FC Barcelona

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Zobacz też: inne znaczenia.
Football pictogram.svg FC Barcelona
Pełna nazwa Futbol Club Barcelona
Przydomek Barça
Blaugrana
Azulgrana
Katalończycy
Duma Katalonii[1][2][3]
Barwy bordowo – granatowe
Data założenia 29 listopada 1899
Liga Liga BBVA
Liga Mistrzów UEFA
Debiut w najwyższej lidze 10 lutego 1929
Racing Santander – FC Barcelona 0:2[4]
Adres Avinguda Arístides Maillol, s/n
08028-Barcelona[5]
Stadion Camp Nou
Barcelona
Prezes Josep Maria Bartomeu
Trener Luis Enrique
Asystent trenera Juan Carlos Unzué
Robert Moreno
Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Stroje rezerwowe
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

http://www.fcbarcelona.com/ Strona internetowa

Futbol Club Barcelona (w języku katalońskim), w skrócie Barça (wym. [baɾsa]) – kataloński wielosekcyjny klub sportowy, istniejący od chwili założenia drużyny piłkarskiej. Założony w 1899 przez grupę Szwajcarów, Anglików i Hiszpanów, z czasem stał się katalońską instytucją o dużym znaczeniu społecznym. Jego dewiza to Més que un club (pl. Więcej niż klub). Jedna z wielu teorii mówi, że barwy klubowe Barcelona zaczerpnęła od szwajcarskiego klubu FC Basel.

Drużyna piłkarska należy do najbardziej utytułowanych zespołów świata w tej dyscyplinie – ma na koncie dwadzieścia dwa mistrzostwa Hiszpanii[6], dwadzieścia sześć Pucharów Króla Hiszpanii, dziesięć Superpucharów Hiszpanii[7], cztery Puchary Europy, cztery Puchary Zdobywców Pucharów[8], cztery Superpuchary Europy, dwa razy Klubowe Mistrzostwo Świata/Puchar Interkontynentalny i wiele innych trofeów.

Klub ma 162 979 socios[9] – członków klubu – i miliony culés na całym świecie, z których część zrzeszona jest w penyach, czyli oficjalnych fanklubach, których jest 1054[10]. Posiada również rozbudowaną infrastrukturę – stadiony Camp Nou, Mini Estadi, miasteczko sportowe Ciutat Esportiva Joan Gamper, szkółkę La Masía i halę Palau Blaugrana, w której rozgrywają swoje mecze zawodnicy innych sekcji.

Poza sekcją piłkarską do FC Barcelona należą jeszcze: Regal FC Barcelona, FC Barcelona-Intersport, FC Barcelona Sorli Discau i FC Barcelona Senseit). Klub posiada także rezerwową i młodzieżową drużynę piłki nożnej (FC Barcelona B), a także liczne sekcje amatorskie.

Drużyna z Camp Nou na arenie międzynarodowej startuje nieprzerwanie od 50 lat, czyli od początku powstania europejskich pucharów. Jest jednym z trzech klubów, które od założenia Primera División, czyli od 1929 roku, nieprzerwanie grają w najwyższej klasie rozgrywkowej Hiszpanii.

Historia[edytuj | edytuj kod]

1899[edytuj | edytuj kod]

Skład FC Barcelona z 1903 roku

29 listopada 1899 pasjonujący się futbolem 22-letni Szwajcar Hans Gamper wraz z grupą przyjaciół zebranych w sali gimnastycznej Gimnasio Solé[11], przy barcelońskiej ulicy La Rambla utworzył Foot-Ball Club Barcelona. Angielskie pochodzenie nazwy nie jest zbiegiem okoliczności, ponieważ pierwszy prezes klubu, Walter Wild i jego koledzy John Parsons i Wiliam Parsons pochodzili z Wielkiej Brytanii.

Ogłoszenie w magazynie Los Deportes z 22 października 1899: Nasz przyjaciel i partner, Pan Kans Kamper z Sekcji Piłkarskiej (pisane "Foot-Vall") <<Sociedad Los Deportes>> i były mistrz Szwajcarii, pragnąc zorganizować kilka meczów w Barcelonie, prosi, aby wszyscy, którzy lubią ten sport, skontaktowali się z nim, przyszli do biura redakcji w czwartkowe i piątkowe noce, od 9 do 11.

Akt założycielski podpisali: Walter Wild, Lluís d'Ossó, Bartomeu Terradas, Joan Gamper, Otto Kunzle, Otto Maier, Enric Ducal, Pedro Cabot, Carlos Pujol, Jose Llobet, John Parsons i William Parsons[12].

Pierwszym prezesem klubu został Walter Wild, skarbnikiem mianowano Bartomeu'a Terradasa, a Lluísowi d'Ossó powierzono funkcję sekretarza. Wybrano też bordowo-granatowe barwy, a klubowym symbolem uczyniono miejski herb oraz ustalono składkę członkowską na utrzymanie klubu, która wynosiła dwie pesety[13][11].

5 grudnia do zarządu klubu dołączyli: Elies Juncosa, Antonio López, Arthur Witty, Juan de Urruela, Lomba i Shilling. Tydzień później wybrano wiceprezesa, którym został John Parsons, a do drużyny dołączył William Parsons, którego mianowano drugim kapitanem zespołu[14].

1899-1912[edytuj | edytuj kod]

Dziesięć dni po założeniu klubu, 8 grudnia 1899 o godzinie piętnastej, na pierwszym boisku FC Barcelona, Velodromo de la Bonanova, rozegrano pierwszy, historyczny mecz, a rywalem byli Anglicy, którzy wygrali to spotkanie 1:0; bramka padła w pierwszej połowie spotkania. Ciekawostką jest to, iż grano w dziesięcioosobowych składach. Następnego dnia w istniejącym do dziś katalońskim dzienniku "La Vanguardia" napisano obszerną informację o tym meczu[14][15].

Skład na mecz z Anglikami
8 grudnia 1899
Velodromo de la Bonanova, Barcelona
Juan de Urruela
Walter Wild
Lomba
Lluís d'Ossó
Josep Llobet
Antonio López
Bartomeu Terradas
Joan Gamper
Otto Kunzle
Schilling

Swoje pierwsze zwycięstwo w historii drużyna odniosła 25 grudnia, wygrywając 3:1 w towarzyskim meczu z lokalnym zespołem Catala FC. Kilka miesięcy później zdecydowano, iż drużyna zasługuje na własne boisko, którego nie będzie musiała dzielić z inną drużyną. Zarząd wydzierżawił obiekt w pobliżu hotelu Casanovas[16].

Pierwsze derby Katalonii rozegrano 23 grudnia 1900, przeciwko studenckiej drużynie Sociedad Española de Futbol. W składzie FC Barcelona nie było obcokrajowców, a spotkanie zakończyło się bezbramkowym remisem.

W 1901 drużyna brała udział w turnieju o puchar ufundowany przez Alfonso Macaya. Zajęła w nim drugie miejsce, jednak już w następnej edycji zatriumfowała, strzelając we wszystkich ośmiu meczach sześćdziesiąt bramek, tracąc przy tym dwie[17].

13 maja 1902, Barça rozegrała swój pierwszy mecz poza Katalonią, a rywalem był nowo powstały Madrid FC (obecnie znany jako Real Madryt), który przegrał z Blaugraną 1:3[18]. Było to spotkanie półfinałowe o Puchar Króla, które to rozgrywki zainicjował Alfons XIII. W finale katalońska drużyna przegrała z Vizcayą 1:2[19].

Dwa lata później, 1 maja 1904, drużyna po raz pierwszy wyjechała z kraju, do Francji, gdzie w Tuluzie na obiekcie Stade Olympique pokonała miejscowy zespół Stade O.E.T. 3:2[20].

W 1905, FC Barcelona triumfował w Pucharze Katalonii, wygrywając w jego finale z Espanyolem 3:2[21]. Jednak wygrana ta nie uchroniła klubu przed kryzysem – malała liczba socios, w rezultacie w 1908 pozostało ich tylko 38[22]. Wszystko wskazywało na to, że klub się rozpadnie. W tej sytuacji, Joan Gamper zrezygnował z funkcji kapitana drużyny, kończąc sportową karierę i wszedł w skład zarządu jako prezes, który panował przez pięć kadencji. Efekty jego pracy były widoczne już w następnym roku, kiedy to drużyna przeniosła się na wykupiony na własność klubową stadion Camp del Carrer Indústria, gdzie od 14 marca 1909 zaczęto rozgrywać mecze.

W sezonie 1909/1910 FC Barcelona wywalczył mistrzostwo Katalonii oraz Puchar Hiszpanii, gdzie w finale drużyna wygrała 3:2 z Españolem Madrid[23]. To spowodowało, że do klubu sami zaczęli zgłaszać się kandydaci na socios i już w następnym sezonie (1910/1911) ich liczba wzrosła do 367. Zespół ponownie był triumfatorem Katalonii oraz zdobył Puchar Pirenejów. W sezonie 1911/1912 przeciwko zarządowi klubowemu zbuntowali się piłkarze, domagając się zapłaty za ich grę dla klubu.

W tym okresie w klubie grał jedyny jak dotąd Polak, W. Rozitsky[24].

1912-1930[edytuj | edytuj kod]

14 sierpnia 1912 w klubie pojawił się Paulino Alcántara. W chwili przyjścia do klubu miał niewiele ponad 15 lat. Zadebiutował w wygranym 8:2 spotkaniu w Sabadell z miejscową drużyną CE Sabadell FC[25]. W pierwszym oficjalnym meczu strzelił hat-tricka, a jego drużyna pokonała 9:0 Català SC w rozgrywkach o Puchar Katalonii. Jego rekord (357 bramek w 357 meczach) został do dziś pobity tylko przez Messiego[14].

Rok później klub zdobył trzeci w historii Puchar Hiszpanii, pokonując w finale Real Sociedad San Sebastian 3:2[26], a w następnym roku doznał trzech porażek w meczach z angielską drużyną, Notts County (0:2, 0:4, 3:10)[27].

W 1916 Real Madryt po raz pierwszy rozegrał mecz w Katalonii, który przegrał 0:3. Jednym z zawodników drużyny ze stolicy Hiszpanii był wówczas Santiago Bernabéu[18].

17 lipca 1917, gdy pierwszym oficjalnym trenerem piłkarzy został Jack Greenwell, FC Barcelona wygrała z CE Europa 3:1[28].

W 1922 uzyskano nowy stadion, który nosił nazwę Camp de Les Corts[29][30], jednak zespół nie miał możliwości rozgrywania meczów ze względu na nawierzchnię boiska, która początkowo nie była porośnięta trawą. Wybudowanie stadionu uczczono rozegraniem meczu ze szkockim klubem St. Mirren, który drużyna Barcelony zwyciężyła 2:1[31]. W tym samym roku klub zdobył kolejny Puchar Hiszpanii, pokonując w finale Unión de Irun 5:1 (gole Torralby, Samitiera, Gracii, Alcántary (2))[32]. W 25-lecie istnienia klub liczył już 12 207 członków[33].

Tabela po ostatniej kolejce sezonu 1928/1929
1. Real Madryt 18 25 37-23
2. Athletic Bilbao 18 23 40-27
3. FC Barcelona 18 20 43-33
4. Real Sociedad 18 20 46-41
5. Arenas Guecho 18 19 32-39
6. Atletico Madryt 18 18 43-41
7. Espanyol Club 18 18 32-38
8. Europa Barcelona 18 16 45-49
9. Real Union Irun 18 12 40-42
10. Racing Santander 18 9 20-50

W 1923, w atmosferze wzrastającego napięcia na arenie politycznej, zwalczające separatystyczny ruch kataloński władze hiszpańskie zmusiły szefów klubu do podania listy członków, wprowadziły też zakaz używania języka katalońskiego i wywieszania na stadionie katalońskich flag. Dwanaście miesięcy później nowo otwarty stadion klubowy został zamknięty na pół roku po tym, jak spalono hiszpańską flagę, a hymn hiszpański wykonywany przez angielską orkiestrę został zagłuszony gwizdami kibiców, którzy zrewanżowali się funkcjonariuszom policji bijących fanów przed stadionem. Joan Gamper został oskarżony o dowodzenie spiskiem, w związku z czym musiał opuścić Hiszpanię i wyjechał do swojego rodzinnego kraju – Szwajcarii. Po powrocie nie brał już aktywnego udziału w życiu klubu[34].

Podczas prezesury Arcadi Balaguera, klub sięgnął dwukrotnie po Copa del Rey – w latach 1925/1926 (2:0 z Arenas de Guecho)[35] i 1927/1928 (3:2 po dogrywce z Atletico Madryt)[36], trzykrotnie triumfował w Campionat de Catalunya (który zastąpił puchar Macaya) w latach 1925/1926, 1926/1927 i 1927/1928[37][17] oraz wygrał pierwszą edycję hiszpańskich rozgrywek ligowych, które zostały zainaugurowane 10 maja 1929. FC Barcelona wygrała zarówno mecz w pierwszej kolejce rozgrywek 12 lutego 1929 przeciwko Real Racing Club na wyjeździe (2:0), jak i ostatni – u siebie 4:1 z Real Union Club Irun 23 czerwca 1929. Dzięki temu zwycięstwu Barcelona zepchnęła rywala ze stolicy, Real Madryt, na drugą pozycję w tabeli. Kataloński klub strzelił w pierwszym sezonie ligowym 37 bramek, stracił dwie[38]. Arcadi Balaguer, po zrezygnowaniu ze stanowiska, został odznaczony medalem za zasługi[37].

1933-1942[edytuj | edytuj kod]

Jeden z meczów na stadionie de la calle Industria

Josep Samitier przeszedł do Realu Madryt, gdzie z Zamorą pomógł klubowi ze stolicy w zdobyciu tytułu mistrza kraju, a w 1935 Samitier, który wykorzystał słabe strony Barcelony, poprowadził swój obecny klub do jednej z najwyższych wygranych z odwiecznym rywalem, 8:2.

W 1936 wybuchła wojna domowa, która toczyła się między centrolewicowym rządem republikańskim wspomaganym przez Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich i Meksyk, a nacjonalistami pod wodzą generała Franco,wspomaganymi przez hitlerowską III Rzeszę, oraz faszystowskie Włochy. W czasie działań ucierpiał również kataloński klub. Zmniejszyła się liczba członków – z 7719 do 2500. Miesiąc po rozpoczęciu walk Josep Sunyol, ówczesny prezes klubu, został wezwany na posiedzenie federacji piłkarskiej do Madrytu. Po wyjeździe jego samochód został zatrzymany w Sierra de Guadarrama przez patrol wojsk frankistowskich, a sam Sunyol zastrzelony[39][18]. Natomiast Angel Arocha, piłkarz, który strzelił 214 bramek dla Katalończyków w 207 meczach, został siłą wcielony do armii w Aragonii. Szesnastu graczy zespołu wyjechało do Ameryki, aby rozegrać mecze w Meksyku i w Stanach Zjednoczonych, co miało poprawić kiepską sytuację klubu; tylko czterech z nich wróciło do Hiszpanii w związku z trwającą wojną[40].

Francuska sekretarka klubu, Rossend Calvet Mata wyjechała do Francji, aby w paryskim banku ulokować 12 900 dolarów. Fundusz ten był podporą klubowych władz. 16 marca 1938 na budynek siedziby klubu spadła bomba niszcząc pomieszczenie z trofeami. Została też zniszczona kasa klubu. Jednak klub istnieć nie przestał, ponieważ dozorca odnalazł kasetkę, w której znajdowało się 2500 peset. Klub zdobył tylko mistrzostwo Katalonii, bo rozgrywki ligowe były zawieszone na czas wojny, która skończyła się w 1939 porażką republikanów[40].

W 1940, na osobisty rozkaz Francisco Franco, zmieniono nazwę z angielsko brzmiącej Football Club Barcelona na hiszpańską nazwę – Club del Futbol Barcelona, a także herb (redukując z czterech do dwóch czerwonych pasków na Seneyrze; powrót nastąpił w 1949, na pięćdziesięciolecie klubu). Do dawnej nazwy powrócono w 1974[41], zaś pozwolenie na wywieszanie katalońskich flag na obiekcie nastąpiło dopiero po śmierci dyktatora w 1975[30].

1942-1957[edytuj | edytuj kod]

W 1942 klub przeżył jeden z najdziwniejszych okresów w historii ligi hiszpańskiej – drużyna, która gdyby nie wygrała meczu (5:1) z Realem Murcią spadłaby do Segunda División, jednak ostatecznie zajęła 12 miejsce w lidze, a jednocześnie zdobyła Puchar Hiszpanii wygrywając w finale z Athletic Bilbao 4:3[42], natomiast Mariano Martín został królem strzelców w lidze, strzelając 32 gole w 26 meczach[43].

Rok później, w pierwszym meczu w półfinale Pucharu krajowego, FC Barcelona wygrał mecz z Realem Madryt u siebie na Les Corts 3:0, lecz w rewanżu na stadionie Santiago Bernabéu, przegrali 11:1 mecz rozegrany był 13 czerwca 1943[44].

W następnym roku z pracy w roli trenera został zwolniony José Nogués, a na jego miejsce mianowano byłego zawodnika zespołu, Josepa Samitiera. W roli trenera pracował przez trzy lata, lecz do jego osiągnięć zaliczyć można tylko pierwsze miejsce w lidze w sezonie 1944/1945[45]. Później drużyna, prowadzona już przez jego następcę, triumfowała w sezonach: 1947/1948[45] i 1948/1949[45]. W 1950, w meczu rozgrywanym na Les Corts pomiędzy FC Barcelona a Realem Madryt padł wynik 7:2.

