Ritchie Blackmore

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ritchie Blackmore
Blackmore 2009 1.jpg
Podczas koncertu Blackmore's Night w 2009.
Imię i nazwisko Richard Hugh Blackmore
Data i miejsce urodzenia 14 kwietnia 1945
Weston-super-Mare
Pochodzenie  Anglia
Gatunek rock,
hard rock,
heavy metal
Zawód gitarzysta, autor tekstów
Aktywność od 1960
Wytwórnia płytowa Tetragrammaton, Warner Bros., Polydor, BMG, Pony Canyon, Yamaha Music, R & C
Instrument
Ritchie Blackmore Stratocaster
Zespół
Deep Purple
Rainbow
Blackmore's Night
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach
Strona internetowa

Richard Hugh Blackmore (ur. 14 kwietnia 1945 roku w Weston-super-Mare[1]) – gitarzysta brytyjski, współtwórca zespołów Deep Purple, Rainbow oraz Blackmore's Night[2].

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Początki[edytuj | edytuj kod]

W wieku dwóch lat przeniósł się wraz z rodzicami do Heston. Swoją pierwszą gitarę dostał od ojca w wieku jedenastu lat, wtedy też zaczął pobierać lekcje gry na gitarze klasycznej, co miało duży wpływ na jego muzyczne ukształtowanie oraz na przyszły styl gry. Wiele skomponowanych przez niego rockowych utworów nawiązuje swą melodyką do klasyki.

Muzyka poważna szybko znudziła młodego wówczas gitarzystę. Ritchie chciał grać szybciej i głośniej. Pod koniec lat 50. nawiązał kontakt z mieszkającym niedaleko Jimem Sullivanem, który był muzykiem sesyjnym. Przez kolejne dwa lata Sullivan kształcił Blackmore’a, oraz wprowadził go w świat profesjonalnych muzyków. Blackmore rozpoczął w krótkim czasie współpracę z wieloma zespołami. Już we wczesnych latach 60. pierwszym zespołem, w którym grał i z którym występował Ritchie, był 2 I’s Coffee Bar Skiffle Group. Następne grupy muzyk zmieniał bardzo szybko. Należy w tym miejscu wymienić nazwy takie jak: The Delfonics, The Dominators, The Satelites, Mike Dee & The Jaywalkers, The Condors. W tamtym okresie muzyk pracował także na lotnisku Heathrow, w charakterze radiomechanika.

W 1962 roku Ritchie został po przesłuchaniu przyjęty do zespołu bardzo barwnej postaci w świecie artystycznym. Chodzi o zespół The Savages, którego szefem był Screaming Lord Sutch. Występy z tą grupą (jak twierdzi sam Blackmore) ukształtowały jego sceniczny wizerunek i sposób zachowania. Młody muzyk był w tamtych czasach dość nieśmiały, a praca z Sutchem szybko ten stan rzeczy zmieniła. Przez wiele lat kariery Blackmore słynął ze swych szaleństw scenicznych, połączonych z demolkami sprzętu.

Po kilkumiesięcznej pracy z Lordem Sutchem Blackmore dołączył do równie ważnego w jego karierze zespołu, czyli do The Outlaws. Zaowocowało to pierwszym singlem Return of the Outlaws/Texan Spiritual. Była to muzyka inspirowana twórczością The Shadows i klimatami Dzikiego Zachodu. Sesje zespołu prowadził Joe Meek, który wykorzystywał członków The Outlaws jako muzyków akompaniujących różnym znanym wówczas wykonawcom. Przez studio przewinęli się m.in.: Tom Jones, Glenda Collins, Heinz Burt, Freddie Starr i Mike Berry. Jednym z największych osiągnięć tej grupy były występy z Jerrym Lee Lewisem i Gene'em Vincentem.

Na początku 1964 roku Outlaws nagrali singel pt. Keep a Knocking/Shake with Me. Muzyka, która się na tej płytce znalazła była zupełnie odmienna od poprzedniego "kowbojskiego" dokonania. Oba nagrania były ostre i hałaśliwe, a solówka z Shake with Me była pierwszą dumą Blackmore’a i została doceniona przez jego ówczesnych idoli: Jimiego Hendrixa i Jeffa Becka.

Z braku pieniędzy Ritchie opuścił The Outlaws i zaczął grać z grupą The Wild Boys, akompaniującą wokaliście Heinzowi Burtowi. Nazwisko Blackmore’a zostało uwiecznione na okładce jedynej płyty tego wykonawcy pt. A Tribute to Eddie. Współpraca z Heinzem trwała ok. pół roku. Blackmore był już w tamtym okresie wziętym gitarzystą sesyjnym i często musiał wybierać pomiędzy pracą w studio a wyjazdami na koncerty. Cały czas nie mógł zarobić na swe utrzymanie, więc po raz kolejny zmienił zespół.

