Chivas de Guadalajara

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Football pictogram.svg Guadalajara
Guadalajara
Pełna nazwa Club Deportivo Guadalajara S.A. de C.V.
Przydomek Chivas, Rebaño Sagrado
Barwy               
Data założenia 8 maja 1906
Liga Primera División
Adres Francisco I. Madero No. 5840,
Zapopan, Jalisco
Stadion Estadio Omnilife
Właściciel Meksyk Jorge Vergara
Prezes Meksyk Néstor de la Torre
Trener Meksyk José Manuel de la Torre
Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Club Deportivo Guadalajara S.A. de C.V., znany najczęściej jako Guadalajara lub Chivasmeksykański klub piłkarski z siedzibą w mieście Guadalajara, w stanie Jalisco. Obecnie gra w Primera División de México (I szczebel rozgrywek). Swoje domowe mecze rozgrywa na obiekcie Estadio Omnilife, mogącym pomieścić ponad 49 tysięcy widzów.

Guadalajara gra w Primera División de México i jest jednym z najpopularniejszych klubów tej ligi. Klub ma miliony kibiców nie tylko w Meksyku, ale także całym świecie.

Chivas wraz z Américą są najbardziej utytułowanymi klubami w Meksyku. Mecze między tymi drużynami zawsze są wielkim wydarzeniem piłkarskim w Meksyku, którego znaczenie jest podobne do bojów Boca JuniorsRiver Plate, Real MadrytBarcelona, Inter MediolanA.C. Milan albo Celtic GlasgowGlasgow Rangers. Klub zdobył sobie tak dużą popularność w USA, że doprowadził tam do powstania klubu o nazwie Chivas USA.

Dotarli do finału Copa Libertadores w 2010 r.

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Krajowe[edytuj | edytuj kod]

  • Primera División de México
    • Zwycięstwo (11x): 1957, 1959, 1960, 1961, 1962, 1964, 1965, 1970, 1987, Verano 1997, Apertura 2006
    • Drugie miejsce (9x): 1952, 1955, 1963, 1969, México '70, 1983, 1984, Invierno 1998, Clausura 2004
  • Copa México
    • Zwycięstwo (2x): 1963, 1970
    • Drugie miejsce (5x): 1948, 1951, 1954, 1955, 1967
  • Campeón de Campeones
    • Zwycięstwo (7x): 1957, 1959, 1960, 1961, 1964, 1965, 1970
    • Drugie miejsce (2x): 1962, 1963
  • InterLiga
    • Zwycięstwo (1x): 2009
    • Drugie miejsce (2x): 2005, 2006

Międzynarodowe[edytuj | edytuj kod]

Historia[edytuj | edytuj kod]

Klub założony został w roku 1906 przez belgijskiego sklepikarza Edgara Everaerta pod nazwą Club Unión, ale już w 1908 przyjął do dziś obowiązującą nazwę Club Deportivo Guadalajara. Nazwa klubu była wzorowana na nazwie ulubionego belgijskiego klubu założyciela – Club Brugge. Historycy zapewniają, że barwy klubu wywodzą się z trzech kolorów flagi francuskiej, ponieważ kilku pierwszych graczy klubu było Francuzami.

Klub miewał sukcesy w amatorskim okresie meksykańskiego futbolu, ale tak naprawdę wielką sławę zdobył dopiero w erze futbolu profesjonalnego. W 1948 po wygraniu jednego z meczów któraś z gazet napisała drwiąco, że mecz wygrały kozy (po hiszpańsku Chivas). Gazeta nazwała drużynę kozami, określając sposób gry zespołu, że niby jak te kozy biegają dookoła boiska. Wbrew intencji pomysłodawcy nazwa ta, w intencji mająca być obelgą, spodobała się kibicom klubu, przyjęła się i odtąd na całym świecie klub znany jest pod nazwą Chivas. W początkowym okresie sławy klubu jeden z kardynałów katolickich pobłogosławił klub chrzcząc go imieniem "El Rebano Sagrado" co znaczy "Święta Trzoda".

W roku 1956 rozpoczęła się kolejna edycja ligi meksykańskiej, w której po raz pierwszy w historii Chivas sięgnęły w 1957 po mistrzostwo kraju. W ciągu 9 lat zespół ośmiokrotnie sięgał po tytuł mistrza Meksyku, a doliczając do tego puchary narodowe i międzynarodowe, udało się w tym okresie zgromadzić aż 28 trofeów. W okresie tym zawodnicy z drużyny Chivas stanowili kręgosłup narodowej drużyny Meksyku. Wielu z nich do dziś stanowi legendę klubu.