Kilka miesięcy po tym wydarzeniu do FC Barcelona przyszedł Ladislao Kubala. Z początku nie mógł jednak uczestniczyć w spotkaniach, jakie rozgrywała jego nowa drużyna, z powodu sankcji nałożonych przez organizację FIFA, co trwało aż do 29 kwietnia 1950. Po oficjalnym dołączeniu Węgra do zespołu, Duma Katalonii z sześcioma zwycięstwami i jednym remisem wygrała kolejną edycję Pucharu Hiszpanii. W finale tych rozgrywek, Kubala strzelił trzy gole w wygranym 3:0 meczu z Realowi Sociedad[46]. W 1952 Drużyna Pięciu Pucharów (kat. Barça de les 5 Copes)[47] zdobyła Puchar Ligi Hiszpańskiej, Latin Cup, Trofeum Eva Duarte, Trofeum Martini & Rossi oraz Puchar Hiszpanii, pokonując w jego finale Valencię CF 4:2, pomimo że do przerwy przegrywała 0:2[48].

Na początku następnego sezonu Węgier zachorował na gruźlicę, co odbiło się miejscem w środkowej części tabeli, jakie Azulgrana zajmowała podczas jego choroby do 22 lutego, gdy ten powrócił na spotkanie z Racingiem Santander i pomógł drużynie wywalczyć pierwsze miejsce w tabeli (FC Barcelona wyprzedziła w ostatniej kolejce Valencię)[49] i zdobyć kolejny Puchar kraju (2:1 w finale z Athletikiem Bilbao)[50].

1953 – 1957[edytuj | edytuj kod]

Gdy władze Realu Madryt dowiedziały się, iż Alfredo Di Stéfano ma przejść do FC Barcelona, za wszelką cenę usiłowały nie dopuścić do tego transferu. Rozpoczęły negocjacje z Millonarios de Bogotá, gdzie Argentyńczyk wcześniej występował, lecz bez zgody federacji FIFA. Wcześniej klub z Katalonii ustalił z uprawnionym właścicielem piłkarza – River Plate Buenos Aires, kwotę odstępnego, która wynosiła 2 miliony peset. 15 września 1953 Królewska Hiszpańska Federacja Piłkarska poprosiła FIFA o rozsądzenie kwestii, którego klubu zawodnikiem jest Argentyńczyk. Ta najpierw oznajmiła, iż "Di Stéfano nie może zagrać w żadnym klubie hiszpańskim do chwili, gdy jego sytuacja [...] nie zostanie całkowicie wyjaśniona", a następnie poprosiła o arbitraż byłego prezesa RFEF, Armado Muñoza Calero, który zaproponował, aby Di Stéfano rozegrał sezony 1953/1954 i 1955/1956 w barwach Realu Madryt, natomiast 1954/1955 i 1956/1957 w barwach FC Barcelona. Oba kluby zaprotestowały, chcąc mieć zawodnika na własność. W Barcelonie cały zarząd podał się do dymisji rezygnując jednocześnie z praw do zawodnika. W efekcie, Di Stéfano trafił do Madrytu, gdzie pomógł zwyciężyć w kilku pierwszych edycjach Pucharu Mistrzów[51].

Po dwóch latach dominacji w lidze Barça w 1953 spadła na drugie miejsce w tabeli, a triumfował Real Madryt[52]. Także w Pucharze krajowym Katalończykom się nie powiodło – w ćwierćfinałowym meczu z Athletic Bilbao, kontuzjowany został Kubala, co wyłączyło go z gry na cztery i pół miesiąca, a w finale tych rozgrywek pokonała ich Valencia rezultatem 3:0[53].

W następnym sezonie zakupiono dla wzmocnienia drużyny Luisa Suáreza z Deportivo La Coruña, ponieważ Kubala narzekał na kontuzję kolana, a klub uplasował się na drugiej pozycji w tabeli La Liga ulegając stołecznemu rywalowi.

28 listopada 1954 została rozpoczęta budowa nowego stadionu – Camp Nou. Drużyna pod wodzą byłego bramkarza klubowego – Franza Platki zdobyła w sezonie 1955/1956 pierwszy w swojej historii Puchar Miast Targowych, wygrywając z reprezentacją Londynu w dwumeczu 6:2[54].

Mecz z okazji otwarcia Camp Nou
Barcelona – Reprezentacja Warszawy. 4:2
Barcelona, 24 września 1957 roku.

W lidze zajęła drugie miejsce, zaraz za Athletic Bilbao. Inauguracyjny mecz na otwarcie Camp Nou został rozegrany 24 września 1957. Rywalem był stołeczny polski klub, Legia Warszawa, która wystąpiła jako Reprezentacja Warszawy. Mecz zakończył się zwycięstwem gospodarzy 4:2. Bramki dla Dumy Katalonii zdobyli Eulogio Martínez, Justo Tejada, Francisco Sampedro Lluesma oraz Evaristo. Dla warszawian trafili Henryk Szymborski oraz Władysław Soporek.

Natomiast w pucharze krajowym, CF Barcelona pokonał w derbowym pojedynku Espanyol Barcelona 1:0[55].

1960-1978[edytuj | edytuj kod]

W 1960, zawodnik Dumy Katalonii Luis Suárez, został uznany najlepszym piłkarzem Europy i zdobył Złotą Piłkę[56]. Ponadto zespół obronił Puchar Miast Targowych, (finał z Birmingham 0:0 w pierwszym spotkaniu, i 4:1 w drugim)[57]. Świetna passa utrzymywała się także w lidze, gdzie drużyna w sezonie 1959/1960 nie przegrała żadnego meczu rozegranego u siebie, czego skutkiem był triumf w La Liga[58]. Liczba członków klubu wzrosła do 50 000. Na arenie międzynarodowej drużyna powstrzymała Real Madryt w jego wędrówce po kolejny z rzędu Puchar Mistrzów (w drugiej rundzie, 1/8 finału). W pierwszym meczu padł remis 2:2 w Madrycie, w drugim rozgrywanym w Barcelonie, 2:1 dla gospodarzy. Bramkę na wagę awansu do kolejnej rundy zdobył z rzutu karnego Luis Suárez. Arbitrem tego spotkania był Arthur Ellis[59]. Barcelona doszła do finału, gdzie ostatecznie przegrała z SL Benfica 2:3 (dwa gole dla Barçy zdobył Sándor Kocsis)[60].

23 czerwca 1963, klub zdobył kolejny Puchar Hiszpanii (nazywany, w czasie rządów Franco, Copa del Generalisimo). Rywalem w finale rozegranym na Camp Nou był Real Saragossa. Gole dla Barçy zdobyli: Pereda, Sandor Kocsis i Zaldúa[61]. Natomiast w lidze, po zajęciu szóstej, najgorszej od dwudziestu lat pozycji[62], władze zdecydowały się odmłodzić zespół, na skutek czego odeszli Antonio Ramallets, Zoltán Czibor i Luis Suárez.

Trzy lata później zostały sprzedane tereny byłego stadionu Les Corts za 226 milionów peset, co wyraźnie wpłynęło na budżet klubu, który potrzebował dobrych piłkarzy. Po raz trzeci w swojej historii drużyna wywalczyła Puchar Miast Targowych. Mimo porażki w pierwszym meczu finałowym z Realem Saragossa 0:1, triumfowała wygrywając rewanżowe spotkanie 4:2 (po dogrywce)[63][64].

W 1968 Real Madryt przegrał z Barçą 0:1 na swoim własnym stadionie w finale Pucharu Hiszpanii[65]. Mecz ten został określony mianem butelkowego finału, ponieważ wściekli madryccy kibice po przegranym meczu zaczęli rzucać w piłkarzy Blaugrany butelkami; żaden z nich nie został jednak trafiony[66].

W 1969 roku Duma Katalonii poniosła porażkę 0:1 ze Slovanem Bratysława w finale Pucharu Zdobywców Pucharów[67].

13 sierpnia 1973 za 922 000 funtów został kupiony Johan Cruijff z Ajaksu Amsterdam – trener Rinus Michels zaoferował mu ponad pięciokrotnie wyższą stawkę niż poprzedni klub piłkarza. Sam zawodnik miał też do wyboru Real Madryt, lecz wybrał Barçę. Na uzasadnienie swojego stanowiska wypowiedział zdanie:

Nigdy nie przejdę do klubu, który sympatyzował z reżimem Franco.

— Johan Cruijff o wyborze klubu[68]

Rok po dołączeniu do składu Cruijffa, także za namową Michelsa podpisano kontrakt z Johanem Neeskensem.

W 1974 FC Barcelona zapewnił sobie na sześć kolejek przed końcem rozgrywek pierwsze miejsce w tabeli ligi hiszpańskiej, a w jednym z ostatnich meczów wygrał na wyjeździe 5:0 z Realem Madryt. Jednak w kolejnym sezonie zajął ostatecznie trzecie miejsce z 14. punktami straty do rywala z Madrytu. W finale Pucharu Hiszpanii Real wygrał z Blaugraną 4:0[69].

W 1978 na stanowisko prezesa klubu został wybrany Josep Lluis Nuñez, który sprawował ten urząd najdłużej – przez 22 lata (5 kadencji). Radość piłkarzy z tego wyboru przypieczętowana została zwycięstwem 3:1 w finale pucharu krajowego[70]. W następnym roku Barcelona ograła 4:3 (2:2) niemiecką Fortunę Düsseldorf w finale Pucharu Zdobywców Pucharów. Spotkanie oglądało na stadionie w Bazylei 58 000 kibiców obu drużyn[71].

1978-1988[edytuj | edytuj kod]

1 marca 1981, po meczu ligowym z Hérculesem Enrique Quini został uprowadzony przez ludzi związanych z Realem Madryt i był więziony przez 25 dni. Po złożeniu przez władze klubu obietnicy, że rezygnuje z wygranej w Pucharze Hiszpanii, został uwolniony przed meczem finałowym, w którym przeciwnikiem klubu z Katalonii był Sporting Gijón. Katalończycy wygrali 3:1, a jedną z bramek strzelił właśnie wcześniej uprowadzony piłkarz[72].

Na potrzeby Mistrzostw Świata Camp Nou powiększono do 120 000 miejsc. 7 listopada 1982 do Barcelony przyjechał papież Jan Paweł II, który odprawiał mszę w obecności kilkuset tysięcy wiernych (otrzymał także kartę socios klubu z numerem 10 080)[73]. Następnie został rozegrany mecz finałowy Pucharu Zdobywców Pucharów pomiędzy drużyną Barcelony a belgijskim Standardem Liège, który drużyna gospodarzy wygrała 2:1 (dwa gole Allana Simonsena i jeden Quiniego)[74].

W ramach transakcji transferowych w roku 1982 został zakupiony Diego Maradona z Boca Juniors za dość dużą sumę w owych czasach – 3 miliony funtów, jednak nękany kontuzjami, po dwóch latach pobytu w Katalonii, sprzedany został do włoskiego klubu SSC Napoli za 5 milionów funtów. Jego miejsce zajął wcześniej rezerwowy, Bernd Schuster, który pomógł drużynie zdobyć swój dziesiąty tytuł triumfatora ligi hiszpańskiej w historii klubu. Liczba członków klubu przekroczyła 100 000. Oprócz Maradony w tamtym sezonie Barcelonę opuścił także Enrique Quini, który popisał kontakt ze Sportingiem Gijón.

Rok później Barça po raz pierwszy w historii przegrała na swoim obecnym stadionie, Camp Nou z Realem Madryt 1:2. Przed tym meczem zespół z Madrytu doznał tu 14 porażek i trzy razy zremisował.

W 1986 drużyna pod wodzą trenera Terry'ego Venablesa dostała się do finału Pucharu Mistrzów, jednak przegrała w karnych ze Steauą Bukareszt 0:2, (po 120 minutach brzmiał wynik 0:0). Rozegrano go w Sewilli, w obecności 50 tysięcy kibiców[75].

Latem 1986 roku do klubu sprowadzono Garry'ego Linekera, Andoniego Zubizarrete oraz Marka Hughesa. Sezon 1986/87 Barcelona zakończyła na drugim miejscu w lidze, ze stratą zaledwie jednego punktu do lidera – Realu Madryt. Kapitalny sezon zaliczył nowo sprowadzony Gary Lineker, który w rozgrywkach hiszpańskiej ligi strzelił aż 20 bramek dla Blaugrany.

W sezonie 1987/1988 trenerem został Luis Aragonés, który jednak nie umiał wprowadzić nowego nowego ducha w drużynę, co odbiło się na wynikach – 15 zwycięstw w lidze w sezonie uplasowało klub na szóstej pozycji w tabeli[76].

Mimo to klub zdobył Puchar Hiszpanii[77] dający awans do zmagań o Puchar Zdobywców Pucharów, który w następnym sezonie udało się zdobyć pod wodzą nowego trenera – Johana Cruijffa[78]. Holender sprowadził nowych zawodników: José Mari Bakero, Begiristaina, Sacristána, Salinasa i awansował do pierwszej drużyny młodziutkiego Guillermo Amora. To właśnie ci zawodnicy przyczynili się do wygranej w Pucharze[79].

1988-1996[edytuj | edytuj kod]

Skład na mecz z Sampdorią Genua

W sezonie 1989/1990 do drużyny Cruijffa dołączyli Ronald Koeman i Michael Laudrup. Zespół wygrał 2:0 w finale Pucharu Hiszpanii z Królewskimi (mecz był rozgrywany w Walencji), po raz kolejny triumfując w krajowych pucharach. Następny sezon też okazał się szczęśliwy – pomimo operacji wszczepienia by-passów, jakiej musiał poddać się trener Katalończyków oraz półrocznej pauzy w grze Ronalda Koemana (Christo Stoiczkow, piłkarz, który w barwach klubu rozegrał 151 spotkań i strzelił 76 bramek nie grał przez dwa miesiące z powodu zawieszenia), klub zdobył Superpuchar Hiszpanii[80], mistrzostwo Hiszpanii i mistrzostwo Katalonii oraz Puchar Theresa Therrara[81].

Rok 1992 zapisał się złotymi zgłoskami w historii katalońskiego klubu. W Hiszpanii Azulgrana zdobyła dwunasty tytuł triumfatora ligi hiszpańskiej[82]. Natomiast w Pucharze Europy dotarła do finału i 20 maja 1992 zmierzyła się z włoskim klubem Sampdoria Genua na londyńskim stadionie Wembley w obecności 70 827 kibiców[83]. W regulaminowym czasie gry, mimo kilku akcji podbramkowych, nie padła ani jedna bramka. Dopiero w dogrywce, w 112 minucie, po faulu jednego z piłkarzy włoskich, do piłki podszedł Koeman (mimo że występował na pozycji obrońcy, strzelił 213 bramek w karierze) i z rzutu wolnego ulokował piłkę w siatce przy lewym słupku.

W tym samym roku odbywały się także Igrzyska Olimpiskie w Barcelonie. Na Camp Nou reprezentacja Hiszpanii pokonała Polskę 3:2.

Rok później losy pierwszego miejsca w lidze ważyły się do ostatniej kolejki. Klub ze stolicy poleciał na Wyspy Kanaryjskie, aby zagrać z Teneryfą, z którą przegrał ostatecznie 0:2, natomiast Barcelona wygrała z Realem Sociedad 1:0, co dało Katalończykom mistrzostwo kraju[84]. Drużyna zdobyła także Puchar Therresa oraz Puchar Katalonii.

W sezonie 1993/1994 zmagania były bardziej dramatyczne. W w styczniu FC Barcelona pokonała Real Madryt 5:0 na Camp Nou. W ostatniej kolejce rozgromiła 5:2 Sevillę FC, zrównując się dorobkiem punktowym z Deportivo La Coruña. Dzięki temu, że gracz Deportivo, Miroslav Đukić, w ostatniej minucie meczu przeciwko Valencii nie wykorzystał rzutu karnego, oraz korzystniejszemu bilansowi bezpośrednich spotkań Barça zanotowała wówczas kolejny tiumf w La Liga[85].

Na arenie międzynarodowej drużyna przegrała w finale Ligi Mistrzów z AC Milan 0:4. To spowodowało, że odeszli Andoni Zubizarreta, Julio Salinas, Michael Laudrup i niezadowolony ze złej atmosfery wewnętrznej Christo Stoiczkow.

W następnym sezonie Barcelona nie wywalczyła już pierwszego miejsca w tabeli ligowej (jak to było przez ostatnie 4 lata) i zajęła czwarte miejsce, z 9 punktami straty do lidera, którym był Real Madryt[86]. W 1996 z posady trenera Barçy zrezygnował Johan Cruijff, któremu nie udało się zdobyć żadnego znaczącego trofeum w sezonie 1995/1996.

Ronald Koeman – strzelec jedynej bramki w meczu z Sampdorią Genua w finale Ligi Mistrzów w 1992.

