Inter Mediolan

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Football pictogram.svg Inter Mediolan
Internazionale Milano
Inter Mediolan
Pełna nazwa Football Club Internazionale Milano SpA
Przydomek Nerazzurri (Czarno-Niebiescy)
La Beneamata (Umiłowany)
Il Biscione (Wielki Zaskroniec)
Il Serpente (Wąż)
Barwy czarno-niebieskie
Data założenia 9 marca 1908
Liga Serie A
Liga Mistrzów
Debiut w najwyższej lidze 1908
Stadion Stadio Giuseppe Meazza (ew. San Siro)
Mediolan
Właściciel Erick Thohir
Prezes Erick Thohir
Trener Walter Mazzarri[1]
Asystent trenera Giuseppe Baresi
Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Trzeci
strój
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Inter Mediolan (Football Club Internazionale Milano, Internazionale Milano Football Club, potocznie – Inter, przydomek – Nerazzurri) – włoski klub piłkarski z siedzibą w Mediolanie. Osiemnastokrotny mistrz tego kraju, siedmiokrotny zwycięzca Pucharu Włoch, trzykrotny triumfator Ligi Mistrzów i Pucharu Interkontynentalnego. Pierwotna nazwa klubu brzmiała Football Club Internazionale Milano, co oznaczało, że nowo powstała drużyna będzie otwarta zarówno na piłkarzy innych narodowości, tak jak i na Włochów. Barwy klubu to niebieski i czarny – ta tradycja przetrwała do dnia dzisiejszego.

Historia klubu[edytuj | edytuj kod]

Początki klubu[edytuj | edytuj kod]

Zespół Interu Mediolan w roku 1908

Historia Interu Mediolan jest związana z lokalnym rywalem – Milanem. Ten drugi klub powstał w 1899 roku i już na początku XX wieku zdobywał mistrzostwo Włoch. W 1908 roku Włoska Federacja Piłkarska wprowadziła przepis zakazujący obcokrajowcom występów w rozgrywkach mistrzowskich. Zakaz skłonił więc grupę postępowych działaczy Milanu do założenia nowego klubu. 9 marca odbyło się spotkanie na którym podjęto decyzję o utworzeniu Football Club Internazionale Milano. Słowo "międzynarodowy" określało charakter klubu, który miał być otwarty na przedstawicieli wszystkich nacji. Pierwszym kapitanem zespołu został Szwajcar – Hernst Manktl, a prezesem nowo powstałego klubu wybrano Giovaniego Paramithiottiego. Pierwsze mistrzostwo Inter zdobył już w 1910 roku – grającym trenerem był wówczas Virgilio Fossati. W kilku następnych latach Inter nie zdołał przebić się do finałowych rozgrywek. Do 1928 roku we Włoszech nie było wspólnej ligi – zespoły rywalizowały w rozgrywkach lokalnych i dopiero najlepsi grali między sobą o mistrzostwo kraju. Inter dwukrotnie wygrywał grupę regionalną, ale zdobycie drugiego mistrzostwa kraju uniemożliwiła mu I wojna światowa. Udało to się jednak w 1920 roku.

Zmiana nazwy[edytuj | edytuj kod]

Po wojnie we Włoszech do władzy doszli faszyści pod wodzą Benito Mussoliniego, którym zaczął przeszkadzać charakter Interu, a konkretnie przymiotnik "międzynarodowy" w nazwie, który w dwudziestoleciu międzywojennym kojarzył się z komunizmem. Inter musiał więc połączyć się z innym mediolańskim klubem [US Milanese – ta efemeryda występowała od 1929 roku jako Ambrosiana lub Ambrosiana-Inter. Nazwa pochodziła od świętego Ambrożego – byłego biskupa i patrona Mediolanu. Trzeci tytuł mistrzowski (pierwszy w Serie A) klub wywalczył w 1930 roku. W zespole debiutował wówczas jeden z najwybitniejszych włoskich piłkarzy – Giuseppe Meazza.

W latach 30. zawodnicy klubu prezentowali wysoką formę, ale trzykrotnie stawał im na drodze Juventus – to właśnie w tamtych latach miały początek słynne derby Włoch między Juventusem i Interem. Meazza bił strzeleckie rekordy, jednak nie zdobywał złotych medali w Serie A. Inter zdobył mistrzostwo ponownie w 1938 i 1940 roku. Ligowe triumfy przedzielił też zdobyty po raz pierwszy w historii klubu Puchar Włoch.

Po wojnie[edytuj | edytuj kod]

Do oryginalnej nazwy klub wrócił w 1942 roku, lecz po wojnie na drużynę mówiono już po prostu Inter. "Nerazzurri" wciąż byli w czołówce Serie A, ale na drodze stawał im Juventus albo Milan. Wreszcie w latach 1953-1954 Inter po raz pierwszy zdobył dwa tytuły z rzędu. Zespół prowadził wówczas Alfredo Foni, a grali w nim m.in. świetny bramkarz Giorgio "Kamikaze" Ghezzi, szwedzki lewoskrzydłowy Lennart Skoglund, a w ataku szalał Węgier István Nyers. W następnych pięciu sezonach Inter nie stanowił już większego zagrożenia dla Juventusu.