Na początku 1965 roku grał z Neilem Christianem i zespołem The Crusaders, później na krótko dołączył do The Outlaws, które przekształciło się w Ritchie Blackmore Orchestra. Zespół nagrał singel z utworami Getaway/Little Brown Jug. W tym samym składzie, lecz pod nazwą The Lancasters zespół wydał płytę Satan’s Holiday/Earthshaker.

W marcu 1965 Blackmore powtórnie zaczął pracować z Lordem Sutchem. Tym razem nagrał z tym zespołem singel pt. Honey Hush/The Train Kept a-Rollin’. Sytuacja na rynku muzycznym nie dawała Ritchiemu satysfakcji. Zaczęło się zapotrzebowanie na zespoły wokalne grające lekką, łatwą muzykę. Zniechęcony tymi doświadczeniami gitarzysta przyłączył się wraz z dwoma kolegami z The Savages do zespołu Jerry'ego Lee Lewisa. Muzycy odbyli trasę po Niemczech i po jej zakończeniu trzech członków zespołu (w tym Ritchie) postanowiło pozostać w tym kraju. Blackmore założył z nimi zespół The Three Musketeers, który przetrwał kilka tygodni i po zagraniu debiutanckiego i jedynego koncertu rozpadł się w styczniu 1966 roku.

Pomiędzy styczniem a kwietniem 1966 roku Blackmore wziął udział w kilku sesjach nagraniowych dla niemieckiego Polydoru. Następnie grał z Ronnym Jonesem, by na kilka miesięcy trafić do zespołu The Crusaders Neila Diamonda. Kolejną grupą muzyka był zespół The Trip, z którym odbył on trasę po Włoszech i powrócił znów do Lorda Sutcha, który swój zespół przemianował na The Roman Empire. Grupa ta występowała na scenie w strojach rzymskich legionistów. Muzycy odbyli trasę po Niemczech, a Blackmore po jej zakończeniu przyłączył się znów do The Crusaders. W międzyczasie gitarzysta poznał swą przyszłą żonę, Niemkę o imieniu Babs (od dwóch lat był już żonaty z Margrit, także Niemką) i postanowił pozostać na dłuższy czas w Hamburgu. Pomiędzy majem 1967 a styczniem 1968 Blackmore nie robił nic konkretnego. Mieszkał z nową dziewczyną, był na jej utrzymaniu, i całe dnie ćwiczył na gitarze. Na kilka tygodni założył także zespół o nazwie Mandrake Root, który nie zagrał nawet jednego koncertu, i udzielił się na paru sesjach z Bozem Burrellem, w których na perkusji zagrał Ian Paice, a na klawiszach Jon Lord, muzycy którzy już wkrótce mieli się stać stałymi współpracownikami gitarzysty.

Deep Purple[edytuj | edytuj kod]

Pod koniec 1967 roku Blackmore otrzymał propozycję przystąpienia do nowo tworzonego zespołu o nazwie Roundabout. Z braku lepszych perspektyw muzyk zdecydował się na dołączenie do grupy. Zespół odbył swą pierwszą trasę po Skandynawii i wkrótce zmienił nazwę na Deep Purple, która była pomysłem gitarzysty. Pierwszy skład (Blackmore, Lord, Paice, Evans, Simper) nie odniósł spodziewanego sukcesu. Muzyka zespołu na trzech pierwszych płytach wykazywała bowiem niezdecydowanie stylistyczne, a najważniejszy wówczas w zespole Lord (klawisze) zmierzał w kierunku wzbogacenia rockowych brzmień muzyką poważną.

Wraz z odejściem Simpera i Evansa i zastąpieniem ich przez Glovera i Gillana, Blackmore przejął stery w grupie i zaczął realizować swoje muzyczne wizje. DP szybko wspięło się na szczyty popularności, a muzyka zespołu stała się zdecydowanie cięższa i spójna. Wydane przez drugi skład DP płyty na stałe weszły do kanonów rocka, a Blackmore zasłynął dzięki nim jako jeden z najlepszych gitarzystów na świecie. Właśnie u progu lat 70. Ritchie osiągnął swoje niepowtarzalne brzmienie, zaprezentował nowe patenty w grze na gitarze i unikalną technikę. Szczególnie nagrania koncertowe ukazują Blackmore’a jako wirtuoza tego instrumentu, potrafiącego przejść od łagodnych dźwięków, poprzez dzikie, drapieżne solo, aż do zupełnej kakofonii, zakończonej rozbiciem instrumentu w drzazgi.

Ritchie Blackmore wraz z zespołem Deep Purple, koncert w Hanowerze, rok 1970.

Drugi skład DP istniał w latach 19691973. W międzyczasie gitarzysta udzielił się w kilku pobocznych projektach. Na przełomie marca i kwietnia 1970 roku wziął udział w projekcie Green Bullfrog, gdzie spotkał się ze swym dawnym nauczycielem Jimmem Sullivanem oraz kolegą z DP Ianem Paice'em. Nagrania z tych sesji zostały wydane rok później. W czerwcu 1971 Blackmore wziął udział w Carlsharlton Park Rock’n’Roll Festival, na zaproszenie Lorda Sutcha, który na tę okoliczność zebrał wiele znanych osobistości brytyjskiego rocka. Projekt ten nazwano Lord Sutch & Heavy Friends.