1996-2000[edytuj | edytuj kod]

W sezonie 1996/1997 drużynę prowadził sir Bobby Robson, a do zespołu dołączyli Ronaldo i niechciany w Realu Madryt Luis Enrique. Doszli także: Vítor Baía, Christo Stoiczkow, Fernando Couto, czy Laurent Blanc. Zespół opuścił Gheorghe Hagi, który głównie odgrywał rolę rezerwowego Barçy. Ronaldo i Luis Enrique spisywali się świetnie, pierwszy zdobył tytuł króla strzelców, a pochodzący z Asturii Enrique nie miał problemów z aklimatyzacją. Barcelona zdobyła Puchar Zdobywców Pucharów wygrywając w finale 1:0 z Paris Saint Germain po golu Brazylijczyka[87]. W lidze hiszpańskiej, mimo zdobycia aż 102 goli, klub zajął drugie miejsce[88], ale zdobył na osłodę Puchar Króla Hiszpanii[89].

W sezonie 1997/1998 zespół prowadził już Louis van Gaal. Zakupił on do klubu Rivaldo, Sonnego Andersona, a także trzech zawodników AC Milan: Michaela Reizigera, Christophera Dugarriego oraz Winstona Bogardego. W pierwszym sezonie Holendra Barcelona zdobył dublet: mistrzostwo[90] i puchar Hiszpanii[91]. Natomiast w jubileuszowym sezonie 1998/1999 mistrzostwo Hiszpanii[92]. Do zdobycia mistrzostwa w dużym stopniu przyczyniła się nowo pozyskana gwiazda klubu – Patrick Kluivert. Jednakże pomimo sukcesów krajowych w tych dwóch sezonach FC Barcelona wyraźnie rozczarowała na arenie międzynarodowej (m.in. odpadnięcie już w fazie grupowej Ligi Mistrzów 1997-1998 i 1998-1999). W kolejnym sezonie 1999/00 mimo walki na kilku frontach FC Barcelona nie zdobył żadnego trofeum, a kibice mieli powoli dość van Gaala, który uczynił z Barçy "holenderską kolonię". W sezonie 2000/01 zostali sprowadzeni Marc Overmars i Emmanuel Petit, którzy mieli uleczyć sytuację w klubie, niestety nie udało im się. Przez kolejne kilka sezonów Barcelona rozczarowywała swych fanów, nie osiągając żadnych sukcesów mimo ogromnych pieniędzy wydanych na piłkarzy przez Joana Gasparta wybranego w 2000 na prezesa klubu.

2000-2003[edytuj | edytuj kod]

Joan Gaspart, który dotąd był wiceprezesem klubu, dążył do naprawy sytuacji. Podczas jego urzędowania na tym stanowisku sprowadzono między innymi Diega Maradonę, Gary'ego Linekera, Bernda Schustera, Romário i Ronaldo. W wyborach na prezesa zdobył 54,87% głosów, głosowało na niego 25 181 socios FC Barcelona.

Na początku oddany barwom klubowym prezes był szanowany przez kibiców. W czasie swojej prezesury zakupił między innymi Marca Overmarsa i Emmanuela Petita. Za te transfery zapłacił 32 miliony funtów. Część tych funduszy odzyskał, po nieporozumieniu z Portugalczykiem Luísem Figo, którego sprowadził Johan Cruijff, ówczesny trener klubowy. W tym czasie niemal równolegle trwały wybory prezesa Realu Madryt, gdzie wystartował Florentino Pérez, który chciał pozyskać piłkarza do kastylijskiego klubu. Pérez oznajmił, iż spotkał się z Portugalczykiem i ten wykazał chęć gry na Santiago Bernabéu. Jednak Joan Gaspart temu zaprzeczał, a piłkarz nie wypowiadał się oficjalnie na ten temat. Zarząd FCB sądził, iż chce on wymusić na klubie wyższy kontrakt. Jednak ostatecznie, ku zdziwieniu socios jak i kibiców Azulgrany, przeszedł na stronę przeciwnika[14].

W lidze hiszpańskiej FC Barcelona na koniec sezonu zajął 4 miejsce, dzięki hat-trickowi Rivaldo w ostatnim w sezonie spotkaniu z Valencią[93]. Klub w rozgrywkach europejskich Pucharu UEFA doszedł do półfinału, ale został pokonany przez Liverpool.

W następnym sezonie do klubu przyszli między innymi Fábio Rochemback, Javier Saviola, Philippe Christanval i Patrik Andersson, natomiast zespół opuścili Josep Guardiola, Emmanuel Petit i Simão Sabrosa. Pomimo, że klub dokonał wielu transferów nie przyniosło to oczekiwanych rezultatów – pomimo tych wzmocnień klub ponownie uplasował się na koniec sezonu na czwartej pozycji w tabeli[94]. W Lidze Mistrzów został wyeliminowany przez Real Madryt.

W 2002 trenerem drużyny został Louis van Gaal, który już prowadził klub w latach 1997-2000, jednak bez większych sukcesów. Tak było też tym razem. Van Gaaal postawił przede wszystkim na wychowanków klubu. Do pierwszego składu awansowali m.in. Víctor Valdés, Fernando Navarro czy Andrés Iniesta. Ponadto do klubu zakupiono Juana Romána Riquelme. Pomimo, że klub zasiliło wielu młodych graczy w dziewiętnastej kolejce Primera División zespół znajdował się trzy punkty od strefy spadkowej. To spowodowało, iż van Gaal pożegnał się z posadą trenera pierwszego zespołu, a następcą został Radomir Antić, z pomocą którego na koniec sezonu klub uplasował się na szóstej pozycji, dającej awans do rozgrywek o Puchar UEFA[95].

Po tym sezonie z fotela prezesa ustąpił Joan Gaspart, pozostawiając klub w głębokim kryzysie. Podczas jego prezesury na transfery wydano około 200 milionów euro.

od 2003[edytuj | edytuj kod]

Joan Laporta, były prezes FC Barcelona

Przełomem okazało się przybycie nowego prezesa klubu, Joana Laporty, wybranego przez socios na to stanowisko w 2003[96][97]. Mimo przegranej walki z Realem Madryt o sprowadzenie do klubu Davida Beckhama, udało mu się w 2003, niejako na osłodę, podpisać kontrakt z Ronaldinho. Stał się on od razu ostoją drużyny oraz jej najpewniejszym punktem. Sezon później na Camp Nou przybyli zawodnicy, którzy mieli za zadanie odmłodzenie kadry, między innymi: Deco, Samuel Eto'o, Ludovic Giuly. Razem z Ronaldinho oraz wychowankami klubu (Puyolem, Xavim i Valdésem) mieli sprawić, by Barcelona zabłysła jak za dawnych lat. Pierwszym zwiastunem lepszych czasów było zdobycie mistrzostwa oraz Superpucharu Hiszpanii w 2005[98].

Sezon 2005/2006[edytuj | edytuj kod]

Sezon 2005/2006 był jednym z najlepszych w historii klubu. W tabeli Primera División klub uplasował się na pierwszej pozycji[99]. Po raz drugi w swojej historii drużyna zdobyła Puchar Mistrzów. W finale zmierzyła się z Arsenalem, który po raz pierwszy miał okazję walczyć o najwyższe piłkarskie trofeum. Na początku tego spotkania przeważali gracze angielskiej drużyny i już w drugiej minucie gry doszło do poważnego zagrożenia bramki Barcelony, ale Thierry Henry nie wykorzystał sytuacji sam na sam z Valdésem. Dopiero po kilku minutach gry, Katalończycy ruszyli do ataku na bramkę Jensa Lehmanna.

W 19. minucie Ronaldinho podał do znajdującego się w obrębie pola karnego Samuela Eto'o. Kameruńczyk został sfaulowany przez Lehmanna, za co ten dostał czerwoną kartkę, a na jego miejsce wszedł Manuel Almunia. W 36. minucie minucie gry "zasnęła" nieco obrona Azulgrany, czego skutkiem było dośrodkowanie Thierry'ego Henry, na główkę Sola Campbella, a ten strzelił prosto do bramki nie dając szans katalońskiemu bramkarzowi. Dopiero w drugiej połowie gry padła bramka dla Barcelony, po podaniu szwedzkiego napastnika Henrika Larssona w stronę Eto'o, który był zaledwie dwa metry przed bramką Almunii i wykorzystał tę sytuację w 76. minucie. Pięć minut później Barcelona wyszła na prowadzenie po golu brazylijskiego rezerwowego, Juliana Bellettiego, który tym samym zdobył swoją pierwszą bramkę dla drużyny.

Finał Ligi Mistrzów 2005/2006[100]

17 maja 2006, środa FC Barcelona 2:1 Arsenal Londyn Stade de France
Widzów: 79 500
Sędzia: Terje Hauge Norwegia
Samuel Eto'o Bramka 76'
Juliano Belletti Bramka 80'
0:1 Sol Campbell Bramka 36'
  - Żółta kartka Emmanuel Eboué (22'), Thierry Henry (51')  
  Czerwona kartka Jens Lehmann (18')  
Víctor ValdésOleguer (61' → Juliano Belletti), Rafael Márquez, Carles Puyol, Giovanni van BronckhorstEdmílson (46' → Andrés Iniesta), Deco, Mark van Bommel (61' → Henrik Larsson), Ludovic Giuly, RonaldinhoSamuel Eto'o; trener: Frank Rijkaard Jens LehmannEmmanuel Eboué, Kolo Touré, Sol Campbell, Ashley ColeAlaksandr Hleb (85' → José Antonio Reyes), Cesc Fàbregas (74' → Mathieu Flamini), Gilberto Silva, Robert Pirès (18' → Manuel AlmuniaFredrik Ljungberg, Thierry Henry; trener: Arsène Wenger
Liga Mistrzów UEFA
2005–06 Zwycięzcy
Hiszpania
FC Barcelona
Drugi Tytuł

Sezon 2006/2007[edytuj | edytuj kod]

Sezon 2006/2007 Barça rozpoczęła od zwycięstwa 3:0 w Superpucharze Hiszpanii przeciwko Espanyolowi Barcelona[101]. Z Ligi Mistrzów drużyna odpadła w fazie pucharowej, od razu po wyjściu z grupy, z rywalem, jakim był Liverpool F.C., notabene zwycięzcą tych rozgrywek z 2005 roku[102]. W lidze Barcelona od początku zajmowała pierwsze miejsce w tabeli, czasami oddając je Sevilli. Lecz pod koniec sezonu Real Madryt dogonił drużynę z Katalonii. Mimo wygranego przez Barçę w ostatniej kolejce spotkania z beniaminkiem i zarazem spadkowiczem z Primera División Gimnastikiem Tarragona 5:1[103], drużyna nie obroniła mistrzostwa kraju, gdyż Real Madryt odniósł zwycięstwo 3:1 nad Realem Mallorca i mając korzystniejszy bilans bramkowy, zdobył mistrzostwo kraju[104]. Na osłodę zespół Azulgrany wywalczył w sezonie 2006/2007 Puchar Katalonii.

15 sierpnia 2007 FC Barcelona zdobyła Puchar Beckenbauera, grając przeciwko Bayernowi Monachium i wygrywając ostatecznie 1:0 po bramce Lionela Messiego[105].

3 lipca 2007, ogłoszono, iż przestała istnieć druga drużyna rezerw – FC Barcelona C. Stało się to z powodu spadku z Segunda División B do Tercera División pierwszej drużyny rezerw – Barçy B. W efekcie FC Barcelona C musiał być przesunięty do I ligi katalońskiej, ponieważ przepisy zakazują gry dwóm zespołom jednego klubu w jednej klasie rozgrywkowej Hiszpanii[106].

Sezon 2007/2008[edytuj | edytuj kod]

Sezon 2007/2008 zaczął się od kupna Thierry'ego Henry'ego za 24 miliony euro. Mimo bardzo dobrego składu, drużyna grała słabo. Główną przyczyną tak słabego sezonu był Ronaldinho, który, oficjalnie, doznał kontuzji. Sezon drużyna FC Barcelona zakończyła na trzeciej pozycji[107].

Sezon 2008/2009[edytuj | edytuj kod]

Sześć zdobytych trofeów klubowych w 2009 roku

Sezon 2008/2009 FC Barcelona rozpoczął z nowym trenerem, Josepem Guardiolą. Jedną z jego pierwszych decyzji było sprzedanie dwóch podstawowych zawodników: Deco do Chelsea Londyn i Ronaldinho do A.C. Milan. Następnie sprowadził siedmiu nowych zawodników, wśród nich był prawy obrońca – Daniel Alves, który przeszedł do klubu za 29,5 mln euro plus ewentualne premie za wyniki (maksymalnie może osiągnąć 35,5 mln). Tym samym stał się najdroższym obrońcą zakupionym przez klub z Primera División[108]. Oprócz niego do klubu dołączyli także m.in. Gerard Piqué, Seydou Keita oraz Alaksandr Hleb. Zespół opuściło natomiast wiele gwiazd, zaliczają się do nich choćby Deco, Gianluca Zambrotta i Ronaldinho. Z kolei Lilian Thuram zakończył karierę piłkarską.

Azulgrana rozpoczęła sezon od przegranej z CD Numancia 0:1[109], a później zremisowała na Camp Nou z Racingiem 1:1[110]. Jednak, po tych początkowych niepowodzeniach zespół grał coraz lepiej i wygrał La Liga i Copa del Rey, pokonując w finale Athletic Bilbao 4:1[111]. 27 maja 2009 roku FC Barcelona pokonał 2:0 Manchester United w finale Ligi Mistrzów, po bramkach Samuela Eto'o w 10 minucie oraz Lionela Messiego w 70 minucie[112].

Finał Ligi Mistrzów 2008/2009

27 maja 2009, środa FC Barcelona 2:0 Manchester United Stadio Olimpico, Rzym
Widzów: 62 467
Sędzia: Massimo Busacca Szwajcaria
Samuel Eto'o Bramka 10'
Lionel Messi Bramka 70'
1:0
  - Żółta kartka Cristiano Ronaldo (78'), Paul Scholes (80'), Nemanja Vidić (90+3')  


1. Víctor Valdés – 3. Gerard Pique, 5. Carles Puyol, 6. Xavi, 8. Andres Iniesta (90+2' → Pedro), 9. Samuel Eto'o, 10. Lionel Messi, 14. Thierry Henry (72' → Seydou Keita), 16. Sylvinho, 24. Yaya Touré, 28. Sergio Busquets; trener: Pep Guardiola 1. Edwin van der Sar – 3. Patrice Evra, 5. Rio Ferdinand, 7. Cristiano Ronaldo, 8. Anderson (46' → Carlos Tevez), 10. Wayne Rooney, 11. Ryan Giggs) (75' → Paul Scholes), 13. Park Ji-sung (66' → Dimityr Berbatow), 15. Nemanja Vidić, 16. Michael Carrick, 22. John O'Shea; trener: Alex Ferguson
Liga Mistrzów UEFA
2008–09 Zwycięzcy
Hiszpania
FC Barcelona
Trzeci Tytuł

Sezon 2008/2009 został uznany za najlepszy w historii całego klubu. Nigdy dotąd drużyna Barcelony nie wygrała 3 najważniejszych trofeów[113].

FC Barcelona w 2009 roku została pierwszą drużyną w historii, która wygrała w jednym roku kalendarzowym wszystkie możliwe trofea klubowe (Liga Hiszpańska, Puchar Króla, Liga Mistrzów, Superpuchar Hiszpanii, Superpuchar Europy i Klubowe Mistrzostwa Świata)

Sezon 2009/2010[edytuj | edytuj kod]

Zmagania w sezonie 2009/2010 Barça rozpoczęła triumfem w Superpucharze Hiszpanii, pokonując Athletic Bilbao 2:1 na San Mamés oraz 3:0 na Camp Nou[114]. Następnym sukcesem drużyny prowadzonej przez Pepa Guardiolę było zdobycie Superpucharu Europy. Mecz rozegrany w Monako przeciwko Szachtarowi Donieck zakończył się wynikiem 1:0 po golu Pedra w 115. minucie. FC Barcelona zakończył sezon 2009/2010 z 99 punktami, wyprzedzając Real Madryt o trzy punkty i zdobywając mistrzostwo Hiszpanii. Blaugrana uległa w półfinale Ligi Mistrzów Interowi Mediolan. W 2009 roku FC Barcelona zanotował rekordowy budżet w historii klubu, wynoszący 405 milionów euro[115].

Sezon 2010/2011[edytuj | edytuj kod]

Barcelona obroniła Superpuchar Hiszpanii pokonując w dwumeczu Sevillę FC (w pierwszym meczu ulegając na Estadio Ramón Sánchez Pizjuán 3:1 i w drugim zwyciężając na Camp Nou 4:0)[116][117]. Do klubu przybyło kilku nowych zawodników, pierwszym z nich był David Villa, który przybył z Valencii za sumę 40 milionów euro[118]. Adriano z Sevillii za 9,5 mln euro oraz Javier Mascherano za 22 mln euro z Liverpoolu[119][120]. Z zespołem, za porozumieniem obu stron, kontrakty rozwiązali Thierry Henry i Rafael Márquez, przechodząc do New York Red Bulls[121][122]. Yaya Touré odszedł do Manchesteru City za rekordową dla klubu sumę 36 milionów euro[123]. Zlatan Ibrahimović został wypożyczony do AC Milan na zasadzie rocznego wypożyczenia z opcją wykupu za 24 mln euro. Dmytro Czyhrynski został sprzedany do Szachtara Donieck. Alaksandr Hleb został wypożyczony do Birmingham. Martín Cáceres został wypożyczony do Sevillii. Joan Laporta zakończył 5-letnią kadencję jako prezydent klubu, zastąpił go Sandro Rosell. W sezonie 2010/11 kibice byli świadkami aż 4 El Clásico w ciągu 18 dni[124].