Era wielkiego Interu[edytuj | edytuj kod]

W 1960 roku do Mediolanu przeniósł się z Barcelony trener Helenio Herrera, który został twórcą największych sukcesów Interu. W 1961 roku ściągnął za sobą Hiszpana Luisa Suáreza – jednego z najlepszych wówczas piłkarzy świata.

Pierwszy tytuł z "Nerazzurri" Herrera zdobył w 1963 roku – mistrzostwo Włoch dało im przepustkę do Pucharu Europy Mistrzów Klubowych. Rozgrywki po raz pierwszy odbyły się w sezonie 1955/1956, więc Inter z Herrerą dopiero w nich debiutował. Nie był to jednak pierwszy występ w europejskich pucharach – Inter czterokrotnie już brał udział w Pucharze Miast Targowych (późniejszy Puchar UEFA), raz doszedł nawet do półfinału tych rozgrywek.

W sezonie 1963/64 Inter w PEMK wyeliminował kolejno Everton F.C., AS Monaco, FK Partizan, a w półfinale Borussię Dortmund. W finale zaś pokonał 3:1 wielki Real Madryt, który wygrał pięć pierwszych edycji Pucharu Europy. Styl Interu określało się jako nowoczesny i skuteczny. Słynne "catenaccio", czyli "rygiel" – defensywne ustawienie zespołu nastawione na kontratak przyniosło Interowi największe sukcesy w historii klubu. "Nerazzurri" co prawda nie zdobyli mistrzostwa Włoch – zajęli pierwsze miejsce w tabeli ex-aequo z Bologną, ale dodatkowy mecz – dziesięć dni po finale z Realem przegrali 0:2. Inter triumfował za to w Pucharze Interkontynentalnym. Rywalizacja z Independiente Buenos Aires zakończyła się dopiero w trzecim, decydującym meczu na neutralnym stadionie w Madrycie. Inter wygrał 1:0.

Na latach 1964-1965 przypada najlepszy jak dotąd sezon w dziejach klubu. Inter wywalczył swój dziewiąty tytuł mistrza Włoch, ponownie zdobył PEMK oraz Puchar Interkontynentalny. Mógł uzyskać nawet jedno trofeum więcej, ale w finale Pucharu Włoch przegrał w Rzymie z Juventusem 0:1. W Serie A Inter przegrał w sezonie 1964/1965 tylko dwa mecze i wyprzedził Milan o trzy punkty.

W finale rozgrywek europejskich dokładnie rok po zwycięstwie nad Realem, "Nerazzurri" pokonali 1:0 Benficę na własnym stadionie San Siro. W finale Pucharu Interkontynentalnego Independiente przegrało natomiast z Interem po raz drugi.

W 1966 roku Inter zdobył dziesiąte mistrzostwo Włoch i uzyskał prawo do noszenia na koszulkach złotej gwiazdki (patrz: scudetto). W Pucharze Europy mediolańczycy odpadli w półfinale po potyczkach z Realem. W kolejnych latach mediolańczycy nie wrócili już na szczyt. W sezonie 1966/1967 mistrzostwo Włoch przegrali o punkt z Juventusem. Zresztą na własne życzenie, bo w ostatniej kolejce ulegli 0:1 na wyjeździe przeciętnej Mantovie. Inter do końca walczył teraz o Puchar Europy – w ćwierćfinale wziął rewanż na Realu i wyeliminował "Królewskich", wygrywając 2:0 na Santiago Bernabeu. W finale w Lizbonie czarno-niebiescy wygrywali z Celtikiem 1:0 po bramce Sandra Mazzoli z karnego już w siódmej minucie, ale potem taktyka "catenaccio" nie zdołała powstrzymać Szkotów, którzy strzelili dwa gole.

Upadek z piedestału[edytuj | edytuj kod]

W 1968 roku Herrera zamienił Inter na AS Romę, odszedł prezes Angelo Moratti i dominacja "Nerazzurrich" definitywnie się skończyła. Zespół prowadzi Alfredo Foni, potem pojawił się kolejny Herrera – Heriberto, niespokrewniony jednak z Helenio Herrerą i dopiero Giovanni Invernizzi w 1971 roku wrócił z Interem na szczyt. W zespole wciąż grali Jair, Mazzola i fenomenalny obrońca Giacinto Facchetti, którzy rok później doprowadzili Inter do kolejnego finału Pucharu Europy. 31 maja 1972 roku na stadionie w Rotterdamie mediolańczyków pokonał jednak Ajax Amsterdam z genialnym Johannem Cruyffem, który zdobył oba gole. Przez kolejnych osiem sezonów "Nerazzurri" ani razu nie zakończyli sezonu na podium Serie A. Na kolejny finał europejskich rozgrywek czekali osiemnaście lat. W najważniejszych rozgrywkach, Pucharze Europy (obecna Liga Mistrzów), mediolańczycy musieli jednak czekac do maja 2010 gdzie na Santiago Bernabeu wygrali z Bayernem Monachium 2:0.

