Clara Petacci

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Clara Petacci
Data i miejsce urodzenia 28 lutego 1912[1]
Zjednoczone Królestwo Włoch Rzym[1]
Data i miejsce śmierci 28 kwietnia 1945
Zjednoczone Królestwo Włoch Giulino di Mezzegra

Clara Petacci (ur. 28 lutego 1912, zm. 28 kwietnia 1945) – wieloletnia kochanka Benito Mussoliniego

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Urodziła się w 1912 roku, jako córka osobistego lekarza papieża Piusa XI. Edukację skończyła na gimnazjum, uczyła się także gry na skrzypcach. Okres jej dorastania przypadł na początki rządów Mussoliniego, gdy wizerunki dyktatora były wszechobecne. Młoda Petacci zakochała się w Mussolinim, jak wiele młodych dziewcząt. Była zamężna z porucznikiem lotnictwa Riccardo Federicim.

Clara Petacci pierwszy raz spotkała się z Mussolinim w 1932 roku, gdy jego pojazd zatrzymał się przy niej. Od tego czasu usiłowała pisać do Mussoliniego listy, zdołała uzyskać także audiencję. Ostatecznie została jedną z kochanek wodza. Po nawiązaniu romansu z Petacci, Mussolini wysłał jej męża z misją na Daleki Wschód, a z czasem Petacci wystąpiła o rozwód, który przeprowadzono w 1936 roku. Petacci przydzielono apartament w Pałacu Weneckim, aby Mussolini miał bliżej do kochanki. Jej zazdrość i natarczywość sprawiły, że od 1939 roku usiłował pozbyć się jej, a w 1943 roku zakazał wpuszczania do pałacu. Jednym z powodów były plotki o utrzymywaniu jej wystawnego trybu życia z pieniędzy publicznych, co szkodziło popularności wodza.

Ciała wystawione na Piazzale Loreto

Po odsunięciu Mussoliniego od władzy, została wraz z nim aresztowana. Zwolniona po paru tygodniach, wraz z rodziną przedostała się na północ kraju, gdzie uwolniony przez niemieckich komandosów (Operacja Eiche) Mussolini tworzył Republikę Salo. Dyktator nie chciał już utrzymywać jednak stosunków z byłą kochanką.

W ostatnich tygodniach wojny Mussolini zaproponował jej ucieczkę do Hiszpanii, ale odmówiła. Podążyła za nim w próbie wspólnej ucieczki, ale po aresztowaniu Mussoliniego, została z nim. Na własne życzenie została z nim rozstrzelana w miejscowości Giulino di Mezzegra. 29 kwietnia ciała Mussoliniego i Petacci zostały powieszone głowami w dół i wystawione na widok publiczny na Piazzale Loreto w Mediolanie.

Pomimo że Mussolini nie zaprzestał spotykania się z innymi kochankami, a także wciąż miał żonę Rachele, Petacci pozostała mu wierna do końca życia, a jego związek z nią należał do najdłuższych w życiu dyktatora (podobnie długi był jedynie romans z dziennikarką Margheritą Sarfatti, autorką jego biografii).

Swoje pamiętniki Petacci powierzyła hrabinie Rinie Cervis, z której ogrodu karabinierzy wykopali je w 1950 roku. Objęte klauzulą tajności na kilkadziesiąt lat, zaczęły być publikowane po 70 latach od ich napisania.

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]