29 listopada 2010 roku FC Barcelona obchodziła 111 rocznicę założenia klubu. Na uczczenie tej uroczystości FC Barcelona zagrała mecz ligowy z odwiecznym rywalem Realem Madryt wygrywając 5:0[125].

11 maja 2011 Barcelona zapewniła sobie trzeci z rzędu tytuł Mistrza Hiszpanii[126].

Finał Ligi Mistrzów 2010/2011[edytuj | edytuj kod]

28 maja na Wembley w Londynie w finale Ligi Mistrzów 2010/2011 Barcelona pokonała Manchester United 3:1. Bramki zdobyli Pedro Rodriguez, Lionel Messi i David Villa[127].

Finał Ligi Mistrzów 2010/2011

FC Barcelona Hiszpania 3:1 Manchester United Stadion Wembley, Londyn
Widzów: 87 695
Sędzia: Węgry Viktor Kassai
Pedro Rodríguez Bramka 27'
Lionel Messi Bramka 54'
David Villa Bramka 69'
1:1
Raport
Wayne Rooney Bramka 34'
  Dani Alves (60'), Victor Valdes (85') Żółta kartka Michael Carrick (61'), Antonio Valencia (79')  


1. Víctor Valdés, 2. Dani Alves (88' → Carles Puyol), 3. Gerard Piqué, 6. Xavi, 7. David Villa (86' → Seydou Keita ), 8. Andrés Iniesta, 10. Lionel Messi, 14. Javier Mascherano, 16. Sergio Busquets, 17. Pedro (90' → Ibrahim Afellay), 22. Éric Abidal; trener: Pep Guardiola 1. Edwin van der Sar, 3. Patrice Evra, 5. Rio Ferdinand, 10. Wayne Rooney, 11. Ryan Giggs, 13. Park Ji-sung, 14. Javier Hernández 15. Nemanja Vidić, 16. Michael Carrick (77' → Paul Scholes), 20. Fábio (69' → Nani), 25. Antonio Valencia; trener: Alex Ferguson[128].
Liga Mistrzów UEFA
2010–11 Zwycięzcy
Hiszpania
FC Barcelona
Czwarty Tytuł

Sezon 2011/12[edytuj | edytuj kod]

W sezonie 2011/12 Barcelona sprowadziła Cesca Fàbregasa, Alexisa Sáncheza oraz Ibrahima Afellaya. Z klubu natomiast odeszli między innymi Zlatan Ibrahimovic, Gabriel Milito i Bojan Krkić. Zespół odniósł zwycięstwo w Pucharze Króla ogrywając 3:0 Athletic Bilbao. Ponadto zwyciężył w Superpucharze Hiszpanii, gdzie w dwumeczu ograł Real Madryt. W Superpucharze Europy FC Barcelona spotkała się z FC Porto. Na stadionie Stade Louis II w Monako zespół Blaugrany pokonał Smoków 2:0 po golach Lea Messiego i Cesca Fàbregasa. W Klubowych Mistrzostwach Świata Barça w finale zmierzyła się z Santosem, gdzie zwyciężyła 4:0. W lidze hiszpańskiej zajęła drugie miejsce, tracąc dziewięć punktów do lidera – Realu Madryt. Ligę Mistrzów Blaugrana odpadła w półfinale, przegrywając z późniejszym triumfatorem rozgrywek, Chelsea F.C., 2:3. W sezonie 2011/12 FC Barcelona łącznie zdobyła cztery trofea. Po zakończeniu sezonu ze stanowiska trenera odszedł Josep Guardiola, a na jego następcę wybrano byłego asystenta Tita Vilanovę.

Sezon 2012/13[edytuj | edytuj kod]

Po zdobyciu przez reprezentację Hiszpanii tytułu mistrza Europy 2012 szeregi Dumy Katalonii zasilił obrońca Valencii Jordi Alba. Ponadto sprowadzono Aleksa Songa z Arsenalu. Z klubu odszedł Seydou Keita, a wypożyczeni zostali: Ibrahim Afellay, Andreu Fontàs i Isaac Cuenca. Przez drugą cześć sezonu zespół prowadził asystent Jordi Roura, ponieważ u Tita Vilanovy stwierdzono nawrót choroby nowotworowej, z którą walczył w USA. W Pucharze Króla zespół Barcelony dotarł do półfinału, gdzie uległ Realowi Madryt 2:4. W superpucharze Hiszpanii Blaugrana również została pokonana przez Real Madryt. Znacznie lepiej Katalończykom poszło w La Lidze, gdzie po zakończeniu rundy jesiennej wszystko było już przesądzone. Ostatecznie FC Barcelona zdobył tytuł z piętnastopunktową przewagą nad Królewskimi, zdobywając 100 punktów i tym samym wyrównując rekord. Ligę Mistrzów zespół zakończył w półfinale, przegrywając w dwumeczu z Bayernem Monachium 0:7. Po sześcioletniej przerwie Barça zdobyła Puchar Katalonii, występując rezerwami przeciwko Espanyolowi, który pokonał w rzutach karnych.

Sezon 2013/14[edytuj | edytuj kod]

Neymar w koszulce FC Barcelony.

W lipcu 2013 roku do klubu za 57 mln euro został sprowadzony Neymar. Barwy Blaugrany na Atlético Madryt zamienił David Villa, ponieważ po półrocznej kontuzji nie znalazło się dla niego miejsce w składzie. Hiszpan grał niewiele spotkań. Ponadto klub opuścił Éric Abidal, z którym nie przedłużono kontraktu. 1 czerwca odbyło się oficjalne pożegnanie Abidala, na którym wręczono mu pamiątkową koszulkę Barcelony[129]. Dodatkowo z zespołem rozstał się Thiago Alcântara, który za 25 mln euro przeniósł się do Bayernu Monachium. 19 lipca podczas konferencji prasowej ogłoszono, że Tito Vilanova odchodzi ze stanowiska, ponieważ znów nawróciła mu się choroba nowotworowa i jej leczenie nie pozwoli mu w dalszym prowadzeniu zespołu[130][131]. W wyniku odejścia Tito Vilanovy FC Barcelona przesunęła towarzyski mecz z Lechią Gdańsk[130]. Tymczasowym trenerem klubu został były asystent Hiszpana Jordi Roura, który poprowadził zespół w towarzyskim meczu przeciwko Bayernowi Monachium. Spotkanie zakończyło się porażką 0:2[132]. 23 lipca ogłoszono nowego trenera zespołu. Został nim Argentyńczyk Gerardo Martino[133][134]. Trzy dni później odbyła się jego pierwsza oficjalna konferencja prasowa w roli trenera Barçy, a 27 lipca – pierwszy mecz towarzyski pod wodzą Argentyńczyka, w którym FC Barcelona pokonał Vålerengę 7:0. Przełożony mecz z Lechią Gdańsk odbył się 30 lipca 2013 roku na PGE Arenie. Barça zremisowała z polską drużyną 2:2[135]. W roli menadżera zespołu wystąpił Hiszpan Jordi Roura, ponieważ trener Martino postanowił zostać w stolicy Katalonii i popracować z piłkarzami, którzy wrócili z przedłużonych urlopów po Pucharze Konfederacji[136]. Kilkanaście dni później Barcelona zdobyła trofeum Joana Gampera, gromiąc w spotkaniu 8:0 brazylijski Santos[137]. Tym razem na ławce trenerskiej zasiadł Argentyńczyk. Kolejnym etapem przygotowującym do sezonu było tournée po Azji. W pierwszym spotkaniu zespół Barçy rozgromił 7:1 reprezentację Tajlandii[138]. W kolejnym meczu Barcelona pewnie wygrała 3:1 z reprezentacją Malezji. W sierpniu Barcelona wywalczyła superpuchar Hiszpanii pokonując w dwumeczu Atlético Madryt.

W kwietniu 2014 FIFA ukarała klub, nakładając zakaz transferowy na najbliższe dwa okna. Powodem było złamanie przepisów dotyczących pozyskiwania zawodników poniżej 18 roku życia[139][140]. Ale w dniu 23 kwietnia kara została zawieszona. Gerardo Martino na konferencji prasowej po meczu ligowym z Atlético Madryt poinformował, że na mocy porozumienia z klubem nie jest już trenerem Barcelony[141]. Niespodziewanie sezon 2013/14 okazał się fatalnym dla klubu. Barcelona zakończyła go z zaledwie tylko superpucharem Hiszpanii na koncie. 15 maja 2014 roku Carles Puyol na specjalne zwołanej konferencji prasowej ogłosił iż kończy karierę piłkarską. W maju 2014 roku buty na kołek zawiesił też José Manuel Pinto .

Sezon 2014/15[edytuj | edytuj kod]

19 maja 2014 roku klub poinformował, że w sezonie 2014/15 nowym szkoleniowcem "Blaugrany" zostanie Luis Enrique. Były gracz Barçy podpisał z klubem dwuletni kontrakt[142][143]. Ponadto tego samego dnia klub potwierdził zakup nowego bramkarza – Marca-André ter Stegena. Kilkanaście dni później ogłoszono, że z "Dumą Katolonii" kontrakt podpisze Ivan Rakitić[144]. Barça zapłaciła za niego Sevilli 20 milionów euro. Chorwacki pomocnik miał zastąpić Cesca Fàbregasa, który przeniósł się do londyńskiej Chelsea. 25 czerwca 2014 roku Barcelona dokonała kolejnego wzmocnienia. Z klubem czteroletni kontrakt podpisał Chilijczyk Claudio Bravo. Real Sociedad otrzymał za niego 12 milionów euro. Do pierwszego zespołu została włączona czwórka graczy Barçy B. Należeli do nich Jordi Masip, Gerard Deulofeu, Denis Suárez oraz Rafael Alcântara. 9 lipca klub poinformował o odejściu Jonathana dos Santosa do Villarealu za kwotę 2 mln euro. Dzień później rozwiązano kontrakt z Isaakiem Cuencą. 11 lipca 2014 roku na Camp Nou został sprowadzony Luis Suárez za sumę 81 mln euro. Miał on zastąpić Alexisa Sancheza, który przeniósł się do Arsenalu. Tego samego dnia FC Barcelona poinformowała również o odejściu z zespołu Oiera. Bramkarz przeniósł się do Granady. Pod koniec lipca do zespołu dołączył francuski obrońca Jérémy Mathieu, który podpisał czteroletni kontrakt. Valencia otrzymała za niego od "Dumy Katalonii" 20 mln euro. 8 sierpnia 2014 klub ogłosił pozyskanie belgijskiego obrońcy Arsenalu Thomasa Vermaelena. Oprócz Denis Suáreza nieoczekiwanie szeregi Sevilli zasilił w ramach wypożyczenia Gerard Deulofeu.

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

Trofea międzynarodowe[edytuj | edytuj kod]

Trofea umieszczone w Muzeum FC Barcelona
FIFA Logo (2010).svg Zdobyte trofea w rozgrywkach międzynarodowych
(Stan na 31-05-2012)
Generic football.png
Rozgrywki Osiągnięcie Razy Sezon(y)
FIFA Club World Cup.svg
Klubowe mistrzostwa świata
zdobywca 2
(rekord)
2009, 2011
finalista 1 2006
Copa Intercontinental.svg
Puchar Interkontynentalny
zdobywca 0
finalista 1 1992
Coppacampioni.png
Puchar Europy/ Liga Mistrzów
zdobywca 4 1992, 2006, 2009, 2011
finalista 3 1961, 1986, 1994
UEFA Cup (adjusted).png
Puchar UEFA/ Liga Europy
zdobywca 0
finalista 0
Coppacoppe.png
Puchar Zdobywców
zdobywca 4
(rekord)
1979, 1982, 1989, 1997
finalista 2 1969, 1991
Supercup.png
Superpuchar UEFA
zdobywca 4 1992, 1997, 2009, 2011
finalista 4 1979, 1982, 1989, 2006
Coppa Intertoto.svg
Puchar Intertoto
zdobywca 0
finalista 0
UEFA - Inter-Cities Fairs Cup.svg
Puchar Miast Targowych
zdobywca 3
(rekord)
1958, 1960, 1966
finalista 1 1962

Trofea krajowe[edytuj | edytuj kod]

Hiszpania Zdobyte trofea w rozgrywkach Hiszpanii
(Stan na 17-05-2014)
Generic football.png
Rozgrywki Osiągnięcie Razy Sezon(y)


Liga.png
Mistrzostwo
I miejsce 22 1929, 1945, 1948, 1949, 1952, 1953, 1959, 1960, 1974, 1985, 1991, 1992, 1993, 1994, 1998, 1999, 2005, 2006, 2009, 2010, 2011, 2013
II miejsce 24 1930, 1946, 1954, 1955, 1956, 1962, 1964, 1967, 1968, 1971, 1973, 1976, 1977, 1978, 1982, 1986, 1987, 1989, 1997, 2000, 2004, 2007, 2012, 2014
III miejsce 12 1932, 1943, 1957, 1958, 1966, 1969, 1972, 1975, 1984, 1990, 1996, 2008
RFEF - Copa del Rey.svg
Puchar
zdobywca 26
(rekord)
1910, 1912, 1913, 1920, 1922, 1925, 1926, 1928, 1942, 1951, 1952, 1953, 1957, 1959, 1963, 1968, 1971, 1978, 1981, 1983, 1988, 1990, 1997, 1998, 2009, 2012
finalista 11 1902, 1919, 1932, 1936, 1954, 1974, 1984, 1986, 1996, 2011, 2014
RFEF - Supercopa de España.svg
Superpuchar
zdobywca 11
(rekord)
1983, 1991, 1992, 1994, 1996, 2005, 2006, 2009, 2010, 2011, 2013
finalista 8 1985, 1988, 1990, 1993, 1997, 1998, 1999, 2012
Copa de Liga de España2.svg
Puchar Ligi
zdobywca 2
(rekord)
1983, 1986
finalista 1 1983
  • Copa Duward:
    • zdobywca (3x): 1955/1956, 1958/1959, 1959/1960.

Trofea regionalne[edytuj | edytuj kod]

  • Mistrzostwo Katalonii:[146]
    • zdobywca (23x): 1902 (Copa Macaya), 1903 (Copa Barcelona), 1904/1905, 1908/1909, 1909/1910, 1910/1911, 1912/1913, 1915/1916, 1918/1919, 1919/1920, 1921/1922, 1923/1924, 1924/1925, 1925/1926, 1926/1927, 1927/1928, 1929/1930, 1930/1931, 1931/1932, 1934/1935, 1935/1936, 1937/1938.
  • Liga Katalonii:[147]
    • zdobywca (1x): 1937/1938.
  • Puchar Alfonso Macaya (Puchar Katalonii):[148]
    • zdobywca (22x): 1902, 1905, 1909, 1910, 1911, 1913, 1916, 1919, 1920, 1921, 1922, 1924, 1925, 1926, 1927, 1928, 1930, 1931, 1932, 1935, 1936, 1938.
  • Puchar Katalonii: (do 1993 – Copa Generalitat)[149]
    • zdobywca (8x): 1990/1991, 1992/1993, 1999/2000, 2003/2004, 2004/2005, 2006/2007, 2012/2013, 2013/2014.

Inne trofea[edytuj | edytuj kod]

  • Puchar Joana Gampera:[150]
    • zdobywca (37x): 1966, 1967, 1968, 1969, 1971, 1973, 1974, 1975, 1976, 1977, 1979, 1980, 1983, 1984, 1985, 1986, 1988, 1990, 1991, 1992, 1995, 1996, 1997, 1998, 1999, 2000, 2001, 2002, 2003, 2004, 2006, 2007, 2008, 2010, 2011, 2013, 2014.
  • Trofeo Ciudad de Palma:
    • zdobywca (5x): 1969, 1974, 1976, 1980, 1981
    • finalista (9x): 1971, 1976, 1984, 1985, 1988, 1989, 1991, 1992, 1996
  • Audi Cup
    • zdobywca (1x): 2011 (w finale 2:0 z Bayernem Monachium)

Finały w europejskich pucharach[edytuj | edytuj kod]

Puchar/Liga Mistrzów: 4

1991/1992 1:0 (dogrywka) rywal: Sampdoria Genua; bramka: Ronald Koeman w 112[151] minucie z rzutu wolnego
2005/2006 2:1 rywal: Arsenal F.C.; bramki: Samuel Eto'o w 76 minucie i Juliano Belletti w 81 minucie
2008/2009 2:0 rywal: Manchester United; bramki: Samuel Eto'o w 10 minucie i Lionel Messi w 70 minucie
2010/2011 3:1 rywal: Manchester United; bramki: Pedro Rodríguez w 28 minucie, Lionel Messi w 54 minucie i David Villa w 70 minucie

Finał Ligi Mistrzów: 3

1960/1961 2:3 rywal: SL Benfica
1985/1986 0:0 (karne 0:2) rywal: Steaua Bukareszt
1993/1994 0:4 rywal: A.C. Milan

Puchar Miast Targowych: 3

1957/1958 2:2 i 6:0 rywal: Reprezentacja Londynu
1959/1960 0:0 i 4:1 rywal: Birmingham City
1965/1966 0:1 i 4:2 rywal: Real Saragossa

Finał Pucharu Miast Targowych: 1

1961/1962 2:6 i 1:1 rywal: Valencia CF

Puchar Zdobywców Pucharów: 4

1978/1979 4:3 rywal: Fortuna Düsseldorf
1981/1982 2:1 rywal: Standard Liege
1988/1989 2:0 rywal: Sampdoria Genua
1996/1997 1:0 rywal: Paris Saint-Germain

Finał Pucharu Zdobywców Pucharów: 2

1968/1969 2:3 rywal: Slovan Bratysława
1990/1991 1:2 rywal: Manchester United F.C.