Tytuł po dziewięciu latach[edytuj | edytuj kod]

W sezonie 1976/1977 "Nerazzurri" doszli do finału Pucharu Włoch, w którym przegrali 0:2 z lokalnym rywalem, Milanem. Rok później to już Inter zdobył jednak swój drugi puchar, po zwycięstwie 2:1 z SSC Napoli. Dwa lata później klub zdobył dwunaste mistrzostwo Włoch, po kolejnej dwuletniej przerwie "Nerazzurri" wywalczyli krajowy puchar. Wielki sukces odniosło też pięciu piłkarzy Interu, którzy z reprezentacją Włoch zdobyli w 1982 roku mistrzostwo świata. Byli to Alessandro Altobelli, Ivano Bordon, Giampero Marini, Gabriele Oriali i młodziutki Giuseppe Bergomi, który w latach 80. i 90. był następcą Facchetiego. Po dwóch triumfach w lidze Inter jednak znów wpadł w dołek. Odszedł trener Eugenio Bersellini, w następnych sezonach szkoleniowców zmieniano pięć razy, a największymi osiągnięciami były dwa trzecie miejsca. Przełom nastąpił w 1986 roku, gdy trenerem Interu został Giovanni Trapattoni. Jeden z najlepszych włoskich szkoleniowców w historii miał odbudować wielki Inter. Przez pierwsze dwa sezony postępów nie było, ale kiedy zespół wzmocnili Niemcy, Lothar Matthaeus i Andreas Brehme, Inter zdominował rozgrywki Serie A, wyprzedzając drugie w tabeli Napoli o 11 punktów! Trzynaste mistrzostwo Włoch zostało wywalczone w wielkim stylu.

Powrót do Europy[edytuj | edytuj kod]

Na następny triumf w lidze włoskiej "Nerazzurri" mieli czekać najdłużej, bo aż 17 lat. W lata 90. Inter wkraczał z ogromnymi ambicjami – miał w składzie Matthaeusa, który był wówczas jednym z najlepszych pomocników na świecie, a niemieckie trio dopełnili obrońca Brehme i napastnik Jürgen Klinsmann. Co prawda w Serie A w latach 1990 i 1991 mediolańczycy zajmowali trzecie miejsce, ale za to znów wygrywali w Europie. W 1991 roku – po raz pierwszy w historii klubu – zdobyli Puchar UEFA (po zwycięstwie w finale z Romą). Potem drużyna przez kilka lat znów grała w kratkę. I biła rekordy zmian na stanowisku trenera. W ciągu trzynastu lat takich roszad było aż 18, a mimo to zespół grał źle – sezon 1993/1994 Inter zakończył dopiero na trzynastym miejscu, najgorszym w historii klubu. Udało się za to zdobyć Puchar UEFA. W finałowym dwumeczu "Nerazzurri" pokonali Austrię Salzburg 2:0. W pierwszym spotkaniu bramkę zdobył Nicola Berti, w rewanżowym – Wim Jonk.

Era Massimo Morattiego[edytuj | edytuj kod]

W lidze nastały chude lata dla Interu. Największa zmiana nastąpiła w 1995 roku – prezydenta Ernesto Pellegriniego (szefował od 1984 roku) zastąpił Massimo Moratti – syn Angelo, który prezesował Interowi w czasach wielkiej ery lat 60. Młodszy z klanu Morattich dał się poznać w kolejnych latach z dwóch stron – jako najbardziej rozrzutny prezydent europejskich klubów oraz jako najbardziej niecierpliwy. Za brak wyników po wydaniu setek milionów euro płacili trenerzy, których Moratti zmieniał jak rękawiczki. Pierwsze trofeum Inter Morattiego zdobył, kiedy do Mediolanu przeszedł najlepszy wówczas piłkarz na świecie – Ronaldo. Brazylijski napastnik prowadził "Nerazzurrich" do zwycięstwa z Pucharze UEFA w sezonie 1997/1998. I znów nastąpiło sześć lat posuchy w których Inter tylko dwa razy znajdował się na podium Serie A. Dopiero w 2005 roku, kiedy nikt w Mediolanie nie pamiętał już o Ronaldo gole strzelał inny Brazylijczyk, Adriano, a zespół prowadził Roberto Mancini, Inter zdobył Puchar Włoch pokonując w finałowym dwumeczu Romę. Rok później "Nerazzurri" powtórzyli sukces po ponownym zwycięstwie nad Romą. Ważniejszy był jednak czternasty tytuł mistrzowski. Po ujawnieniu afery Calciopoli Juventus i Milan otrzymały tak duże kary punktowe, że tytuł przypadł trzeciemu w tabeli Interowi. Sezon 2006/2007 mediolańczycy rozpoczęli nieźle, a w jego połowie grali wręcz fantastycznie. Wygrali aż 17 meczów z rzędu i pobili tym samym rekord Serie A. Inter błyszczał w lidze. Złośliwi mówili jednak, że nie sztuka wygrywać, kiedy w stawce brakuje zdegradowanego do Serie B Juventusu, a ukarany ujemnymi punktami Milan dostał zadyszki przy odrabianiu strat i utknął w środku tabeli. Inter mimo to dominował – przegrał tylko jeden z 38 meczów, zdobył 97 punktów i o 22 wyprzedził drugą w tabeli Romę. W Lidze Mistrzów mediolańczycy odpadli jednak już w 1/8 finału po dramatycznym, zakończonym bójką dwumeczu z Valencią. Wynik 2:2 promował Hiszpanów dzięki golom strzelonym na wyjeździe. W sezonie 2007/2008 Inter potwierdzał swoją dominacje we włoskiej lidze. Po porażce z Liverpoolem w 1/8 Ligi Mistrzów drużyna czarno-niebieskich zaczęła przechodzić lekki kryzys i dopiero po zwycięstwie z AC Parmą w ostatniej kolejce 2:0 i dwóch bramkach Zlatana Ibrahimovicia "Nerazzurri" zapewnili sobie mistrzowski tytuł. W finale Pucharu Włoch po raz czwarty z rzędu zmierzyli się z AS Romą, po zaciętej walce przegrywając w Rzymie 2:1 (w tym sezonie rozgrywany był tylko jeden mecz finałowy). Mecz ten wzbudził nieco kontrowersji, wielu twierdziło bowiem, że druga bramka Romy padła tuż po faulu na zawodniku Interu, a Mirko Vucinic przez pewien czas grał z dwiema żółtymi kartkami (choć nie jest pewne, czy sędzia faktycznie zapisał go w pierwszej połowie na żółtym kartoniku). Po tym sezonie na ławce trenerskiej Roberto Manciniego zastąpił José Mourinho Sezon 2008/09 w lidze był dla Nerazzurrich udany. Inter na 3 kolejki przed końcem rozgrywek (wygrana ze Sieną 3-0) zapewnił sobie po raz 4. z rzędu tytuł mistrza włoskiej Serie A – jest to także 17. w historii klubu mistrzostwo w ramach najwyższej klasy włoskiej klubowej piłki nożnej. W Lidze Mistrzów Inter znów odpadł w 1/8 finału. Tym razem pogromcą mistrza Włoch był Manchester United. W Mediolanie padł bezbramkowy remis, na wyjeździe Inter przegrał 2:0.

