Darius Milhaud

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Milhaud Darius 1926.jpg

Darius Milhaud (ur. 4 września 1892 w Marsylii, zm. 22 czerwca 1974 w Genewie) – kompozytor francuski.

Był potomkiem rodziny żydowskiej, zamieszkałej od pokoleń w Prowansji. W wieku 7 lat rozpoczął naukę gry na skrzypcach. Jego pierwsze kompozycje powstały w roku 1905. W roku 1909 rozpoczął naukę w Konserwatorium Paryskim, najpierw wiolinistyki, od roku 1912 kompozycji. Jego profesorami byli m.in. Charles-Marie Widor (kompozycja) i Vincent d'Indy (dyrygentura).

W roku 1912 poznał poetę Paula Claudela; przyjaźń z nim przetrwała przez całe życie.

Gdy Claudel 1916 został ambasadorem Francji w Rio de Janeiro, Milhaud objął posadę attaché ambasady. Tam zapoznał się z brazylijską muzyką ludową i popularną.

Po powrocie do Francji 1918 spotkał poetę Jeana Cocteau i kompozytora Erika Satiego. Został członkiem grupy kompozytorów Les Six.

W 1922 w czasie podróży po USA miał okazję zapoznać się z jazzem.

1925 ożenił się z kuzynką Madeleine Milhaud, autorką librett do jego utworów scenicznych.

Po wybuchu II wojny światowej wyjechał Milhaud do USA. Wykładał do roku 1971 kompozycję na Mills College w Oakland w Kalifornii. Od zakończenia wojny wykładał kompozycję również w Konserwatorium Paryskim do roku 1972.

Wśród jego uczniów byli muzycy różnych kierunków, jak muzyk jazzowy Dave Brubeck, minimalista Steve Reich, twórca symfonii Allan Pettersson i kompozytorzy awangardy Karlheinz Stockhausen, Larry Austin i Iannis Xenakis.

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

Komponował opery, symfonie, balety, pieśni i utwory instrumentalne. Skomponował ponad 400 utworów. Warto zwrócić tutaj uwagę choćby na szczególną, bo kilkuminutową formę operową, której przykładem jest choćby Porzucenie Ariadny.

Był członkiem honorowym Międzynarodowego Towarzystwa Muzyki Współczesnej (ISCM).

Źródło[edytuj | edytuj kod]

  • Bogusław Schaeffer: Historia muzyki - style i twórcy, Młodzieżowy Ruch Miłośników Muzyki "Pro Sinfonika", Poznań 1979