Superpuchar Europy: 4

1993 1:1 i 2:1 rywal: Werder Brema
1998 2:0 i 1:1 rywal: Borussia Dortmund
2009 1:0 (0:0 0:0 0:0) rywal: Szachtar Donieck
2011 2:0 (1:0) rywal: FC Porto

Przegrane: 4

1979 0:1 i 1:1 rywal: Nottingham Forest
1982 1:0 i 0:3 (po dogrywce) rywal: Aston Villa
1989 1:1 i 0:1 rywal: A.C. Milan
2006 0:3 (0:2) rywal: Sevilla FC

Symbole i barwy[edytuj | edytuj kod]

Herb[edytuj | edytuj kod]

Tarcza herbowa klubu posiada, popularny w XVI-wiecznej Europie, kształt dzbana. Jest to tarcza trójdzielna, gdzie dwa górne pola przedstawiają krzyż świętego Jerzego i barwy Katalonii, co nawiązuje do godła Barcelony, zaś w polu dolnym widnieje piłka na tle czterech granatowych i trzech bordowych pasów – barw klubowych. Pola górne od dolnego oddziela żółty pas, na którym widnieją inicjały klubu – FCB.

Istnieją trzy legendy związane z kształtem tarczy. Pierwsza z nich głosi, że Joan Gamper wzorował się na herbach klubów szwajcarskich. Druga wersja mówi o konkursie, jaki rozpisano wśród kibiców, a rysunek kartusza dostarczył anonimowy fan. Trzecia podaje, iż wygląd herbu opracowali pierwsi członkowie klubu wraz z założycielami, ale kształt tarczy to pomysł Gampera.

Pierwszą wersją była odznaka Barcelony z koroną i nietoperzem. Kilka lat później dodano dębowo-palmowy wieniec sławy na tle prostokątnego dwudzielnego, granatowo-żółtego pola, a następnie obwiedziono go okrągłą obwódką z rokiem założenia klubu i jego nazwą.

Po tym jak w 1908 roku Joan Gamper uratował Klub z tarapatów finansowych postanowiono odświeżyć herb, stworzyć coś całkiem nowego. Wśród sympatyków Klubu ogłoszono konkurs na nowy wygląd herbu, a swoją wizję mógł przedstawić każdy. Zwycięskim projektem okazał się pomysł Carlesa Comamali, który grał dla Barcelony w latach 1903-12, poza tym studiował medycynę i był artystą. Comamala przedstawił następującą wizję herbu: figura w kształcie wazy, w której dwóch górnych polach znajdują się krzyż świętego Jerzego (patrona Katalonii) i flaga Katalonii. Środek herbu przecina poziomy złoty pas, na który widnieją inicjały Klubu. W dolnej części znajduje się pole w kolorach bordowo-granatowych, a na jego środku widnieje piłka. Na wersji herbu, która utrzymała się po dziś dzień widzimy poszanowanie piłkarskich tradycji oraz przywiązanie do miasta i narodowości. Od zmiany herbu w 1910 roku następowały jedynie kosmetyczne poprawki[152].

W 1936 zmieniono kształt skrzydełek, zmianie uległ także pas, na którym widoczne były inicjały – na kolor czarny. Żółte pasy dzielące zostały zlikwidowane. Pojawiła się także nowa piłka, na wzór tej, którą rozgrywano mecze w Primera División.

Gdy w Hiszpanii zakończyła się wojna domowa, logo uległo kolejnej modyfikacji, co nastąpiło pod naciskiem faszystowskiego rządu. Usunięto dwa z czterech pasów, symbolizujących flagę regionu. Zmianie uległ także kolor pasa – z czarnego na żółty, na której znajdowały się nowej, bardziej hiszpańsko brzmiącej nazwy klubu C.F.B.

Herb z okazji stulecia klubu

W 1946, zmieniono ułożenie skrzydełek i do monogramu dodano de z napisem znajdującym się na zmienionym, białym tle. Kolor piłki zmieniono na czerwony.

Czternaście lat później znikł jednak przyimek de, zmieniono również tło pasa na żółty. Ten projekt emblematu utrzymał się do 1974.

Na siedemdziesięciopięciolecie klubu przywrócono dawne inicjały, które zostały umieszczone na białym tle. Zmieniono nieznacznie kształt skrzydełek.

W 1975 zmieniono po raz kolejny pas, na kolor żółty. Ów pas po raz pierwszy połączono z żółtym obramowaniem.

Ostatni projekt przyjęto 28 sierpnia 2002, a przedstawił go Claret Serrahim. Liczba zakończeń na skrzydełkach została zredukowana do jednego, z monogramu usunięto kropki – teraz widnieje napis FCB. Także piłka znajdująca się w dolnej części herbu zmieniła barwę na żółtą.

Źródło:[153]

Stroje[edytuj | edytuj kod]

1899
1910
1913
1920
1992
1995
1998
1999
2004/05
2005/06
2006/07
2007/08
2008/09
2009/10
2010/11
2011/12
2012/13
2013/14

Źródło:[154][155]

W sezonie 2006/2007 po raz pierwszy w ponad 107 letniej historii klubu FC Barcelona pojawia się logo na koszulce. Od roku 2006 FC Barcelona będzie sponsorować fundację charytatywną UNICEF. Barca co roku będzie przekazywała 1,5 mln euro na konto UNICEF.

Od sezonu 2011/12 Barcelona ma pierwszego w historii sponsora. Jest nim Qatar Foundation. Co roku będzie przekazywał 40 mln euro na mocy 5-letniego kontraktu. Napis Qatar Foundation będzie z przodu koszulki Barcelony, natomiast UNICEF z tyłu[156]. Od sezonu 2013/14 na koszulkach pojawił się nowy sponsor Qatar Airways. 12 grudnia 2013 ogłoszono, iż Intel będzie nowym sponsorem klubu[157]. Współpraca z klubem z Camp Nou będzie trwała do 2016 roku, a za każdy rok klub będzie otrzymywał 5 milionów euro[158]. Logo firmy zostało umieszczone na wewnętrznej stronie koszulki i jest widoczne tylko po podniesieniu przez zawodnika koszulki[158].

Gran Derbi[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: El Clásico.
Gran Derbi w 2009 roku

Gran Derbi nazywane również El Clásico (hiszp. "Klasyk"), Derbi Español (hiszp. "Derby hiszpańskie") lub Gran Derbi Europa (hiszp."Wielkie Derby Europy") to rywalizacja Barcelony i Realu Madryt, wchodzi w skład derbowych rywalizacji piłkarskich Europy. Co najmniej dwukrotnie w każdym sezonie piłkarze obu klubów spotykają się na murawie jednej z drużyn, aby rozegrać Gran Derbi – wymagające historycznie spotkanie w całym sezonie Primera División.

Historia rozgrywania Derbów Europy sięga 13 maja 1902, kiedy to w stolicy Hiszpanii Madrid FC podejmował FC Barcelona w pierwszym w historii finale Pucharu Copa del Rey. Drużyna z Katalonii pokonała Madrid FC 3:1, za sprawą większego doświadczenia oraz obecności w składzie sześciu zagranicznych piłkarzy. Natomiast założony w 1902 przeciwnik miał ich tylko trzech.

Pierwsze mecze[edytuj | edytuj kod]

Do tej pory w meczach ligowych rozegrano 166 spotkań. Pierwsze miało miejsce 17 lutego 1929, w drugiej kolejce pierwszego sezonu ligowego. Wówczas Barcelona uległa na swoim ówczesnym stadionie – Camp de Les Corts 1:2 zespołowi gości. Jednak doprowadzono do wyrównania statystyk wygrywanych meczów jeszcze w owym sezonie, osiem kolejek później, wygrywając na stadionie Madrid FC – Chamartin – 1:0.

Statystyki[edytuj | edytuj kod]

Na przestrzeni ponad stu lat Barça odnosiła więcej zwycięstw w tej rywalizacji, włączając w rachunki również mecze nieoficjalne. Zawodnicy ci wygrywali 105 spotkań, a przegrali 92 razy. Wynik remisowy padł w 55 meczach. Statystyka strzelonych bramek również jest korzystna dla FC Barcelony – 437 strzelonych bramek, natomiast liczba goli strzelonych dla madryckiego zespołu wynosi 410.

Jednak to Real Madryt może się poszczyć większą ilością bramek zdobytych w jednym meczu. Najbardziej dotkliwa porażka Dumy Katalonii miała miejsce w 1935, kiedy to przegrała 1:11. Natomiast FC Barcelona na wyjeździe wygrał z Blancos 5:0, w rok później. Tylko dwóm trenerom Barçy udało się co najmniej dwukrotnie pokonać Królewskich na wyjeździe – Frankowi Rijkaardowi – w sezonach 2003/2004 i 2005/2006 i Pepowi Guardiola aż trzykrotnie – w sezonach 2008/2009, 2009/2010 i 2011/2012

Josepowi Guardioli jako jedynemu trenerowi w historii udało się wygrać 5 Gran Derbi z rzędu.

Podsumowanie[edytuj | edytuj kod]

Statystyki meczów oficjalnych

  • Rozegranych spotkań: 227
  • Wygranych przez FC Barcelona: 89
  • Wygranych przez Real Madryt CF: 90
  • Zakończonych remisem: 48
  • Goli dla FC Barcelona: 366
  • Goli dla Realu Madryt: 379
  • Najwyższe zwycięstwo: 5:0 (sezony 1993/1994 i 2010/2011)
  • Najwyższa porażka: 2:8 (sezon 1934/1935)

Grupy kibicowskie[edytuj | edytuj kod]

Almogàvers[edytuj | edytuj kod]

Almogàvers[160] – grupa dopingująca piłkarzy FC Barcelona, jak również reprezentację Katalonii. Została założona 1 listopada 1989 w czasie pucharowego meczu z RSC Anderlecht. Na stadionie zasiada na trybunie północnej. Większość członków tej grupy stanowią Katalończycy, którzy chcieliby, aby Katalonia była niepodległym państwem, a nie – jak obecnie – jedynie autonomią.

W kulminacyjnym momencie działania tej grupy, liczyła ona około 500 członków, jednak ta liczba spadła, i w listopadzie 2006 wyniosła zaledwie 150 osób. Sympatyzują z kibicami klubów: Genoa CFC, San Lorenzo de Almagro, West Ham United F.C. oraz Celtic F.C. Ich wrogowie to najbardziej radykalna grupa kibiców Realu Madryt i Espanyolu.

Dracs 1991[edytuj | edytuj kod]

Dracs 1991[161][162] to grupa kibiców powstała 6 stycznia 1991 podczas meczu z CD Logrones. Na stadionie zajmują miejsca na trybunie południowej. Założeniem tej grupy jest nieokazywanie agresji, ale z utrzymaniem katalońskiego patriotyzmu.

Wcześniej grupa ta dopingowała piłkarzy, teraz dopinguje sportowców innych sekcji klubowych, którzy rozgrywają mecze w Palau Blaugrana[163].

Boixos Nois[edytuj | edytuj kod]

Boixos Nois[164][165] to najbardziej radykalna grupa kibiców katalońskiego klubu, założona w 1981. Członkowie przychodzili na każdy mecz, a gdy nadarzała się okazja, głośno wyrażali swą opinię na temat polityki władz Hiszpanii, nie zgadzających się na niepodległość państwa Katalonia.

Ich poglądy były nacjonalistyczne. Jednak w pięć lat później po założeniu tej grupy utworzyła się dodatkowa formacja Boixos Oi!, zrzeszająca fanatyków, skrajnych prawicowców, często karanych. Ich ideologia polegała na zmuszaniu kibiców innych klubów do kibicowania FC Barcelonie drogą przemocy fizycznej. W 2000, gdy prezesem klubu został Joan Gaspart, członkowie tej grupy zaczęli wchodzić na stadion bezpłatnie. Podczas meczu przeważnie występują w szalikach z herbem klubu i nazwą grupy. Jednak ich radykalizm nie zawsze jest akceptowany – w 2000, turysta z Meksyku został zasztyletowany na Camp Nou, ponieważ miał na sobie koszulkę piłkarza Realu Madryt i reprezentacji Hiszpanii – Raúla.

Ich działalność została ograniczona, gdy prezesem klubu został Joan Laporta, któremu obce są poglądy radykalne. W efekcie grupa ograniczyła działalność do meczów wyjazdowych.

Hymn[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Zobacz też: Barcelona sempre amunt.

Obecny hymn FC Barcelona – Cant del Barça(pl. Pieśń Barcy) – powstał 27 listopada 1974 z okazji obchodów siedemdziesiątej piątej rocznicy założenia klubu. Muzykę skomponował Manuel Valls Gorina, natomiast słowa napisali: Jaume Picas oraz Josep Maria Espinàs i Massip. Zapis nutowy zachował się do dnia dzisiejszego[166]. Wcześniej hymnem był utwór napisany przez Capdevilę i Rafaela Folcha. Wtedy wykonawcą podkładu muzycznego był Enric Morera.

Wykonano też hymn z okazji obchodów stulecia. Słowa napisał Ramón Solsona, a pieśń wykonał Antoni Ros-Marbá[167].

Cant del Barça w języku katalońskim

Tot el camp, és un clam
som la gent blaugrana, Tant se val d'on venim
si del sud o del nord
ara estem d'acord, ara estem d'acord,
una bandera ens agermana.

Blaugrana al vent, un crit valent
tenim un nom, el sap tothom:
Barça , Barça, Baaarça!

Jugadors, seguidors, tots units fem força.
Son molt anys plens d'afanys,
son molts gols que hem cridat
i s'ha demostrat, i s'ha demostrat,
que mai ningu no ens podrà torcer

Blau-grana al vent, un crit valent
tenim un nom, el sap tothom
Barça, Barça, Baaarça!

Cant del Barça w języku polskim

Cały stadion
Podnosi krzyk
Jesteśmy czerwono-niebiescy
Nieważne skąd jesteśmy
Czy to północ, czy południe
Ale, jesteśmy zgodni, jesteśmy zgodni
Gdyż łączy nas flaga

Czerwono-niebiescy
niosą na wietrze
Bojowy krzyk
Nazywamy się, każdy wie jak
Barça, Barça, Baaarça!

Zawodnicy i kibice
Razem jesteśmy silni
Przez te wszystkie lata
Pełne wysiłku i poświęceń
Strzeliliśmy wiele goli
I pokazaliśmy, że jesteśmy niezwyciężeni

Czerwono-niebiescy
niosą na wietrze
Bojowy krzyk
Nazywamy się, każdy wie jak
Barça, Barça, Baaarça![168]

Indywidualne sukcesy piłkarzy[edytuj | edytuj kod]

Piłkarze, którzy zdobyli ze swoją reprezentacją tytuł mistrzów świata i grali w FC Barcelona.

Piłkarze, którzy zdobyli ze swoją reprezentacją tytuł mistrzów Europy i grali w FC Barcelona.

Piłkarze, którzy zdobyli ze swoją reprezentacją tytuł mistrzów olimpijskich i grali w FC Barcelona.

Laureaci Złotej Piłki, którzy występowali w FC Barcelona.

Gracze, którzy zdobyli tytuł Piłkarza Roku FIFA i grali w FC Barcelona.

Zdobywcy Trofeo Pichichi[169] w barwach FC Barcelona.

Zdobywcy Trofeo Zamora w barwach FC Barcelona[170].

Piłkarze znajdujący się na liście FIFA 100, którzy występowali lub występują w FC Barcelona.


Stadiony[edytuj | edytuj kod]

Velodromo de la Bonanova[edytuj | edytuj kod]

Velodromo de la Bonanova to pierwsze boisko piłkarskie, na którym swoje mecze rozegrała FC Barcelona, w tym przegrany z Anglikami 0:1. Drużyna nie miała go wykupionego na własność, a przez to musiała je dzielić z inną drużyną regionu – El Catala. Poza tym murawa boiska była bardzo nierówna, i trudno było piłkarzom zaprezentować pełnię swoich umiejętności.

The Hotel Casanovas Ground[edytuj | edytuj kod]

Po meczu sparingowym z miejscową drużyną El Catala dnia 25 grudnia 1899, zarząd zdecydował, iż nie mogą dwie drużyny dzielić boiskiem. Dlatego też władze zdecydowały się na dzierżawę stadionu nieopodal hotelu w Barcelonie, Casanovas. Pierwszym meczem jakie rozegrano na tym obiekcie były pierwsze, historyczne derby Katalonii z drużyną Sociedad Española de Futbol, dzisiaj znaną jako Espanyol. Jednak zbyt długi dojazd do obiektu utrudniał piłkarzom jak i trenerom w dobrym przygotowaniu swoich podopiecznych, i punktualne przybycie na spotkanie z rywalem.

The Carretera D'Horta Ground[edytuj | edytuj kod]

Zbytnie opóźnianie rozpoczynania meczów przyczynił się do tego, iż zarząd klubowy musiał szukać kolejnego rozwiązania w kwestii boiska. Poszukiwania zostały zakończone znalezieniem boiska znajdującego się w pobliżu parku w Barcelonie, Guinardo. Pierwszym meczem, jaki rozegrano na tym obiekcie odbył się w ramach Pucharu Alfonso Macaya, 23 listopada 1901, zakończony wynikiem 4:0 dla gospodarzy, a hat-trickiem popisał się kapitan drużyny, Joan Gamper.