Potrójna korona, sezon 2009/2010[edytuj | edytuj kod]

Przed rozpoczęciem sezonu 2009/2010 Inter był aktywny w okienku transferowym. Przybyli m.in. Wesley Sneijder, Diego Milito, Lúcio, Thiago Motta i Samuel Eto'o. Odeszli m.in. Zlatan Ibrahimović, Julio Ricardo Cruz, Maxwell, Hernan Crespo i Luís Figo.

Sezon Nerazzurri rozpoczęli 8 sierpnia od przegranej 2:1 z Lazio w Superpucharze na arenie olimpijskiej w Pekinie. Rozgrywki ligowe zainaugurowali 23 sierpnia remisem 1:1 z AS Bari na Giuseppe Meazza. W następnej kolejce fani Interu mogli już mieć powody do zadowolenia. Czarno-niebiescy pokonali wtedy słabo grający AC Milan 4:0. Pierwszą porażkę w lidze podopieczni José Mourinho zaliczyli 26.09 w Genui przegrywając z Sampdorią 1:0. Z grupy w Lidze Mistrzów Inter wyszedł z drugiego miejsca ustępując Barcelonie i wyprzedzając Rubin Kazań i Dynamo Kijów. Nerazzurri awansowali dalej, pokonując Chelsea 2:1 na GM i 1:0 na SB. W ćwierćfinale wyeliminowali CSKA Moskwa wygrywając dwa razy 1:0. W pierwszym meczu półfinałowym zawodnicy Interu na własnym stadionie pokonali Barcelonę 3-1 (1-1) po bramkach Wesley Sneijdera, Maicona i Diega Milito, dla Barcelony trafił Pedro. 28 kwietnia 2010 klub awansował do finału Ligi Mistrzów po zwycięstwie w pierwszym meczu 3:1 i porażce w drugim 0:1 z FC Barcelona. 5 maja 2010 po zwycięstwie nad Romą w finale Pucharu Włoch Inter mógł świętować pierwszy tytuł w tym sezonie. 16 maja 2010 Inter zdobył Scudetto w ostatniej kolejce wygrywając ze Sieną 1:0 na wyjeździe. Nerrazzuri zdobyli 82 punkty 24 zwycięstwami, 10 remisami i 4 porażkami (na wyjeździe), wyprzedzili Romę 2 punktami. Bilans bramek: 75-34 (najmniej straconych w Serie A). Był to drugi i ostatni sezon Interu z José Mourinho. 10 czerwca 2010 nowym trenerem Interu został oficjalnie Rafael Benítez[2].

