do największych w Czechach, przyjmując głównie zlecenia od Kościoła katolickiego.

Lurago był prawdopodobnie głównym twórcą praskiego Clementinum, zbudowanego w latach 1654-1679, na podstawie wcześniejszych planów Francesco Carattiego, przy wsparciu majstra Martino Lurago. Ponadto w latach 1649-1659 pracował przy rozbudowie fortyfikacji praskich razem z Santino Bussim i Giovannim Pieronim.

Po pożarze katedry w Pasawie, która spłonęła niemal doszczętnie w 1662, powierzono mu zadanie jej odbudowy, trwającej 6 lat do 1668 Odbudowana katedra była wzorem dla innych kościołów barokowych budowanych w XVII i XVIII w.

Projekty architektoniczne[edytuj | edytuj kod]

w Pradze[edytuj | edytuj kod]

  • 1638-1648: przebudowa i prace sztukatorskie w kościele Najświętszego Zbawiciela na Starym Mieście
  • 1650: Odbudowa Kościoła Mariackiego na Malej Stranie
  • 1651: Przebudowa Pałacu Lobkowiztów na Hradczanach
  • 1654-1679: Clementinum na Starym Mieście
  • 1665-1670: Kościół św. Ignacego na Nowym Mieście
  • 1578-1653: Kościół Najświętszego Zbawiciela w Clementinum
  • 1673: Dom Zakonny św. Mikołaja na Malej Stranie

w pozostałych miejscowościach Czech[edytuj | edytuj kod]

na Śląsku[edytuj | edytuj kod]

w hrabstwie kłodzkim[edytuj | edytuj kod]

w Bawarii[edytuj | edytuj kod]

w Austrii[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Reuther H., Carlo Lurago, (w:) "Neue Deutsche Biographie" (NDB), t. 15, Duncker & Humblot, Berlin 1987, s. 527 f.
  • Biographisches Lexikon zur Geschichte der Böhmischen Länder, t. II, ISBN 3-486-52551-4, s. 520.
  • Dehio-Handbuch der Kunstdenkmäler in Polen Schlesien, München-Berlin 2005, ISBN 3-422-03109-X
  • Knaurs Kunstführer Tschechische Republik, ISBN 3-426-26609-1