The Carrer Muntander Ground[edytuj | edytuj kod]

Poprzedni stadion był zbyt mały, aby można było pomieścić wszystkich kibiców, przychodzących na spotkania, aby zobaczyć drużynę na żywo, dlatego też, zdecydowano się na kolejne przeprowadzenie na inny stadion w Barcelonie. Tym razem to The Carrer Muntander Ground. Pierwszym meczem było spotkanie rozegrane w finale Pucharu Katalonii z Espanyolem Barcelona 3:2. Jednak mimo wygranej, odchodzili socios, a nie przybywało nowych, którzy wprowadziliby nową atmosferę w klubie. Dlatego też Joan Gamper zdecydował się pełnić funkcję prezesa i rozpoczął poszukiwania kolejnego stadionu, ponieważ lokalny rywal kupił obiekt.

Stadion de la calle Industria[edytuj | edytuj kod]

Pierwszym meczem jaki rozegrano na Spittonie był mecz pomiędzy FC Barcelona a El Catala. Ostateczny wynik tego spotkania to 2:2. Miało to miejsce dnia 14 marca 1909 w Pucharze Katalonii. W ówczesnych latach stadion można było uznać za nowoczesny, ponieważ posiadał sztuczne oświetlenie, i żaden inny stadion nie mógł się tym poszczycić. Obiekt był też stosunkowo duży – posiadał 6000 miejsc, w tym 1500 siedzących.

Camp de Les Corts[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: Camp de Les Corts.

Na pomysł wybudowania stadionu klubowego wpadł w 1921, ówczesny prezes klubu, Joan Gamper. Wraz z zarządem doszedł do wniosku, iż popularyzacja piłki nożnej w Hiszpanii jest coraz większa, a na mecze przychodziło coraz więcej kibiców, dlatego też zlecił budowę nowego stadionu. Obiekt był pracą Santiago Mestresa i Josepa Alemany. Inauguracyjne spotkanie odbyło się 22 maja 1922, gospodarze wygrali w nim 2:1 z klubem szkockiej Premier League, St. Mirren F.C.. Obiekt nazywany był przez mieszkańców Hiszpanii Katedrą Futbolu ponieważ mógł pomieścić 30 tysięcy widzów. Wojna domowa w Hiszpanii nie przeszkodziła we wzroście liczby cules, których do 1941 przybywało coraz więcej, aż w końcu zarząd zdecydował się na modernizację obiektu. Po czterech latach ta liczba wyniosła 60 tysięcy widzów, a po czterech kolejnych 75 tysięcy. Istniał jednak pewien problem – inne kluby chciały być gospodarzami na obiekcie, a zarząd zdecydował się na sprzedanie stadionu zespołowi wówczas występującemu w Segunda División.

Camp Nou[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: Camp Nou.
Camp Nou przed meczem FC Barcelona – Valencia CF, wrzesień 2006.

Po sprzedaniu obiektu Les Corts innemu klubowi, władze FC Barcelona zdecydowały się na budowę jeszcze większego stadionu – Camp Nou. Jego budowa trwała 3 lata i kosztowała 300 mln peset. Pierwsze, inauguracyjne spotkanie rozegrano 24 września 1957, a przeciwnikiem była Reprezentacja Warszawy, która przegrała 2:4.

W 2012 do użytku miało zostać oddane przebudowane Camp Nou. W ramach projektu wartego 250 mln euro stadion miał zostać m.in. powiększony do 104 000 miejsc oraz częściowo zadaszony. Autorem projektu był Norman Foster[173][174]. Projekt, jednak nie został zrealizowany, ze względu na kryzys ekonomiczny klubu. W przyszłości planowany jest remont Camp Nou. Pozostałe źródło:[175]

Działalność charytatywna[edytuj | edytuj kod]

Zarząd klubu nigdy nie chciał umieszczenia reklam na koszulkach sportowych swoich piłkarzy. Kilka razy było tego bardzo blisko, jednak cules byli innego zdania i namówili ówczesnych prezesów klubu do odmów. Moment kulminacyjny nastąpił w 2003, gdyż zgłaszały się firmy, składając coraz bardziej kuszące propozycje.

W końcu zaoferowano 20 milionów euro rocznie przez pięć sezonów, co dało sumę 100 milionów euro. 14 lipca 2006 podczas tournée FC Barcelona w Ameryce Północnej prezes Joan Laporta podpisał umowę z UNICEF. Zarząd klubu zobowiązał się do nieodpłatnego umieszczenia logo organizacji wspierającej dzieci na koszulkach piłkarzy, jako pierwszy i jedyny klub na świecie[176]. Ustanowiono składkę na fundusz pomocy dzieciom na całym świecie w wysokości co najmniej 1,5 miliona euro. Laporta przy pierwszej wpłacie przekazał od razu 1,9 miliona euro na konto organizacji, której program obejmuje również program pomocy w Suazi.

Piłkarze zdecydowali się również czynnie uczestniczyć w przedsięwzięciu. Fundacja, za którą odpowiedzialny jest Edmilson, buduje centrum dla sierot, ofiar agresji, a także resocjalizowanych członków gangów młodzieżowych w dzielnicy Brazylii, Taquaritinga.

Fundacja Samuela Eto'o odpowiedzialna jest za budowę szkół i ośrodki pomocy dla sierot w kraju piłkarza – Kamerunie. Na początku sezonu 2006/2007 czarnoskóry napastnik podpisał z Joanem Laportą porozumienie, w myśl którego, gdy zdobędzie co najmniej 16 goli w sezonie, to za każdą następną bramkę klub będzie kupował samochód terenowy, który zostanie przesłany do Kamerunu. Piłkarz jednak odniósł bardzo poważną kontuzję w listopadzie 2006 w meczu z Werderem Brema w fazie grupowej Ligi Mistrzów 2006/2007 (mecz zakończył się wynikiem 1:1 po golu samobójczym Carlesa Puyola i wyrównującej rezultat Lionela Messiego), która wyłączyła go z gry na trzy miesiące, co uniemożliwiło mu dotrzymać umowę. Więc Laporta zaproponował piłkarzowi zmianę umowy – za każde dwie bramki zdobyte w jednym meczu nowy Ford pojedzie do kraju Afryki. Gdy Eto'o wyzdrowiał, w jednym z jego pierwszych meczów po kontuzji pokonał dwa razy bramkarza Recreativo z Huelvy i pierwszy samochód został przesłany do rodzimego kraju piłkarza.

Lionel Messi jest ambasadorem UNICEFU w Argentynie, natomiast Carles Puyol, kapitan zespołu, odpowiada za działalność fundacji Altarriba, która zajmuje się ochroną wilków hiszpańskich – gatunku, który wymiera.

W pierwszej połowie sezonu 2006/2007, przed jednym ze spotkań Frank Rijkaard rozmawiał ze swoim przyjacielem Jillem van Eylem, o pomocy dzieciom chorym na hemofilię. Po meczu, gdy trener powiedział swoim podopiecznym o jego rozmowie, natychmiast zechcieli uczestniczyć w zadaniu fundacji Teaming, która opiekuje się dziećmi z biednych rodzin z Argentyny, Senegalu, Kamerunu i z Sierra Leone. Klub spełnia marzenia tych dzieci fundując im podróż na mecze Dumy Katalonii.

11 listopada 2007 Międzynarodowy festiwal komunikacji i reklamy piłki nożnej stworzony przez LFP ogłosił przyznanie nagrody dla FC Barcelona za zawarcie umowy z UNICEF[177].

Na działalność charytatywną i współpracę z UNICEF cieniem kładą się jednak domniemane kontakty byłego prezesa Joana Laporty i pobieranie pieniędzy od reżimu Uzbekistanu, wykorzystującego dzieci do niewolniczej pracy[178][179][180].

Trenerzy[edytuj | edytuj kod]

Lp. Lata urzędowania Trener Lp. Lata urzędowania Imię i nazwisko
1. 1917 Anglia John Barrow 31. 1967 – 1969 Hiszpania Salvador Artigas
2. 1917 – 1924 Anglia Jack Greenwell 32. 1969 – 1970 Hiszpania Josep Seguer
3. 1924 – 1925 Węgry Imre Pozsonyi 33. 1970 – 1971 Anglia Vic Buckingham
4. 1925 – 1926 Anglia Ralph Kirby 34. 1971 – 1975 Holandia Rinus Michels
5. 1927 – 1929 Hiszpania Romà Forns 35. 1975 – 1976 Niemcy Hennes Weisweiler
6. 1929 – 1931 Anglia James Bellamy 36. 1976 Hiszpania Laureano Ruiz
7. 1931 – 1933 Anglia Jack Greenwell 37. 1976 – 1978 Holandia Rinus Michels
8. 1933 – 1934 Anglia Jack Demby 38. 1978 – 1979 Francja Lucien Muller
9. 1934 – 1935 Węgry Franz Platko 39. 1979 – 1980 Hiszpania Joaquim Rife
10. 1935 – 1936 Irlandia Patrick O'Connell 40. 1980 – 1981 Hiszpania Helenio Herrera
11. 1936 – 1941 Hiszpania Josep Planas 41. 1981 – 1983 Niemcy Udo Lattek
12. 1941 – 1942 Hiszpania Ramón Guzmán 42. 1983 Hiszpania Josep Lluis Romero
13. 1942 – 1944 Hiszpania José Nogués 43. 1983 – 1984 Argentyna Cesar Luis Menotti
14. 1944 – 1947 Hiszpania Josep Samitier 44. 1984 – 1987 Anglia Terry Venables
15. 1947 – 1950 Hiszpania Enrique Fernandez 45. 1987 – 1988 Hiszpania Luis Aragones
16. 1950 Hiszpania Ramon Llorens 46. 1988 – 1996 Holandia Johan Cruijff
17. 1950 – 1954 Czechy Hiszpania Fernando Daucik 47. 1996 Hiszpania Carles Rexach
18. 1954 – 1955 Hiszpania Sandro Puppo 48. 1996 – 1997 Anglia Bobby Robson
19. 1955 – 1956 Węgry Franz Platko 49. 1997 – 2000 Holandia Louis van Gaal
20. 1956 – 1958 Francja Domenec Balmanaya 50. 2000 – 2001 Hiszpania Llorenç Serra Ferrer
21. 1958 – 1960 Argentyna Helenio Herrera 51. 2001 – 2002 Hiszpania Carles Rexach
22. 1960 Hiszpania Enric Rabassa 52. 2002 – 2003 Holandia Louis van Gaal
23. 1960 – 1961 Serbia Ljubisa Brocic 53. 2003 Serbia Radomir Antić
24. 1961 Hiszpania Enrique Orizaola 54. 2003 – 2008 Holandia Frank Rijkaard
25. 1961 – 1962 Hiszpania Lluis Miró 55. 2008 − 2012 Hiszpania Josep Guardiola
26. 1962 Węgry Ladislao Kubala 56. 2012 − 2013 Hiszpania Tito Vilanova
27. 1962 – 1963 Hiszpania Josep Gonzalvo 57. 2013 Hiszpania Jordi Roura
28. 1963 – 1964 Hiszpania César Rodríguez 58. 2013 − 2014 Argentyna Gerardo Martino
29. 1964 – 1965 Hiszpania Vicenç Sasot 59. 2014 − Hiszpania Luis Enrique
30. 1965 – 1967 Argentyna Roque Olsen


Źródło:[184]

Information icon.svg Z tym tematem związana jest kategoria: Trenerzy piłkarzy FC Barcelona.

Władze klubu[edytuj | edytuj kod]

Dotychczasowi prezesi[edytuj | edytuj kod]

Lp. Lata urzędowania Imię i nazwisko Lp. Lata urzędowania Imię i nazwisko
1. 1899 – 1901 Anglia Walter Wild 27. 1935 – 1936 Hiszpania Josep Sunyol
2. 1901 – 1903 Hiszpania Bartomeu Terradas 28. 1936 – 1940 Hiszpania Joan Soler
3. 1903 Holandia Pau Haas 29. 1940 – 1942 Meksyk Marques de la Mesa
4. 1903 – 1904 Anglia Artur Witty 30. 1942 Hiszpania Josep Vidal-Ribas
5. 1905 – 1906 Anglia Josep Soler 31. 1942 – 1943 Meksyk Marques de la Mesa
6. 1907 – 1908 Francja Juli Marial 32. 1943 Hiszpania Josep Antoni de Albert
7. 1908 Francja Vicenc Reig 33. 1943 – 1946 Hiszpania Josep Vendrell
8. 1908 – 1909 Szwajcaria Joan Gamper 34. 1946 – 1952 Hiszpania Agusti Montal i Galobart
9. 1909 – 1910 Niemcy Otto Gmelin 35. 1952 – 1953 Hiszpania Enric Marti
10. 1910 – 1912 Szwajcaria Joan Gamper 36. 1953 – 1961 Hiszpania Francesc Miro Sans
11. 1913 – 1914 Hiszpania Francesc Moxo Setmenat 37. 1961 – 1968 Hiszpania Enric Llaudet
12. 1914 – 1915 Hiszpania Alvar Presta 38. 1968 – 1971 Hiszpania Narcis De Carreras
13. 1915 – 1916 Hiszpania Rafael Llopart 39. 1971 – 1978 Hiszpania Agusti Montal Jr.
14. 1916 – 1917 Hiszpania Gaspar Roses 40. 1978 – 2000 Hiszpania Josep Lluis Nuñez
15. 1917 – 1919 Szwajcaria Joan Gamper 41. 2000 – 2003 Hiszpania Joan Gaspart
16. 1919 – 1920 Holandia Ricard Graells 42. 2003 Hiszpania Enric Reyna Martinez
17. 1920 – 1921 Hiszpania Gaspar Roses 43. 2003 – 2010 Hiszpania Joan Laporta
18. 1921 – 1923 Szwajcaria Joan Gamper 44. 2010 − 2014 Hiszpania Sandro Rosell
19. 1923 – 1924 Hiszpania Enric Cardona 45. 2014 – 2016 Hiszpania Josep Maria Bartomeu
20. 1924 – 1925 Szwajcaria Joan Gamper
21. 1925 – 1928 Hiszpania Arcadi Balaguer
22. 1928 – 1930 Hiszpania Tomas Roses
23. 1930 – 1931 Hiszpania Gaspar Roses
24. 1931 Hiszpania Antonio Oliver
25. 1931 – 1934 Hiszpania Joan Coma
26. 1934 – 1935 Hiszpania Esteve Sala


Źródło:[185]

Information icon.svg Z tym tematem związana jest kategoria: Prezesi FC Barcelona.

Obecne władze klubu[edytuj | edytuj kod]

  • Prezes: Josep Maria Bartomeu
  • Wiceprezesi:
    • Javier Faus i Santasusana
    • Jordi Cardoner i Casaus
    • Carles Vilarrubí i Carrió
    • Jordi Mestre i Masdeu
    • Manel Arroyo i Pérez
  • Sekretarz i rzecznik zarządu: Antoni Freixa i Martín
  • Skarbnik: Susana Monje i Gutiérrez
  • Członkowie:
    • Jordi Moix i Latas
    • Jordi Monés i Carilla
    • Ramon Pont i Amenós
    • Joan Bladé i Marsal
    • Javier Bordas de Togores
    • Silvio Elias i Marimón
    • Dídac Lee i Hsing
    • Josep Ramon Vidal-Abarca i Armengol
    • Ramon Cierco Noguer
    • Pau Vilanova Vila-Abadal

Rekordy[edytuj | edytuj kod]

  • Najwyższa wygrana w historii w meczu o stawkę: FC Barcelona – Gimnàstic Tarragona 18:0 (Puchar Alfonso Macaya, 17 marca 1901) oraz 10:1 z tym samym przeciwnikiem, w lidze w sezonie 1949/1950[186].
  • Najwyższa porażka w historii: Athletic Bilbao – FC Barcelona 12:1 (1930/1931)[186].
  • 120 000 kibiców przybyło na stadion obejrzeć pierwszy mecz w ćwierćfinale Ligi Mistrzów przeciwko Juventusowi, dnia 5 marca 1986[186].
  • FC Barcelona od momentu założenia Primera División, czyli od 1929 r. nieprzerwanie gra w najwyższej klasie rozgrywkowej Hiszpanii[186].
  • Drużyna z Camp Nou na arenie międzynarodowej startuje nieprzerwanie od 50 lat, czyli od początku powstania europejskich pucharów. Żadna inna drużyna nie może pochwalić się takim osiągnięciem[186].
  • FC Barcelona triumfował czterokrotnie w Pucharze Zdobywców Pucharów, jest to rekord rozgrywek[186].
  • Najwięcej bramek dla klubu strzelił Lionel Messi (371)[187].
  • Najwięcej bramek w lidze strzelił dla klubu Lionel Messi[187].
  • Jeśli chodzi o pucharowych strzelców, w klasyfikacji prowadzi Messi, który ma na koncie 61 bramek. Za nim plasują się Rivaldo (31), Evaristo (27) i Luis Enrique (27)[187].
  • Najwięcej spotkań w barwach FC Barcelona rozegrał Xavi Hernandez[187].
  • Najdłużej pracującym trenerem był Johan Cruijff (8 sezonów), (w latach 1988-1996)[187].
  • Najmłodszym piłkarzem, który wystąpił w barwach pierwszej drużyny jest Paulino Alcántara.
  • Najmłodszym piłkarzem, który wystąpił w europejskich pucharach jest Bojan Krkić[188].
  • Najwięcej zdobytych punktów w lidze: 100 (2012/2013), (w lidze występowało 20 zespołów)[14].
  • Najwięcej zdobytych goli w lidze: 105 (2008/2009)[189], (2012/2013).
  • Najmniej straconych goli w lidze: 18 (1968/1969), (w lidze grało 16 zespołów)[14].
  • Najdłuższa seria bez porażki w lidze: 26 meczów (1973/1974)[14].
  • Najdłuższa seria bez wygranej w lidze: 7 meczów (1965/1966, 1979/1980, 1981/1982, 1982/1983)[14].
  • Najwyższe zwycięstwo na wyjeździe w lidze: Las Palmas – FC Barcelona 0:8 (25 października 1959) w sezonie 1959/1960i Almeria – FC Barcelona 0-8 w sezonie 2010/11[186].
  • Najwyższe zwycięstwo u siebie w europejskich pucharach: 8:0 z Apollonem LimassolPuchar Zdobywców Pucharów – 1982[14].
  • Najwyższe zwycięstwo na wyjeździe w europejskich pucharach: 0:8 z Hapoel Beer ShevaPuchar UEFA – 1995[14].
  • Najwyższa porażka u siebie w europejskich pucharach: 0:4 z FC Köln – 1980[14].
  • Najwyższa porażka na wyjeździe w europejskich pucharach: 0:4 z Bayern Monachium – 2013[14].
  • Najdłuższa seria zwycięstw na wyjeździe: 13 meczów, 2008/2009[186].
  • Najdłuższa seria ligowych zwycięstw na wyjeździe: 9 meczów, 2008/2009[186].
  • Najwięcej ligowych punktów w połowie sezonu ligowego: 55, 2012/2013[186].
  • Najwięcej goli strzelonych w roku kalendarzowym: 170[190].