Finał Ligi Mistrzów 2010

22 maja 2010
20:45 CET
Bayern Monachium Niemcy 0:2
0:1
Włochy Inter Mediolan Estadio Santiago Bernabéu, Madryt  
Diego Milito Bramka 35'70' Widzów: 80.000
Sędzia: Anglia Howard Webb

Bayern: 22-Hans-Jörg Butt – 21-Philipp Lahm, 5-Daniel van Buyten, 6-Martin Demichelis, 28-Holger Badstuber – 10-Arjen Robben, 17-Mark van Bommel, 31-Bastian Schweinsteiger, 8-Hamit Altıntop (63. 18-Miroslav Klose) – 25-Thomas Müller, 11-Ivica Olic (74. 33-Mario Gomez)
Inter: 12-Júlio César – 13-Maicon, 6-Lucio, 25-Walter Samuel, 26-Christian Chivu (68. 5-Dejan Stanković) – 4-Javier Zanetti 10-Wesley Sneijder, 19-Esteban Cambiasso – 9-Samuel Eto'o 22-Diego Milito (90. 23-Marco Materazzi), 27-Goran Pandew (79. 11-Sulley Ali Muntari)
Yellow card.svg Demichelis (26.faul),Yellow card.svg van Bommel (78.faul) – Chivu (30.faul) Red card.svg van Bommel (87.faul)

Skład na Finał Ligi Mistrzów 2010
Ławka rezerwowych: Stanković (68' → Chivu), Muntari (79' → Pandew), Materazzi(92' → Milito), Toldo, Cordoba, Balotelli, Mariga

Trener: José Mourinho

Mecz finałowy został rozegrany 22 maja 2010 na Estadio Santiago Bernabéu w Madrycie. Obiekt ten gościł decydujący mecz rozgrywek Ligi Mistrzów UEFA (wcześniej Pucharu Europy Mistrzów Klubowych) po raz czwarty – po finałach edycji 1956/1957, 1968/1969 i 1979/1980. Pierwszy raz zwycięzca tych rozgrywek został wyłoniony w sobotę (dotychczas spotkania finałowe rozgrywano w środy)[3].

Ostatnie lata[edytuj | edytuj kod]

Sezon 2010/11[edytuj | edytuj kod]

Wkrótce po zwycięstwie nad Bayernem Jose Mourinho postanowił opuścić klub i związać się z Realem Madryt do czego doszło 28 maja 2010 r[4]. Na jego następcę wybrano pozostającego bez zajęcia Rafaela Beniteza, który podpisał z Interem dwuletni kontrakt. 21 sierpnia Nerazzurri w finale Superpucharu Włoch ograli 3:1 Romę i zdobyli tym samym czwarte trofeum w jednym roku. 27 sierpnia w meczu o Superpuchar Europy Inter został zatrzymany przez Atletico Madryt, które w Monaco odniosło zwycięstwo pokonując zdobywcę Pucharu Ligi Mistrzów 2:0. Porażka w tym spotkaniu rozwiała marzenia o powtórzeniu ubiegłorocznego osiągnięcia FC Barcelony, która zdobyła 6 trofeów w trakcie jednego roku. W grudniu 2010 r. Inter obsunął się na 6 pozycję w Serie A przegrywając z Milanem, Chievo i Lazio w lidze oraz ulegając Tottenhamowi w rywalizacji grupowej Ligi Mistrzów. Pomimo tych niepowodzeń Nerazzurri zdobyli po zwycięstwie nad TP Mazembe Klubowe Mistrzostwo Świata. Jednakże sukces w KMŚ nie uratował Beniteza, który 23 grudnia 2010 r. został zwolniony. Na jego miejsce zatrudniono Leonardo. W czasie zimowego okienka transferowego Inter pozyskał: Andreę Ranocchię, Juana Jesusa, Giampaolo Pazziniego, Philippe Coutinho i Yuto Nagatomo. Początek pracy Brazylijczyka był obiecujący ponieważ zespół odniósł serię 5 zwycięstw z rzędu zakończonych porażką z Udinese. Na właściwe tory udało się powrócić Nerazzurrim w meczu z Palermo, choć do połowy to Sycylijczycy prowadzili 2:0, ale właśnie wtedy pokazał swój kunszt debiutujący Pazzini strzelając dwie bramki i wywalczając rzut karny. Ogółem w pierwszych 13 meczach pod wodzą Leonardo zespół zdobył 33 punkty co jest rekordowym osiągnięciem we Włoszech. W 1/8 Ligi Mistrzów Mediolańczycy zmierzyli się z Bayernem Monachium. Po pierwszym meczu przegranym na Guiseppe Meazza 0:1 Il Biscione zdołali się podnieść i wygrać w Monachium 3:2. 2 kwietnia ponowna porażka z Milanem pozbawiła Nerazzurrich złudzeń o kolejnym scudetto. W ćwierćfinale Champions League zespół trafił na świetnie wtedy dysponowane Schalke, które wygrało dwukrotnie 5:2 i 1:0 z La Beneamata. Sezon 2010/11 Inter zakończył na drugim miejscu w Serie A oraz zwycięstwie w finale Pucharu Włoch z Palermo 3:1.