W latach 70. XX wieku nadeszły dla klubu chude lata i kibice musieli czekać aż do sezonu 1982/83 by ich ulubiony zespół dotarł do finału, jednak przegranego. W następnym sezonie 1983/84 znów osiągnięty został finał, i znów przegrany. W końcu jednak w sezonie 1986/87 Chivas po raz dziewiąty sięgnęli po tytuł mistrza Meksyku. Apetyty kibiców urosły i spodziewano się następnych trofeów. Jednak pomimo posiadania takich graczy jak Salcido, Bravo czy Morales, nie udało się powtórzyć tego sukcesu. Na dziesiąty tytuł kibice musieli poczekać jeszcze 10 lat.

N początku lat 90. klub musiał borykać się z poważnymi problemami finansowymi, które rozwiązała grupa znana jako "Promotora Guadalajara", naprawiając finanse klubu i wnosząc powiew świeżego powietrza w zatęchłą strukturę organizacyjną. Ligowe rozgrywki zmieniły się i odtąd na wzór Ameryki Południowej w ciągu roku rozgrywano dwa turnieje o mistrzostwo kraju. Latem 1997 klub wygrał turniej Verano, stając się mistrzem wiosny. Był to dziesiąty, jubileuszowy tytuł mistrza Meksyku. Tyle samo tytułów miał tylko znienawidzony rywal Chivas – América.

Ostatni raz Chivas dotarli do finału w turnieju zamknięcia (Clausura) w roku 2004, gdzie przegrali z UNAM Pumas rzutami karnymi. Pomimo słabych okresów, jakie klub posiadał w swojej historii, Chivas zaliczani są do wielkich klubów meksykańskich.

Klub najbardziej znany jest z tego, że, tak jak Athletic Bilbao czy Deportivo Saprissa korzysta z usług tylko krajowych piłkarzy. Właścicielem tego ostatniego klubu jest Jorge Vergara, także aktualny właściciel Chivas. Ze względu na taką politykę kibice klubu uważają, że jest on synonimem tego co meksykańskie. Opierając się na meksykańskich graczach, klub wyklucza kupowanie graczy, którzy nie urodzili się na meksykańskiej ziemi. Nie oznacza to jednak, że i trener musi być Meksykaninem.

Resztę roku 2005 kibice klubu najchętniej wymazaliby z pamięci. Vergara zaszokował wszystkich, wyrzucając dotychczasowego trenera Benjamína Galindo, który zdobył sobie wielka popularność po znakomitych występach w Copa Libertadores. Wydawało się, że jego pozycja jest nienaruszalna. Klub zaangażował Xabiera Azkargortę, stosunkowo mało znanego hiszpańskiego trenera, nieznającego specyfiki meksykańskich rozgrywek ligowych.

Wyniki były katastrofalne aż do końca turnieju otwarcia (Apertura) roku 2005. Natychmiast po zakończeniu fatalnego turnieju hiszpański trener został wyrzucony z posady, choć większość kibiców była przekonana, że powinno się to zrobić znacznie wcześniej. W powszechnej opinii za złe rezultaty w większym stopniu niż Azkargortę winiono Vergarę, uważając że sposób, w jaki wyrzucił on z klubu, i to w środku sezonu, mającego dotąd znakomite wyniki Galindo, wpłynęło w ogromnym stopniu na całą drużyną i wynikłych stąd napięć Azkargorta nie był w stanie opanować. W początkach turnieju otwarcia (Clausura) roku 2006, w stulecie istnienia klubu, zatrudniono byłego, odnoszącego już niegdyś z Chivas sukcesy, holenderskiego trenera Hansa Westerhofa. Jednak nie na długo, gdyż wkrótce zwolniono go ze stanowiska, a na jego miejsce powołano dotychczasowego asystenta José Manuela de la Torre.

Na stulecie klubu rozpoczęto w Guadalajarze budowę nowego stadionu o nazwie "Estadio Chivas" (przewidywana pojemność 45000 widzów).