Sponsorzy[edytuj | edytuj kod]

  • Oficjalni sponsorzy: Nike, Coca Cola, Audi, Estrella Damm, La Caixa, Qatar Airways, Intel, Etisalat, Replay, Assistencia Sanitaria, Movistar, Gatorade, Allianz, EA Sports, Panasonic, Maurice Lacroix, IronFX, Stanley Black&Decker, Beko
  • Oficjalni zaopatrzeniowcy: ASC, RACC, FujiFilm, Hitachi, Frosties, Efecsa Endesa
  • Oficjalni współpracownicy: Artyplan, Cap Gemini, Autopullman Padrós, Atesa, Sacoor, Les Glories
  • Patroni medialni: Mundo Deportivo, EL 9, kataloński dziennik Sport
  • Sponsorzy sportowi: Alusport, Serveto, Llet Nostra
  • 2 lutego 2012 FC Barcelona podpisała umowę o współpracę z firmą kosmetyczną Rexona. Barcelona została partnerem Rexony w Ameryce Środkowej, Ekwadorze, Kolumbii i Wenezueli. Klub jest zobowiązany do promocji marki i uczestniczenia w reklamach, a zawodnicy pierwszego składu będą musieli brać w nich udział. Umowa działa też w drugą stronę, Rexona będzie mogła promować się podczas wydarzeń związanych z klubem[192]

Obecny skład[edytuj | edytuj kod]

Stan na 31 sierpnia 2014
Nr Poz. Piłkarz
1 BR Niemcy Marc-André ter Stegen
2 OB Hiszpania Martín Montoya
3 OB Hiszpania Gerard Piqué
4 PO Chorwacja Ivan Rakitić
5 PO Hiszpania Sergio Busquets (wicekapitan)
6 PO Hiszpania Xavi (kapitan)
7 NA Hiszpania Pedro
8 PO Hiszpania Andrés Iniesta (wicekapitan)
9 NA Urugwaj Luis Suárez
10 NA Argentyna Lionel Messi (wicekapitan)
11 NA Brazylia Neymar
12 PO Brazylia Rafinha
Nr Poz. Piłkarz
13 BR Chile Claudio Bravo
14 PO Argentyna Javier Mascherano
15 OB Hiszpania Marc Bartra
16 OB Brazylia Douglas
18 OB Hiszpania Jordi Alba
20 PO Hiszpania Sergi Roberto
21 OB Brazylia Adriano
22 OB Brazylia Dani Alves
23 OB Belgia Thomas Vermaelen
24 OB Francja Jérémy Mathieu
25 BR Hiszpania Jordi Masip

Zawodnicy powoływani z Barcelony B w trakcie sezonu[edytuj | edytuj kod]

Nr Poz. Piłkarz
27 PO Hiszpania Sergi Samper
29 PO Hiszpania Sandro Ramírez
31 NA Hiszpania Munir El Haddadi

Wypożyczeni zawodnicy[edytuj | edytuj kod]

Nr Poz. Piłkarz
11 NA Hiszpania Cristian Tello (w Porto do 30 czerwca 2016)
4 PO Hiszpania Denis Suárez (w Sevilli do 30 czerwca 2016)
19 PO Holandia Ibrahim Afellay (w Olympiakosie do 30 czerwca 2015)
18 NA Hiszpania Gerard Deulofeu (w Sevilli do 30 czerwca 2015)
17 PO Kamerun Alex Song (w West Ham do 30 czerwca 2015)

Sztab szkoleniowy[edytuj | edytuj kod]

  • Trener: Luis Enrique
  • Asystent trenera: Juan Carlos Unzué
  • Asystent trenera: Robert Moreno
  • Trenerzy fitness: Elvio Paolorosso, Aureli Altimira, Edu Pons, Francesc Cos, Paco Seirul·lo
  • Fizjoterapeuci: Roger Gironès, Jaume Munill, Emili Ricart i Juanjo Brau
  • Trener bramkarzy: José Ramón de la Fuente
  • Delegat: Carles Naval

Obecni zawodnicy grający w reprezentacjach narodowych[edytuj | edytuj kod]

Zawodnik Reprezentacja Lata w reprezentacji Gole w reprezentacji Mecze w reprezentacji Uwagi
Xavi  Hiszpania od 2000 12 133 Mistrz Europy z 2008
Mistrz świata z 2010
Mistrz Europy z 2012
Wicemistrz Pucharu Konfederacji 2013
Javier Mascherano  Argentyna od 2003 3 106 Wicemistrz Ameryki Płd. z 2004
Wicemistrz Ameryki Płd. z 2007
Mistrz olimpijski z 2004
Mistrz olimpijski z 2008
Wicemistrz świata z 2014
Andrés Iniesta  Hiszpania od 2006 12 100 Mistrz Europy z 2008
Mistrz świata z 2010
Mistrz Europy z 2012
Wicemistrz Pucharu Konfederacji 2013
Lionel Messi  Argentyna od 2005 42 93 Wicemistrz Ameryki Płd. z 2007
Mistrz olimpijski z 2008
Wicemistrz świata z 2014
Claudio Bravo  Chile od 2004 0 84
Luis Suárez  Urugwaj od 2007 41 78 Mistrz Ameryki Płd. z 2011
Daniel Alves  Brazylia od 2006 6 78 Mistrz Ameryki Płd. z 2007
Zwycięzca Pucharu Konfederacji 2009
Srebrny medalista Igrzysk Olimpijskich 2012
Zwycięzca Pucharu Konfederacji 2013
Sergio Busquets  Hiszpania od 2008 1 70 Mistrz świata z 2010
Mistrz Europy z 2012
Wicemistrz Pucharu Konfederacji 2013
Ivan Rakitić  Chorwacja od 2007 9 66
Gerard Piqué  Hiszpania od 2009 4 61 Mistrz świata z 2010
Mistrz Europy z 2012
Wicemistrz Pucharu Konfederacji 2013
Neymar  Brazylia od 2010 36 56 Zwycięzca Pucharu Konfederacji 2013
Srebrny medalista Igrzysk Olimpijskich 2012
Thomas Vermaelen  Belgia od 2006 1 49
Pedro Rodríguez  Hiszpania od 2010 15 44 Mistrz świata z 2010
Mistrz Europy z 2012
Wicemistrz Pucharu Konfederacji 2013
Jordi Alba  Hiszpania od 2010 5 30 Mistrz Europy z 2012
Wicemistrz Pucharu Konfederacji 2013
Adriano Correia  Brazylia od 2003 0 17 Mistrz Ameryki Płd. z 2004
Srebrny medalista Igrzysk Olimpijskich 2012
Marc-André ter Stegen  Niemcy od 2012 0 4
Jérémy Mathieu  Francja od 2011 0 3
Marc Bartra  Hiszpania od 2013 0 1

Stan na 10 września 2014.

Inne sekcje[edytuj | edytuj kod]

Profesjonalne[edytuj | edytuj kod]

Data założenia: 1926 Nazwa drużyny: Regal Futbol Club Barcelona

Data założenia: 1940 Nazwa drużyny: FC Barcelona Borges

Data założenia: 1942 Nazwa drużyny: FC Barcelona – Sorli Discau

Data założenia: 1972 r., reaktywacja: 1986 Nazwa drużyny: FC Barcelona Alusport

Amatorskie[edytuj | edytuj kod]

W nawiasach daty powstania

Stowarzyszone[edytuj | edytuj kod]

Nieistniejące[edytuj | edytuj kod]

  • Sekcja zapasów grecko-rzymskich – powstanie: 1924 r., likwidacja: 1928 r.
  • Sekcja kolarstwa – powstanie: 1925 r., likwidacja: 1945 r., ponowne utworzenie: 2004 r., ponowna likwidacja: 2006 r.
  • Sekcja tenisa ziemnego – powstanie: 1926 r., likwidacja: 1936 r.
  • Sekcja jazdy figurowej na wrotkach – powstanie: 1952 r., likwidacja: 1956 r.
  • Sekcja gimnastyki – powstanie: 1957 r., likwidacja: 1976 r.
  • Sekcja judo – powstanie: 1961 r., likwidacja: 1976 r.

Informacje ogólne[edytuj | edytuj kod]