Sezon 2011/12[edytuj | edytuj kod]

Przed sezonem 2011/12 Massimo Moratti mając na uwadze zasady finansowego fair-play zdecydował się przyjąć ofertę Anży Machaczkała i wyraził zgodę na transfer Samuela Eto'o do Rosji[5]. Zimą odszedł z klubu także Thiago Motta, który chciał odejść już znacznie wcześniej. Ostatecznie Włoch zasilił PSG. Innym pomocnikiem, który odszedł z drużyny był Sulley Muntari, który dołączył do Milanu. Po nieudanej przygodzie Rafaela Beníteza w Interze, drużynę przejął Leonardo. Mało doświadczony w pracy trenerskiej Brazylijczyk wniósł do szatni Interu dużo entuzjazmu, dzięki czemu Interowi udało się uratować sezon. Pod jego wodzą Nerazzurri zajęli drugie miejsce w Serie A i zdobyli Puchar Włoch. Wydawało się, że zostanie on w Interze, co było w planach Massimo Morattiego. On sam miał jednak inne plany i 6 dni przed rozpoczęciem okresu przygotowawczego postanowił zamienić stanowisko trenera Interu na stadnowisko dyrektora sportowego PSG. Inter musiał znaleźć nowego szkoleniowca. Następcą Brazylijczyka został Gian Piero Gasperini, którego kadencja jako trenera Interu trwała bardzo krótko. Spowodowane było to m.in. porażką w meczu o Superpuchar Włoch z Milanem 2:1 oraz fatalnym startem w Serie A. Gasperiniego zastąpił Claudio Ranieri i pod wodzą doświadczonego Włocha, Nerazzurri zaczęli w końcu wygrywać. Dobre mecze przeplatali słabymi, jednak do końca roku 2011 Inter odbudował się na tyle, że wciąż liczył się w walce o Mistrzostwo, choć jego szanse na triumf określane były znacznie niżej od szans Milanu i Juventusu. W Lidze Mistrzów Nerazzurri wywalczyli awans z grupy, lecz przeszkodą nie do przejścia okazała się w fazie pucharowej Olympique Marsylia. W 2012 roku kiedy to Inter popadł w kryzys, wszystko co zostało zbudowane na nowo rozleciało się. Najczarniejszym miesiącem był luty, ponieważ właśnie wtedy Inter przegrał wszystkie mecze w tym miesiącu, 5 spotkań z rzędu. Wówczas stało się jasne, że dni Claudio Ranieriego w Interze są policzone. Pytaniem było tylko to, kiedy i kto go zastąpi. Ostatecznie miarka przebrała się po porażce w Turynie z Juventusem i Ranieri został zwolniony. Trzecim z kolei trenerem Interu w tym sezonie został młody i niedoświadczony w pracy na takim poziomie – Andrea Stramaccioni. Stramaccioni tchnął w Inter entuzjazm i dodał do gry sporo polotu. Dzięki fantastycznej postawie Interu w meczu derbowym, w którym to zdecydowanie pokonali Milan, a także wcześniejszym meczom, w których Inter prezentował się obiecująco, Stramaccioni został zapewniony o pozostaniu w klubie na kolejny sezon.

Sezon 2012/13[edytuj | edytuj kod]

W letnim okienku transferowym sezon 2012/13 do klubu sprowadzono Rodrigo Palacio, Matíasa Silvestre, Samira Handanovičia oraz Antonio Cassano. Zespół opuściło dwóch doświadczonych graczy (Júlio César oraz Maicon), którzy podpisali kontakty z angielskimi klubami. Ponadto z zespołem rozstał się Giampaolo Pazzini, który przeniósł się do Milanu. Zimą tego samego sezonu klub zasili Mateo Kovačić, Zdravko Kuzmanović oraz Tommaso Rocchi, natomiast sprzedani zostali Philippe Coutinho i Wesley Sneijder. Mimo tak wielu transferów i odmłodzeniu kadry Inter zajął dziewiąte miejsce z dorobkiem zaledwie 54 punktów na koncie.

Sezon 2013/14[edytuj | edytuj kod]

W seoznie 2013/14 nowym szkoleniowcem zespołu został Walter Mazzarri. Latem sprowadził on do klubu Hugo Campagnaro, Ishaka Belfodila, Mauro Icardiego oraz Rolando. Po siedmiu kolejkach Inter zajmował czwarte miejsce w tabeli, z dorobkiem 14 punktów. Zespół zaliczył 4 zwycięstwa m.in. 7:0 nad US Sassuolo, 3:0 nad Calcio Catanią czy 2:1 nad Fiorentiną.

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

Trofea międzynarodowe[edytuj | edytuj kod]

FIFA Logo (2010).svg Zdobyte trofea w rozgrywkach międzynarodowych
(Stan na 31-05-2012)
Generic football.png
Rozgrywki Osiągnięcie Razy Sezon(y)
FIFA Club World Cup.svg
Klubowe mistrzostwa świata
zdobywca 1 2010
finalista 0
Copa Intercontinental.svg
Puchar Interkontynentalny
zdobywca 2 1964, 1965
finalista 1 1968
Coppacampioni.png
Puchar Europy/ Liga Mistrzów
zdobywca 3 1964, 1965, 2010
finalista 2 1967, 1972
UEFA Cup (adjusted).png
Puchar UEFA/ Liga Europy
zdobywca 3 1991, 1994, 1998
finalista 1 1997
Coppacoppe.png
Puchar Zdobywców
zdobywca 0
finalista 0
ćwierćfinalista 2 1979, 1983
Supercup.png
Superpuchar UEFA
zdobywca 0
finalista 1 2010
Coppa Intertoto.svg
Puchar Intertoto
zdobywca 0
finalista 0
UEFA - Inter-Cities Fairs Cup.svg
Puchar Miast Targowych
zdobywca 2 1951, 1956
finalista 0

