Częstoskurcz komorowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Częstoskurcz komorowy
tachycardia ventricularis
ICD-10 I47.2

Częstoskurcz komorowy, (łac. Tachycardia ventricularis, ang. Ventricular Tachycardia, w skrócie VT) - zaburzenie rytmu serca, polegające na wystąpieniu nieprawidłowej, przyśpieszonej czynności skurczowej serca, która pochodzi z ośrodka ektopowego zlokalizowanego w mięśniu komór serca. Rozpoznajemy go po wykonaniu badania EKG w którym występuje trzy lub więcej następujących po sobie komorowych pobudzeń przedwczesnych z częstością powyżej 100 uderzn na minutę.[1]

W badaniu EKG widoczne szerokie zespoły QRS (różniące częstoskurcz komorowy od częstoskurczu nadkomorowego) i brak załamka P. Częstoskurcz komorowy jest potencjalnym zagrożeniem do życia ponieważ może przejść w migotanie komór. Każdy przypadek utrwalonego częstoskurczu komorowego jest wskazaniem do natychmiastowego leczenia.

Częstoskurcz komorowy: szerokie zespoły QRS

Przyczynami częstoskurczu komorowego mogą być:

  1. Zawał serca
  2. Choroba niedokrwienna serca
  3. Kardiomiopatia przerostowa
  4. Kardiomiopatia roztrzeniowa
  5. Wypadania płatka zastawki mitralnej
  6. Zapalenie mięśnia sercowego
  7. Wrodzone wady serca
  8. Zatrucie lekami (trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, digoksyna)
  9. Hipoksja
  10. Zasadowica
  11. Zaburzenia elektrolitowe
  12. Częstoskurcz idiopatyczny

Leczenie[edytuj | edytuj kod]

Wybór metody leczenia zależy od stanu pacjenta[2]:

1.       Leki antyarytmiczne.

2.       Kardiowersia.

3.       Stymulacja.

4.       Wszczepienie urządzeń antyarytmicznych(kardiowerter-defibrylator).

5.       Ablacji przezskórnej.

6.       Leczenie operacyjne.

Częstoskurcz komorowy bez pulsu wymaga zastosowania szybkiej defibrylacji i rozpoczęcia zabiegów reanimacji (CPR), tzn. takiego samego leczenia jako przy migotaniu komór. Przy częstoskurczu komorowym z tętnem i kiedy pacjent jest stabilny podaje się amiodaron 150–300 mg i.v. Przy częstoskurczu komorowym z tętnem, ale gdy pacjent jest niestabilny lub nieprzytomny, wykonuje się kardiowersję[3]. Amiodaron jest zwykle lekiem pierwszego rzutu, leczenie alternatywne można zastosować lidokaina, flekainid, sotalol, dizopiramid, metoprolol,procainamid,quinidyna.

Stymulacja wszczepionym kardiowerterem lub stymulatorem także jest skuteczna lecz może wywoływać migotanie komór.

Ablcja lub leczenie chirurgiczne może być stosowane do usunięcia ektopowego ogniska lub pętli re-entry.

Utrzymujące się VT/VF jest wskazaniem do PCI(Percuteneus Coronary Interwention) przezskurnej plastyki więcowej lub Trombolizy.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Scott H. Plantz, Jonathan N. Adler  „Medycyna ratunkowa” NMS Isbn 83-87944-01-7, Wrocław 2002.

Kasper, D. (2012). The Tachyarrhythmias. In Harrison's Principles of Internal Medicine (18th ed., Vol. 2, pp. 1892-1893). New York: McGraw-Hill, Medical Pub. Division.

Andrew R Houghton, David Gray „EKG - jasno i zrozumiale" ISBN: 8375220582

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Scott H. Plantz: Medycyna ratunkowa. Wrocław: Urban & Partner, 2003, s. 33-34. ISBN 83-87944-01-7.
  2. http://www.mp.pl/artykuly/32596
  3. ·         http://www.prc.krakow.pl/wytyczne.html


Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.