  • Adres: Avenida Arístides Maillol, s/n
    08028-Barcelona[5];
  • Liczba socios: 152 712
  • Liczba fanklubów (penyes): 1054
  • Pojemność stadionu: 99 354 miejsc siedzących.
    • Źródło:[9]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Barcelona (ang.). www.albionroad.com. [dostęp 15 sierpnia 2009].
  2. FC Barcelona (ang.). uefa.com. [dostęp 15 sierpnia 2009].
  3. Barcelona FC – duma Katalonii (pol.). realmadrid.pl. [dostęp 15 sierpnia 2009].
  4. Spain 1928/29 (ang.). rsssf.com. [dostęp 15 sierpnia 2009].
  5. 5,0 5,1 Dirección (ang.). fcbarcelona.com. [dostęp 15 sierpnia 2009].
  6. Spain – List of Champions (ang.). rsssf.com. [dostęp 15 sierpnia 2009].
  7. Number of Super Cups per Club (24 cups) (ang.). rsssf.com. [dostęp 15 sierpnia 2009].
  8. Clubwise list of winners (ang.). rsssf.com. [dostęp 15 sierpnia 2009].
  9. 9,0 9,1 EL FC BARCELONA EN XIFRES (kat.). fcbarcelona.cat. [dostęp 20 lipca 2009].
  10. Our Fan clubs (ang.). fcbarcelona.cat. [dostęp 20 lipca 2009].
  11. 11,0 11,1 Historia del Club (hiszp.). espanet.plus.com. [dostęp 13 listopada 2007].
  12. Los colores suizos del Barça (hiszp.). lavanguradia.es. [dostęp 15 sierpnia 2009].
  13. Barcelona (słow.). www.referaty.atlas.sk. [dostęp 2 lipca 2007].
  14. 14,00 14,01 14,02 14,03 14,04 14,05 14,06 14,07 14,08 14,09 14,10 14,11 Dariusz Tuzimek. Dodatek „Wielkie Kluby Europy” nr 102. „Przegląd Sportowy”. 14750 (2007-05-02), s. 4, 2007-05-02. Warszawa: Axel Springer Polska Sp. z o.o.. ISSN 0137-9267. 
  15. Edición del sábado, 09 diciembre 1899, página 7 (hiszp.). lavanguardia.es. [dostęp 20 lipca 2009].
  16. Sylwetka ewentualnego rywala: FC Barcelona (pol.). wislaportal.pl. [dostęp 15 sierpnia 2009].
  17. 17,0 17,1 Spain – Final Tables Catalonia (ang.). rsssf.com. [dostęp 20 lipca 2009].
  18. 18,0 18,1 18,2 Dariusz Tuzimek. Dodatek „Wielkie Kluby Europy” nr 102. „Przegląd Sportowy”. 14750 (2007-05-02), s. 5, 2007-05-02. Warszawa: Axel Springer Polska Sp. z o.o.. ISSN 0137-9267. 
  19. Chwała pierwszego mistrzostwa (pol.). barcaserwis.com. [dostęp 20 lipca 2009].
  20. FC Barcelona – Complete International Record (ang.). rsssf.com. [dostęp 20 lipca 2009].
  21. Spain – List of Champions of Catalonia (ang.). rsssf.com. [dostęp 20 lipca 2009].
  22. Juli Marial Mundet (pol.). fcbarca.com. [dostęp 20 lipca 2009].
  23. Origins (1899-1922) (ang.). fcbarcelona.com. [dostęp 20 lipca 2009].
  24. Saviola es el 16º que deja el Barça por el Madrid (hiszp.). as.com. [dostęp 20 lipca 2009].
  25. Paulino Alcántara (pol.). www.fcbarca.com. [dostęp 17 września 2007].
  26. Spain – Cups 1913 (ang.). rsssf.com. [dostęp 15 sierpnia 2009].
  27. FC Barcelona – Complete International Record
  28. Jack Greenwell (pol.). fcb24.com. [dostęp 20 lipca 2009].
  29. http://www.barcelona.com/var/plain/storage/images/media/phototour_of_barcelona/articles/campnou/15485-1-eng-GB/campnou.jpg Les Corts podczas meczu
  30. 30,0 30,1 Dariusz Tuzimek. Dodatek „Wielkie Kluby Europy” nr 102. „Przegląd Sportowy”. 14750 (2007-05-02), s. 6, 2007-05-02. Warszawa: Axel Springer Polska Sp. z o.o.. ISSN 0137-9267. 
  31. Niekończąca się opowieść (pol.). barcaserwis.com. [dostęp 20 lipca 2009].
  32. Spanish Cup – 1922 (ang.). rsssf.com. [dostęp 20 lipca 2009].
  33. De Les Corts al Camp Nou (1922-1957) (hiszp.). fcbarcelona.cat. [dostęp 20 lipca 2009].
  34. Dariusz Tuzimek. Dodatek „Wielkie Kluby Europy” nr 102. „Przegląd Sportowy”. 14750 (2007-05-02), s. 5-6, 2007-05-02. Warszawa: Axel Springer Polska Sp. z o.o.. ISSN 0137-9267. 
  35. Spain – Cup 1925 (hiszp.). rsssf.com. [dostęp 20 lipca 2009].
  36. Spain – Cup 1926 (ang.). rsssf.com. [dostęp 20 lipca 2009].
  37. 37,0 37,1 Arcadi Balaguer (1925-1929) (ang.). fcbarcelona.cat. [dostęp 20 lipca 2009].
  38. Chwała pierwszego mistrzostwa (pol.). barcaserwis.com. [dostęp 17 września 2007].
  39. Josep Sunyol (1935-1936) (ang.). fcbarcelona.com. [dostęp 20 lipca 2009].
  40. 40,0 40,1 1936, 1937, 1938 (pol.). student.agh.edu.pl. [dostęp 20 lipca 2009].
  41. History: (ang.). euro.de. [dostęp 20 lipca 2009].
  42. Spain – Cup 1942 (ang.). rsssf.com. [dostęp 20 lipca 2009].
  43. Spain – List of Topscorers ("Pichichi") (ang.). rsssf.com. [dostęp 20 lipca 2009].
  44. SEMIFINALES (hiszp.). www.linguasport.com. [dostęp 25 listopada 2007].
  45. 45,0 45,1 45,2 Spain, Final Tables 1939-1949 (ang.). rsssf.com. [dostęp 20 lipca 2009].
  46. Spain – Cup 1951 (ang.). rsssf.com. [dostęp 20 lipca 2009].
  47. Agustí Montal i Galobart (1946-1952) (ang.). www.fcbarcelona.cat. [dostęp 2 lipca 2007].
  48. Spain – Cup 1952 (ang.). rsssf.com. [dostęp 20 lipca 2009].
  49. Spain 1952/53 (ang.). rsssf.com. [dostęp 20 lipca 2009].
  50. Spain – Cup 1952 (ang.). rsssf.com. [dostęp 20 lipca 2009].
  51. Dariusz Tuzimek. Dodatek „Wielkie Kluby Europy” nr 102. „Przegląd Sportowy”. 14750 (2007-05-02), s. 6-7, 2007-05-02. Warszawa: Axel Springer Polska Sp. z o.o.. ISSN 0137-9267. 
  52. Spain 1953/54 (ang.). rsssf.com. [dostęp 20 lipca 2009].
  53. Spain – Cup 1954 (ang.). rsssf.com. [dostęp 20 lipca 2009].
  54. Inter-Cities Fairs Cup 1955-58 (ang.). rsssf.com. [dostęp 20 lipca 2009].
  55. Spain – Cup 1957 (ang.). rsssf.com. [dostęp 20 lipca 2009].
  56. 1 9 6 0 (ang.). romaniansoccer.ro. [dostęp 20 lipca 2009].
  57. Final (ang.). rsssf.com. [dostęp 20 lipca 2009].
  58. Spain 1959/60 (ang.). rsssf.com. [dostęp 20 lipca 2009].
  59. Sport: Big Brawl in Bern (ang.). time.com. [dostęp 20 lipca 2009].
  60. Champions' Cup 1960-61 (ang.). rsssf.com. [dostęp 20 lipca 2009].
  61. Spain – Cup 1963 (ang.). rsssf.com. [dostęp 20 lipca 2009].
  62. Spain 1962/63 (ang.). rsssf.com. [dostęp 20 lipca 2009].
  63. Wynik meczu przed rozpoczęciem dogrywki – 2:3
  64. Inter-Cities Fairs Cup 1965-66 (ang.). rsssf.com. [dostęp 20 lipca 2009].
  65. Spain – Cup 1968 (ang.). rsssf.com. [dostęp 20 lipca 2009].
  66. Dariusz Tuzimek. Dodatek „Wielkie Kluby Europy” nr 102. „Przegląd Sportowy”. 14750 (2007-05-02), s. 9, 2007-05-02. Warszawa: Axel Springer Polska Sp. z o.o.. ISSN 0137-9267. 
  67. Cup Winners' Cup 1968-69 (ang.). rsssf.com. [dostęp 20 lipca 2009].
  68. Czwarty etap – LATA CRUYFFA (pol.). fcb24.com. [dostęp 25 listopada 2007].
  69. Spain – Cup 1974 (ang.). rsssf.com. [dostęp 20 lipca 2009].
  70. Spain – Cup 1978 (ang.). rsssf.com. [dostęp 20 lipca 2009].
  71. Cup Winners' Cup 1978-79 (ang.). Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation. [dostęp 27 października 2007].
  72. Dariusz Tuzimek. Dodatek „Wielkie Kluby Europy” nr 102. „Przegląd Sportowy”. 14750 (2007-05-02), s. 11, 2007-05-02. Warszawa: Axel Springer Polska Sp. z o.o.. ISSN 0137-9267. 
  73. Wizyta Papieża (pol.). Barcaserwis. [dostęp 9 września 2007].
  74. European Champions' Cup 1981-82 (ang.). rsssf.com. [dostęp 15 sierpnia 2009].
  75. Champions' Cup 1985-86 (ang.). rsssf.com. [dostęp 15 sierpnia 2009].
  76. Spain 1987/88 (ang.). rsssf.com. [dostęp 20 lipca 2009].
  77. Spain – Cup 1988 (ang.). rsssf.com. [dostęp 20 lipca 2009].
  78. Cup Winners' Cup 1988-89 (ang.). rsssf.com. [dostęp 20 lipca 2009].
  79. Dariusz Tuzimek. Dodatek „Wielkie Kluby Europy” nr 102. „Przegląd Sportowy”. 14750 (2007-05-02), s. 12, 2007-05-02. Warszawa: Axel Springer Polska Sp. z o.o.. ISSN 0137-9267. 
  80. 1991 (ang.). rsssf.com. [dostęp 20 lipca 2009].
  81. Spain 1990/91 (ang.). rsssf.com. [dostęp 20 lipca 2009].
  82. Spain 1991/92 (ang.). rsssf.com. [dostęp 20 lipca 2009].
  83. Champions' Cup 1991-92 (ang.). Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation. [dostęp 27 października 2007].
  84. Spain 1992/93 (ang.). rsssf.com. [dostęp 20 lipca 2009].
  85. Spain 1993/94 (ang.). rsssf.com. [dostęp 20 lipca 2009].
  86. Spain 1994/95 (ang.). rsssf.com. [dostęp 20 lipca 2009].
  87. 1996/97: Ronaldo spot on for Barça (ang.). uefa.com. [dostęp 20 lipca 2009].
  88. Spain 1996/97 (ang.). rsssf.com. [dostęp 20 lipca 2009].
  89. Spain Cups 1996/97 (ang.). rsssf.com. [dostęp 20 lipca 2009].
  90. Spain 1997/98 (ang.). rsssf.com. [dostęp 20 lipca 2009].
  91. Spain Cups 1997/98 (ang.). rsssf.com. [dostęp 20 lipca 2009].
  92. http://www.rsssf.com/tabless/span99.html (ang.). rsssf.com. [dostęp 20 lipca 2009].
  93. Spain 2000/01 (ang.). rsssf.com. [dostęp 20 lipca 2009].
  94. Spain 2001/02 (ang.). rsssf.com. [dostęp 20 lipca 2009].
  95. Spain 2002/03 (ang.). rsssf.com. [dostęp 20 lipca 2009].
  96. Laporta prezydentem F.C. Barcelony. realmadrid.pl. [dostęp 15 sierpnia 2009].
  97. Joan Laporta i Estruch (2003-2010) (ang.). fcbarcelona.com. [dostęp 15 sierpnia 2009].
  98. Super Cup (ang.). rsssf.com. [dostęp 20 lipca 2009].
  99. Spain 2005/06 (ang.). rsssf.com. [dostęp 20 lipca 2009].
  100. Final – Wednesday 17 May 2006 Stade de France – Paris (Saint-Denis) (ang.). uefa.com. [dostęp 26 lutego 2009].
  101. 2006 (ang.). rsssf.com. [dostęp 20 lipca 2009].
  102. 1/8 Finals (Feb 20 and Mar 7) (ang.). rsssf.com. [dostęp 20 lipca 2009].
  103. Spain 2006/07 (ang.). rsssf.com. [dostęp 20 lipca 2009].
  104. Sacchi pogratulował Capello (pol.). realmdrid.pl. [dostęp 20 lipca 2009].
  105. Barca vs. Bayern 15 sierpnia. [dostęp 1 lipca 2007].
  106. El Barcelona C desaparece del mapa (hiszp.). marca.com. [dostęp 20 lipca 2009].
  107. Spain 2007/08 (ang.). rsssf.com. [dostęp 20 lipca 2009].
  108. Daniel Alves od A do Z (pol.). barcaserwis.com. [dostęp 20 lipca 2009].
  109. Falstart; Numancia – Barcelona 1:0 (pol.). fcbarca.com. [dostęp 20 lipca 2009].
  110. Słaba gra i kiepski wynik; FC Barcelona 1-1 Racing (pol.). fcbarca.com. [dostęp 20 lipca 2009].
  111. Spain Cup Tournament 2008/09 (ang.). rsssf.com. [dostęp 20 lipca 2009].
  112. Stylish Barcelona take United's crown (ang.). uefa.com. [dostęp 20 lipca 2009].
  113. Laporta: To najlepszy sezon w historii (pol.). fcbarca.com. [dostęp 15 sierpnia 2009].
  114. Superpuchar Hiszpanii zdobyty: Barça – Athletic 3:0 (pol.). fcbarca.com. [dostęp 15 sierpnia 2009].
  115. Rekordowy budżet Barcelony (pol.). wp.pl. [dostęp 20 lipca 2009].
  116. FC Barcelona v Sevilla FC (ang.). uk.eurosport.yahoo.com. [dostęp 15 sierpnia 2011].
  117. Sevilla FC v FC Barcelona (ang.). uk.eurosport.yahoo.com. [dostęp 15 sierpnia 2011].
  118. Barca agree Villa move with Valencia (ang.). fcbarcelona.com. [dostęp 15 sierpnia 2011].
  119. Mascherano delighted by Barça move (ang.). fcbarcelona.com. [dostęp 15 sierpnia 2011].
  120. Barça and Sevilla agree Adriano deal (ang.). fcbarcelona.com. [dostęp 15 sierpnia 2011].
  121. Henry leaves on a free transfer (ang.). fcbarcelona.com. [dostęp 15 sierpnia 2011].
  122. Transfery. Rafael Marquez podpisał kontrakt z New York Red Bulls (pol.). sport.pl. [dostęp 15 sierpnia 2011].
  123. Manchester City announce signing of Yaya Toure – Manchester City FC
  124. 4 razy Gran Derbi w 18 dni! (pol.). przegladsportowy.pl. [dostęp 15 sierpnia 2011].
  125. League runs since the 5-0 result (ang.). fcbarcelona.cat. [dostęp 14 sierpnia 2011].
  126. Third league in a row for Guardiola (ang.). fcbarcelona.cat. [dostęp 14 sierpnia 2011].
  127. Andrzej Kosowski: Barcelona wygrywa Ligę Mistrzów! (pol.). Eurofutbol.pl, 2011-05-28. [dostęp 2011-05-29].
  128. Relacja live z meczu FC Barcelona – Manchester United FC (pol.). Eurofutbol.pl, 2011-05-28. [dostęp 2011-05-30].
  129. https://www.youtube.com/watch?feature=player_detailpage&v=X_7UQ98ez7w
  130. 130,0 130,1 Tito Vilanova will not continue at FC Barcelona (ang. • kat. • hiszp. • arab. • fr. • jap. • indonez. • chiń.). fcbarcelona.com, 2013-07-19. [dostęp 2013-07-26].
  131. Чемпионат Испании: «Барселона» объявила об отставке Вилановы (ros.). ruvr.ru, 2013-07-19. [dostęp 2013-07-26].
  132. Bayern v FCB in two minutes (ang. • kat. • hiszp. • arab. • fr. • jap. • indonez. • chiń.). fcbarcelona.com, 2013-07-25. [dostęp 2013-07-26].
  133. Gerardo Martino, new coach of FC Barcelona (ang. • kat. • hiszp. • arab. • fr. • jap. • indonez. • chiń.). fcbarcelona.com, 2013-07-23. [dostęp 2013-07-26].
  134. Футбол: главным тренером “Барселоны” назначен Херардо Мартино (ros.). ruvr.ru, 2013-07-23. [dostęp 2013-07-26].
  135. http://www.fcb24.com/news/sensacja-na-polskiej-ziemi--lechia-barca-2-2/
  136. http://sport.wp.pl/kat,97434,title,Tata-Martino-nie-przyjedzie-do-Gdanska,wid,15854033,wiadomosc.html
  137. http://www.fcb24.com/news/festiwal-goli-na-camp-nou--barca-santos-8-0/
  138. http://www.fcb24.com/news/kolejna-goleada--tajlandia-vs--barcelona-1-7/
  139. FIFA ukarała Barcelonę zakazem transferowym! (pol.). sport.tvp.pl, 2014-04-02. [dostęp 2014-04-02].
  140. Spanish FA, FC Barcelona sanctioned for international transfers of minors (ang.). fifa.com, 2014-04-02. [dostęp 2014-04-02].
  141. http://www.fcb24.com/news/oficjalnie--tata-martino-odchodzi/
  142. http://sport.interia.pl/barcelona-real/news-luis-enrique-trenerem-fc-barcelona,nId,1428641
  143. http://www.przegladsportowy.pl/pilka-nozna/ligi-zagraniczne,luis-enrique-bedzie-nowym-szkoleniowcem-barcelony,artykul,468562,1,459.html
  144. http://www.fcb24.com/news/oficjalnie--rakitic-graczem-fc-barcelona/
  145. Spain – Mediterranean League Libre 1937 (ang.). rsssf.com. [dostęp 20 lipca 2009].
  146. Spain – List of Champions of Catalonia (ang.). rsssf.com. [dostęp 15 sierpnia 2009].
  147. 1937-38: Catalan League (Lliga Catalana) (ang.). rsssf.com. [dostęp 15 sierpnia 2009].
  148. Spain – Final Tables Catalonia (ang.). rsssf.com. [dostęp 15 sierpnia 2009].
  149. Spain – List of Cup Winners of Catalonia (ang.). rsssf.com. [dostęp 15 sierpnia 2009].
  150. Trofeo Joan Gamper (Barcelona-Spain) 1966-2008 (ang.). rsssf.com. [dostęp 15 sierpnia 2009].
  151. 1991/92: Koeman ends Barcelona's wait (ang.). uefa.com. [dostęp 15 sierpnia 2009].
  152. Herb FC Barcelony. dumakatalonii.pl. [dostęp 2012-07-10].
  153. The crest (ang.). fcbarcelona.com. [dostęp 15 sierpnia 2009].
  154. Kit History (ang.). barcaloco.com. [dostęp 15 sierpnia 2009].
  155. History of Barcelona football shirt design (ang.). footballshirtculture.com. [dostęp 15 sierpnia 2009].
  156. Mes que un club – Barca i fundacje tworzą historię! (pol.). Barca.pl. [dostęp 29 września 2012].
  157. FC Barcelona and Intel sign innovative sponsorship deal (ang.). fcbarcelona.com. [dostęp 25 kwietnia 2014].
  158. 158,0 158,1 Intel nowym sponsorem Barcelony. sport.wp.pl. [dostęp 25 kwietnia 2014].
  159. Historia Gran Derbi (pol.). dumakatalonii.pl. [dostęp 4 października 2012].
  160. http://web.archive.org/20090730055549/es.geocities.com/rugbycastellet/Fotos/almogavers.jpg/ Pierwsi członkowie grupy Almogàvers
  161. http://www.dracs1991.com/index.htm/ Oficjalna strona Dracs 1991
  162. Logo grupy Dracs 1991
  163. http://galeon.hispavista.com/dracs91/img/dracs.jpg/ Logo grupy Dracs 1991 po przeniesieniu na Palau Blaugrana
  164. http://www.galeon.com/boixosnoisvalles/boixos3.gif/ Logo
  165. http://i13.tinypic.com/67otymg.jpg/ Szalik
  166. La Partitura (hiszp.). espanet.plus.com. [dostęp 13 listopada 2007].
  167. ANTONI ROS-MARBŔ (hiszp.). Goldberg. [dostęp 24 sierpnia 2007].
  168. http://www.fcbarca.com/hymn.html
  169. Spain – List of Topscorers ("Pichichi") (ang.). RSSSF. [dostęp 30 czerwca 2009].
  170. Historia: Puchar Zamory. fcbarca.com. [dostęp 11 sierpnia 2009].
  171. Valdés ganará su segundo 'Zamora' (hiszp.). deportes.orange.es. [dostęp 20 lipca 2009].
  172. Pichichi and Zamora. www.totalbarca.com. [dostęp 2010-06-16].
  173. El nuevo Camp Nou 'by Norman Foster' (hiszp.). notasdefutbl.com. [dostęp 2 grudnia 2007].
  174. Barca będzie grała na nowym Camp Nou (pol.). interia.pl. [dostęp 2 grudnia 2007].
  175. Stadiony – historia (pol.). fcb24.com. [dostęp 15 sierpnia 2009].
  176. FC Barcelona i UNICEF łączą siły w globalnej współpracy na rzecz dzieci (pol.). unicef.pl. [dostęp 20 lipca 2009].
  177. Nagroda za umowę z UNICEF-em (pol.). fcb24.com. [dostęp 20 lipca 2009].
  178. Oszust na czele Barcelony? (pol.). [dostęp 30 sierpnia 2010].
  179. Spanish paper examines Barcelona FC’s links to Uzbek dictator (ang.). [dostęp 30 sierpnia 2010].
  180. Laporta y la diva uzbeca (hiszp.). [dostęp 30 sierpnia 2010].
  181. Dariusz Tuzimek. Dodatek „Wielkie Kluby Europy” nr 102. „Przegląd Sportowy”. 14750 (2007-05-02), s. 3, 2007-05-02. Warszawa: Axel Springer Polska Sp. z o.o.. ISSN 0137-9267. 
  182. http://fcbp.pl/ Charytatywny mecz z Reprezentacją Polski
  183. Nagroda za umowę z UNICEF'em! (pol.). barcaserwis.com. [dostęp 11 listopada 2007].
  184. Managers (ang.). fcbarcelona.com. [dostęp 15 sierpnia 2009].
  185. Presidents (ang.). fcbarcelona.com. [dostęp 15 sierpnia 2009].
  186. 186,0 186,1 186,2 186,3 186,4 186,5 186,6 186,7 186,8 186,9 FC Barcelona Records (ang.). fcbarcelona.cat. [dostęp 17 grudnia 2007].
  187. 187,0 187,1 187,2 187,3 187,4 rekordy indywidualne
  188. Bojan – „najmłodszy z najmłodszych” (pol.). barcaserwis.com. [dostęp 20 lipca 2009].
  189. Sezon rekordami stojący (pol.). fcbarcacom. [dostęp 17 września 2009].
  190. 170 goli Barcelony w 2011 roku. dumakatalonii.pl. [dostęp 23 grudnia 2011].
  191. Sponsors (ang.). fcbarcelona.cat. [dostęp 26 sierpnia 2007].
  192. Barcelona podpisała umowę z Rexoną (pol.). fcbarca.com. [dostęp 4 lutego 2012].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Historia del Fútbol Club Barcelona, Rossend Calvet i Mata. 1978, Editorial Hispano Europea. ISBN 84-255-0496-1.
  2. Els presidents del Barça, Santiago Codina. 1998, Editorial Barcanova, La Col·lecció del Centenari. ISBN 84-95184-60-5.
  3. Środkowy napastnik zginie o zmierzchu, Manuel Vázquez Montalbán, 2005.
  4. Dariusz Tuzimek. Dodatek „Wielkie Kluby Europy” nr 102. „Przegląd Sportowy”. 14750 (2007-05-02), s. 4, 2007-05-02. Warszawa: Axel Springer Polska Sp. z o.o.. ISSN 0137-9267. 

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Wikiquote-logo.svg
Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
FC Barcelona

]