Copa Libertadores 2005[edytuj | edytuj kod]

Dnia 14 czerwca 2005 Chivas sprawiło wielką sensację eliminując argentyńską superpotęgę – Boca Juniors Buenos Aires w ćwierćfinale Copa Libertadores. W Guadalajarze doszło do szokującego pogromu 4:0 (przy czym wszystkie gole padły w drugiej połowie). W rewanżu na La Bombonera Boca atakowało z furią, jednak nie udało się znaleźć luki w świetnie zorganizowanej defensywie drużyny meksykańskiej. W 79. minucie gra została wstrzymana przez sędziego z powodu kłótni pomiędzy Adolfo Bautistą a Martínem Palermo. Doszło wkrótce do zamieszek na trybunach, co nie pozwoliło na wznowienie gry. W kierunku graczy i ławki trenerskiej Chivas zaczęły sypać się z trybun różne przedmioty. W tym czasie Jorge Benítez, trener Boca Juniors, został wyrzucony po plunięciu w twarz Adolfo Bautisty, gdy ten zmierzał do przebieralni po otrzymaniu czerwonej kartki. Od tego czasu znany jest w Meksyku pod pseudonimem "Cochino Benítez" (świnka Benítez). Mecz transmitowany był przez telewizje całego świata – więc cały świat mógł zobaczyć haniebne zachowanie Beníteza. Bramkarz Chivas Jesús Corona (wypożyczony z UAG specjalnie na Copa Libertadores) miał dziś swój wielki dzień, broniąc wszystkie strzały graczy Boca. Mecz zakończył się wynikiem 0:0, który pozostawiono i Chivas znalazło się aż w półfinale, gdzie nie dali rady Atlético Paranaense. W Kurytybie przegrali 3:0, remisując u siebie 2:2.

Strata wielkiej szóstki podczas Clausury 2006[edytuj | edytuj kod]

Na początku kwietnia trener narodowej drużyny Meksyku Ricardo Lavolpe ogłosił wstępną listę 26 (docelowo miało być 23) graczy mających reprezentować Meksyk podczas nadchodzących mistrzostw świata w Niemczech. Na liście tej znaleźli się następujący gracze Chivas:

Gracze ci powołani zostali akurat w momencie, gdy klub ich najbardziej potrzebował. W meczach barażowych Clausura 2006 osłabiony zespół w pierwszych trzech meczach nie zdobył nawet punktu. Wielu młodych graczy, jak Patricio Araujo czy Omar Esparza dostało szansę, by móc dłużej zagrać w pierwszym składzie.

Clausura 2006[edytuj | edytuj kod]

Ostatnią grę fazy grupowej w sezonie Clausura 2006 przegrano z mistrzem Apertury 2005 Tolucą 0:2. Wydawało się, że szanse występu w grach barażowych były bliskie zera. Przyczyną niepowodzeń był fakt, że zespół złożony był głównie z młodych, niedoświadczonych graczy (większość poniżej 25 lat), a atak prowadzony przez Adolfo Bautistę i Alberto Medinę miał wiele trudności w zdobywaniu goli. Natomiast podstawowy skład Chivas był mieszaniną doświadczonych weteranów i młodych graczy.

Następnego dnia po porażce stał się cud, a właściwie cała seria cudów, które dały 7. miejsce i możliwość gry z będącym na 2. miejscu zespołem Jaguares de Chiapas. Pierwszy mecz rozegrany na Estadio Jalisco wygrały Jaguary (3:2). Wydawało się, że Chivas zakończył swój udział turnieju zamknięcia 2006 – następny mecz trzeba było wygrać różnicą dwóch bramek. Mecz rewanżowy odbył się w ciężkich warunkach, przy gorącym i wilgotnym powietrzu, do którego lokalny rywal był lepiej przyzwyczajony. Trener de la Torre dokonał zmiany w składzie, umieszczając w bramce Luisa Ernesto Michela. Dodatkowo w środku pola zagrali Roberto Rivera i Julio Estrada. Inną poważną zmianą był powrót dawnego gracza Chivas, Héctora Castro, znanego jako "El Pirata" (Pirat). W tak zmienionym składzie Chivas rozegrali znakomity mecz, sprawiając swym kibicom kolejny cud. W 90 minucie meczu piłkarze Chivas wykonywali rzut rożny. Po centrze z rogu Johnny Garcia skierował piłkę do bramki rywala i bramkarz Jaguarów Omar Ortiz był bez szans. Mecz zakończył się wynikiem 4:2. W półfinale czekał na Chivas ogólny lider – Pachuca. W pierwszym meczu w Guadalajarze wygrali goście 2:1 (w ostatnich sekundach meczu "El Pirata" Castro strzelił samobójczego gola przy próbie wybicia piłki poza boisko). I znów trzeba było cudu, by wygrać dwoma bramkami na boisku przeciwnika i zagrać w finale z San Luis. Na meczu rewanżowym obecny był piłkarz-legenda futbolu – sam Pelé. Gdy do końca doliczonego czasu drugiej połowy (3 minuty) brakowało 1 minuty Chivas prowadził 3:1 i był już w finale. Prawdziwym bohaterem był Adolfo Bautista, który zdobył dwie bramki. Gdy zostało już tylko 10 sekund, Pachuca wykonywała rzut wolny. Trener gospodarzy José Luis Trejo kazał wszystkim oprócz bramkarza ruszyć w pole karne Chivas. Aquivaldo Mosquera uderzył wspaniale głową i bramkarz Chivas nie miał szans. Miejscowi kibice oszaleli ze szczęścia. Tak zemściła się słaba postawa w grupowym etapie turnieju. Jedynym pocieszeniem był fakt, że to właśnie Pachuca sięgnęła po tytuł mistrza oraz, że zespół pozbawiony podstawowych graczy okazał się posiadać utalentowaną, rokującą nadzieję na przyszłe sukcesy młodzież.