Trofea krajowe[edytuj | edytuj kod]

Włochy Zdobyte trofea w rozgrywkach Włoch
(Stan na 31-05-2012)
Generic football.png
Rozgrywki Osiągnięcie Razy Sezon(y)


Scudetto.svg
Mistrzostwo
I miejsce 18 1910, 1920, 1930, 1938, 1940, 1953, 1954, 1963, 1965, 1966Star*.svg, 1971, 1980, 1989, 2006*, 2007, 2008, 2009, 2010
II miejsce 14 1933, 1934, 1935, 1941, 1949, 1951, 1962, 1964, 1967, 1970, 1993, 1998, 2003, 2011
III miejsce 15 1915, 1939, 1950, 1952, 1956, 1959, 1961, 1983, 1985, 1987, 1990, 1991, 1997, 2002, 2005
Coccarda Coppa Italia.svg
Puchar
zdobywca 7 1939, 1978, 1982, 2005, 2006, 2010, 2011
finalista 6 1959, 1965, 1977, 2000, 2007, 2008
Supercoppaitaliana.png
Superpuchar
zdobywca 5 1989, 2005, 2006, 2008, 2010
finalista 4 2000, 2007, 2009, 2011

II liga
I miejsce 0**
II miejsce 0
III miejsce 0

* W 2006 roku Inter zdobył mistrzostwo dzięki ukaraniu w aferze Calciopoli Juventusu, który kosztem Nerazzurrich stracił tytuł mistrzowski.
** W sezonie 1921/1922 pomimo zajęcia ostatniego miejsca w tabeli Inter uniknął spadku do niższej ligi dzięki zmianie regulaminu rozgrywek.

Inne trofea[edytuj | edytuj kod]

  • Puchar Federalny:
    • 3 miejsce: 1916
  • Puchar Regionalny Lombardii:
    • finalista (1x): 1917
  • Puchar Mauro:
    • finalista (1x): 1918
  • Trofeum Pirelli:
    • zdobywca (11x): 1996, 1997, 2000, 2001, 2002, 2003, 2006, 2007, 2008, 2009, 2010
    • finalista (10x): 1998, 1999, 2004, 2005
  • Trofeo TIM:
    • zdobywca (8x): 2002, 2003, 2004, 2005, 2007, 2010, 2011, 2012
    • finalista (4x): 2001, 2006, 2008, 2009

Stadion[edytuj | edytuj kod]

Oprawa kibiców Interu.
Information icon.svg Osobny artykuł: Stadion Giuseppe Meazzy.

Stadionem, na którym zespół Interu Mediolan rozgrywa swoje mecze jest Stadion Giuseppe Meazzy o pojemności 85 700 miejsc. Jest to stadion miejski, więc na tym samym obiekcie rozgrywa swoje spotkania drugi mediolański klub – AC Milan.

Tradycyjny sektor kibiców Milanu to Curva Sud (Zakole Południowe), a kibiców Interu – Curva Nord (Zakole Północne).

Budowa stadionu została rozpoczęta w grudniu 1925 roku. Inauguracja nastąpiła 19 września 1926, kiedy to Inter wysoko pokonał Milan 6:3. Pierwotnie stadion nosił nazwę "San Siro" – od nazwy dzielnicy w której został wybudowany. W 1981 roku obiekt został nazwany imieniem słynnego gracza Interu – Giuseppe Meazzy. Mimo to kibice używają częściej łatwiejszej i pierwotnej nazwy stadionu.

W klasyfikacji UEFA San Siro jest jednym z 26 stadionów ocenionych na 5 gwiazdek (najwyższa klasa).

  • Pojemność: 85 700 miejsc
  • Długość boiska: 105 m
  • Szerokość boiska: 68 m
  • Adres stadionu: Via Piccolomini, 5 20151 Milano
Commons in image icon.svg

Statystyki i ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

  • Lokalnym rywalem Interu Mediolan jest A.C. Milan. Obydwa te kluby dzielą ze sobą stadion San Siro. Mecze derbowe pomiędzy Interem a Milanem liczą już 265 spotkań. Biorąc ogólne zestawienie spotkań, bilans jest korzystniejszy dla Milanu: 89 razy wygrywał Inter, natomiast Milan odnotował 104 zwycięstwa. 72 razy mecze zakończyły się remisem. W tych meczach Inter zdobył 391 bramek, a Milan strzelił 423 gole.
  • Mecze pomiędzy Interem a Juventusem są określane mianem derbów D'Italia. Spotkania pomiędzy tymi dwoma zespołami były rozgrywane 205 razy. Inter odnotował 63 zwycięstwa, natomiast Juventus – 93. 49 meczów zakończyło się remisem. W tych wszystkich spotkaniach Inter strzelił 256 bramek, a Juventus 296 goli.
  • Tytuł mistrza Włoch w 2006 roku Inter zdobył dzięki ukaraniu w aferze korupcyjnej Juventusu, który kosztem Nerazzurrich stracił tytuł mistrzowski. Przyznanie tytułu Interowi wzbudziło pewne kontrowersje, jednak przez wielu obserwatorów zostało uznane za słuszne. Władze Interu określiły przyznanie tytułu dla Czarno-niebieskich mianem Scudetto sprawiedliwych.
  • Jedynym zastrzeżonym numerem w zespole Interu Mediolan jest numer 3, w którym w latach 1960-1978 występował Giacinto Facchetti
  • Jedyny klub grający nieprzerwanie w Serie A – pomimo zajęcia w sezonie 1921/1922 ostatniego miejsca w tabeli Inter uniknął spadku do niższej ligi dzięki zmianie regulaminu rozgrywek (tzw. Compromesso Colombo)[6].

