David Coverdale

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
David Coverdale
DavidCoverdale1983.jpg
David Coverdale w roku 1990
Imię i nazwisko David Coverdale
Data i miejsce urodzenia 22 września 1951
 Anglia (Saltburn-by-the-Sea)
Instrument śpiew, gitara, harmonijka
Gatunek rock, hard rock, heavy metal, blues rock
Zawód muzyk, kompozytor
Aktywność od 1973
Zespół
Deep Purple
Whitesnake
Coverdale/Page
Strona internetowa

David Coverdale (ur. 22 września 1951 w Saltburn-by-the-Sea) – brytyjski wokalista rockowy członek m.in. Deep Purple i Whitesnake[1].

Coverdale był mało znanym muzykiem do momentu zastąpienia Iana Gillana w Deep Purple w 1973 r. Pracował w sklepie z ubraniami w Redcar, kiedy wysłał swoją taśmę demo do Deep Purple. Dzięki swojemu głębokiemu, bluesowemu głosowi został przyjęty do zespołu i dzielił swe wokalne obowiązki z basistą Glennem Hughesem. Trzy lata później zespół rozpadł się. Wtedy Coverdale przeniósł się do Niemiec i przekazał swoje ścieżki wokalne na projekt z udziałem wielu artystów zorganizowany przez Eddiego Hardina, a zarejestrowany przez RCA Records jako Wizard's Convention.

Nie mogąc wystąpić w Anglii z powodu problemów z kontraktem, Coverdale nagrał wokal na swój solowy album, podczas, gdy reszta ścieżek została nagrana w Londynie. Muzycy, którzy zagrali na tym albumie zostali potem członkami oryginalnego składu Whitesnake. W 1982 r. Coverdale'owi zaproponowano dołączenie do Black Sabbath (Dio odszedł wtedy na skutek kłótni z Iommim) razem z perkusistą Cozym Powellem oraz do Bad Company, w którym miałby zastąpić Paula Rodgersa. Coverdale odmówił, a Tony Iommi zwerbował wtedy Iana Gillana, poprzednika Coverdale'a w Deep Purple, natomiast zespół Bad Company zakończył działalność. Powell dołączył do Coverdale'a w 1984 r. i nagrali razem album Slide It In. Mimo sporej popularności, Whitesnake nie cieszył się szacunkiem kolegów z branży. W utworze „Still of the Night” z albumu 1987, zespół tak bardzo zbliżył się do brzmienia Led Zeppelin, że Robert Plant nazwał sarkastycznie Coverdale'a "David Coverversion".

Seria bluesowych i hardrockowych nagrań zaowocowała sporą popularnością w Wielkiej Brytanii i Europie. W USA sukcesem został dopiero album Whitesnake z 1987 r., który okrył się podwójną platyną. Został on napisany z byłym gitarzystą Thin Lizzy Johnem Sykesem. Coverdale rozwiązał Whitesnake w 1994 r. gdy firma Geffen Records nie przedłużyła z nim kontraktu. W tamtym czasie Coverdale pracował z byłym gitarzystą Led Zeppelin Jimmym Page'em nad projektem Coverdale-Page.

W 2002 r. Coverdale reaktywował Whitesnake by ruszyć w europejską i amerykańską trasę. Skład prezentował się następująco: Marco Mendoza (gitara basowa), Doug Aldrich (gitara), Reb Beach (gitara), Tommy Aldridge (perkusja) i Timothy Drury (instrumenty klawiszowe).

W 2006 roku piosenkarz został sklasyfikowany na 54. miejscu listy 100 najlepszych wokalistów wszech czasów według Hit Parader[2]. Z kolei w 2009 roku został sklasyfikowany na 33. miejscu listy 50 najlepszych heavymetalowych frontmanów wszech czasów według Roadrunner Records[3].

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

z Deep Purple[edytuj | edytuj kod]

Albumy solowe[edytuj | edytuj kod]

  • Whitesnake (1977)
  • Northwinds (1978)
  • Coverdale/Page (1993)
  • Into the Light (2000)

z Whitesnake[edytuj | edytuj kod]

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

  • Heavy Metal: Louder Than Life (2006, film dokumentalny, reżyseria: Dick Carruthers)[4]

Przypisy

  1. Deep Purple (ang.). www.metal-archives.com. [dostęp 2009-11-10].
  2. Hit Parader’s Top 100 Metal Vocalists of All Time (ang.). www.hearya.com. [dostęp 2010-06-16].
  3. THE 50 GREATEST METAL FRONT-MEN OF ALL TIME! (ang.). www.roadrunnerrecords.com. [dostęp 2011-12-08].
  4. Heavy Metal: Louder Than Life (ang.). www.imdb.com. [dostęp 2011-07-28].