Copa Libertadores 2006[edytuj | edytuj kod]

Dnia 31 stycznia 2006 Chivas dwukrotnie pokonał Colo Colo Santiago zarówno na wyjeździe (3:1) jak i u siebie (5:3) kwalifikując się do fazy grupowej. 21 marca 2006 w na Estadio Jalisco w Guadalajarze i następnie 5 kwietnia 2006 Chivas dwukrotnie pokonał 2:1 São Paulo. Remis 0:0 z Cienciano Cuzco zakończył udział w fazie grupowej. Chivas awansowało do 1/8 finału. Zwycięstwo w Guadalajarze 3:0 nad Independiente Santa Fe zdawało się być wystarczającą zaliczką przed rewanżem. Gdy w Bogocie Héctor Reynoso w 9 minucie zdobył bramkę, zespół rozluźnił się i zaczął myśleć o kolejnych meczach. Jednak Kolumbijczycy nie dawali za wygraną i w 86 minucie po wykorzystanym przez Davida Montoyę rzucie karnym prowadzili już 3:1, tworząc dramatyczną końcówkę. Wynik meczu nie uległ jednak zmianie i Chivas dotarli do ćwierćfinału. Tu czekał na nich słynny Vélez Sarsfield. Remis 0:0 w Guadalajarze nie wróżył sukcesu, jednak w Buenos Aires niespodzianka – na kwadrans przed końcem meczu po karnym Ramóna Moralesa i bramce Adolfo Bautisty Chivas prowadzili 2:0. Argentyńczycy w końcówce rzucili się do szaleńczych ataków, ale tylko raz, w 82 minucie, Pablo Batalla zdołał trafić do bramki meksykańskiej drużyny. Chivas ponownie dotarli do półfinału. W półfinale czekał grupowy rywal – São Paulo. Tym razem jednak drużyna brazylijska nie na wiele pozwoliła Meksykanom, wygrywając 1:0 w Guadalajarze i bijąc Chivas w São Paulo aż 3:0. Ponownie kariera Chivas w Copa Libertadores skończyła się na półfinale i ponownie drogę do finału zagrodziła drużyna z Brazylii.

Aktualny skład[edytuj | edytuj kod]

Stan na 1 września 2014.

Nr Poz. Piłkarz
1 BR Meksyk José Antonio Rodríguez
2 OB Meksyk Néstor Vidrio
3 OB Meksyk Kristian Álvarez
4 OB Meksyk Jair Pereira
5 OB Meksyk Patricio Araujo
6 OB Meksyk Omar Esparza
7 NA Meksyk Rafael Márquez Lugo
9 NA Meksyk Omar Bravo (kapitan)
10 NA Meksyk Ángel Reyna
11 NA Meksyk Aldo de Nigris
13 PO Meksyk Sergio Nápoles
14 PO Meksyk Jorge Enríquez
15 PO Meksyk Fernando Arce
Nr Poz. Piłkarz
16 OB Meksyk Carlos Gerardo Rodríguez
17 NA Meksyk Jesús Enrique Sánchez
18 PO Meksyk Edgar Solís
19 PO Meksyk David Toledo
20 PO Meksyk Israel Castro
21 NA Meksyk Carlos Fierro
23 PO Meksyk Alberto García
25 PO Meksyk Antonio Gallardo
27 OB Meksyk Hedgardo Marín
28 NA Meksyk Giovani Hernández
29 BR Meksyk Luis Ernesto Michel
30 OB Meksyk Carlos Salcido
34 BR Meksyk Miguel Jiménez

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]