Rekordziści[7][edytuj | edytuj kod]

Serie A[edytuj | edytuj kod]

Najwięcej występów

Najwięcej bramek

Europejskie puchary[edytuj | edytuj kod]

Najwięcej występów

Najwięcej bramek

Puchar Włoch[edytuj | edytuj kod]

Najwięcej występów

Najwięcej bramek

Ogółem[edytuj | edytuj kod]

Najwięcej występów

Najwięcej bramek

Prezesi klubu[edytuj | edytuj kod]

  • 1908-1909 – Giovanni Paramithiotti
  • 1909-1910 – Ettore Strauss
  • 1910-1912 – Carlo De Medici
  • 1912-1914 – Emilio Hirzel
  • 1914 – Luigi Ansbacher
  • 1914-1919 – Giuseppe Visconti Di Modrone
  • 1919-1920 – Giorgio Hulss
  • 1920-1923 – Francesco Mauro
  • 1923-1926 – Enrico Olivetti
  • 1926-1929 – Senatore Borletti

Trenerzy klubu[edytuj | edytuj kod]

Kibice[edytuj | edytuj kod]

Fani Interu należą do najbardziej znanych i najlepiej zorganizowanych w Europie. Pierwsze grupy, nazywane ultras – kibice tworzący na każdym meczu tak zwaną oprawę (flagi, race, konfetti, kartony, transparenty itp.) powstały w latach 60 XX w. Najbardziej znani są Boys San, którzy zostali założeni w 1969 roku – to jedna z najstarszych tego typu organizacji we Włoszech. Boys San uważani są za najważniejszą grupę na Curva Nord, czyli Północnym Zakolu stadionu San Siro. Na lewo od nich swoje miejsce mają fani grupy Viking, która powstała w 1984 roku i zasłynęła na jednym z meczów przygotowaniem największej flagi w historii klubu. Wysoko, po prawej stronie od Boys San stoją najbardziej skrajni Irriducibili – bezpośredni spadkobiercy rozwiązanych w połowie lat 80 XX w. grup skinów. Inną ważną grupą jest Brianza Alcoolica, której motto jest parafrazą refrenu hymnu Liverpoolu "You'll never walk alone". W Mediolanie brzmi to "You'll never drink alone". Inne wyróżniające się grupy fanów na Północnym Zakolu to: Ultras, Milano Nerazzura, Boys Roma, Pessimi Elementi, Buldogs, Imbastisci, Monkeys, Gruppo Decisi, Asterix Group, Squilibrati, D.N.A. i Pitbulls. Wśród najbardziej znanych osobistości kibicujących Interowi znajduje się m.in. Valentino Rossi – wielokrotny mistrz świata w wyścigach motocyklowych Moto GP. Jego ulubionym zawodnikiem był Ronaldo. Inni znani kibice Interu to doskonały włoski kolarz Mario Cipollini oraz Adriano Celentano – włoski aktor, reżyser i piosenkarz, który zagrał m.in. hymn dla reprezentacji Włoch na MŚ 2006. Fanką Interu jest również Katy Perry – amerykańska piosenkarka pop i autorka tekstów.

Obecny skład[edytuj | edytuj kod]

Stan na 5 lipca 2014
Nr Poz. Piłkarz
1 BR Słowenia Samir Handanovič
2 OB Brazylia Jonathan
5 OB Brazylia Juan Jesus
6 OB Włochy Marco Andreolli
8 NA Argentyna Rodrigo Palacio
9 NA Argentyna Mauro Icardi
10 PO Chorwacja Mateo Kovačić
11 PO Argentyna Ricardo Álvarez
13 PO Kolumbia Fredy Guarín
14 OB Argentyna Hugo Campagnaro
17 PO Serbia Zdravko Kuzmanović
20 NA Argentyna Rubén Botta
21 PO Algieria Saphir Taïder
23 OB Włochy Andrea Ranocchia
30 BR Argentyna Juan Pablo Carrizo
33 OB Włochy Danilo D'Ambrosio
Nr Poz. Piłkarz
55 OB Japonia Yūto Nagatomo
88 PO Brazylia Hernanes
BR Słowenia Vid Belec
BR Włochy Tommaso Berni
PO Włochy Lorenzo Crisetig
OB Ghana Isaac Donkor
PO Ghana Alfred Duncan
PO Słowenia Rene Krhin
PO Urugwaj Diego Laxalt
NA Włochy Samuele Longo
OB Senegal Ibrahima Mbaye
PO Nigeria Joel Obi
PO Włochy Ezequiel Schelotto
OB Argentyna Matías Silvestre
15 OB Serbia Nemanja Vidić

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]