Deep Purple stało się prawdziwą rockową instytucją, zapełniającą sale koncertowe do ostatniego miejsca. Sukces i wynikające z niego tempo pracy spowodowały ostatecznie rozłam w zespole. Blackmore, który oprócz doskonałego warsztatu gitarowego miał bardzo trudny charakter, przestał odpowiadać Gillanowi jako lider DP. Gillan, mając równie silną osobowość, nie akceptował dominacji gitarzysty. Postanowił odejść z zespołu, ponieważ konflikt obydwu muzyków stał się problemem bez wyjścia i odbić się to musiało również na twórczości. Blackmore zadecydował, żeby zwolnić też Glovera, z którym Gillan był w przyjacielskich stosunkach. Ritchie także nosił się w tamtym czasie z zamiarem opuszczenia zespołu. Pozycja megagwiazdy przestała go satysfakcjonować. Marzeniem gitarzysty było w tamtym okresie granie bluesa, a odejście Glovera było warunkiem pozostania Ritchiego w zespole.

Warto dodać, że pod koniec roku 1971 (a więc długo przed odejściem Gillana i Glovera) Ritchie zmontował grupę Baby Face, z którą odbył próby i zarejestrował kilka muzycznych pomysłów nie wydanych do dzisiaj. W skład weszli obok gitarzysty: Ian Paice (perkusja) oraz Phil Lynott z zespołu Thin Lizzy (bas i śpiew). Trio szybko się rozwiązało. Natomiast w 1973 roku Ritchie gościnnie wystąpił też na płycie zespołu Randy Pie and Family i nagrał z nim piosenkę pt. Hurry to the City.

Po odejściu Gillana Blackmore chciał ściągnąć do DP Paula Rodgersa, wokalistę zespołu Free, ale ten odrzucił jego propozycję. Za namową Jona Lorda Blackmore postanowił realizować swe muzyczne pomysły w dalszym ciągu pod szyldem DP, jednak zdecydowano się poszukać zupełnie nowych, nieznanych muzyków. Trzecie wcielenie zespołu tylko na krótko zaabsorbowało Blackmore’a. Po długich przesłuchaniach przyjęto Davida Coverdale’a jako wokalistę i Glenna Hughesa jako śpiewającego basistę. W tym składzie zespół nagrał dwa albumy. Z pierwszego (Burn) muzycy byli bardzo zadowoleni, choć krytycy oceniali album różnie. Drugi (Stormbringer), to natomiast forsowanie pomysłów nowych członków grupy, przez co muzyka DP z hard rocka zmieniła się w funk rocka. Blackmore nie był w momencie pracy nad tą płytą w pełni zaangażowany, ponieważ właśnie rozwodził się z żoną. Po nagraniu płyty był z niej bardzo niezadowolony, bo nie był to styl muzyczny, o jaki mu chodziło. Należy jednak podkreślić, że gra Blackmore’a na płycie Stormbringer była momentami niesłychanie finezyjna i delikatna, i odsłaniała zupełnie inne oblicze tego muzyka. Oprócz zarejestrowania dwóch płyt DP w 1974 roku Blackmore grał też w piosence pt. I Survive Adama Faitha.

Podczas pracy nad płytą Stormbringer oprócz mniejszego zaangażowania gitarzysty w tworzenie pojawiły się napięcia pomiędzy członkami zespołu a konkretnie na linii Blackmore – Lord. Ritchie zaczął znów myśleć o odejściu z zespołu. Pod koniec amerykańskiej trasy promującej nowy album (grudzień 1974) gitarzysta wszedł do studia na Florydzie z muzykami zespołu Elf (który od dłuższego czasu był rozgrzewaczem na koncertach DP) i zarejestrował utwór pt. Black Sheep of the Family. Koledzy z DP odmówili gitarzyście nagrania tej piosenki, ponieważ nie chcieli nagrywać coveru. Gitarzyście tak spodobała się praca z nowym składem, że już w lutym 1975 roku nagrał z nim całą płytę. Początkowo miała to być płyta solowa, która była planowana jako krótki odpoczynek od grania w DP, ale pod koniec europejskiej części trasy Stormbringer Ritchie podjął decyzję o odejściu z Deep Purple.

Koncert zespołu Rainbow w Oslo, 1977

Płyta Ritchie Blackmore’s Rainbow ukazała się w maju 1975 roku i była powrotem do prawdziwie rockowej stylistyki. Wkrótce nazwa została skrócona do słowa Rainbow i z tym zespołem Blackmore koncertował i nagrywał przez kolejne 9 lat. Rainbow brzmiało nieco inaczej od Deep Purple. Ritchie był w tym zespole absolutnym szefem i miał wyłączność na podejmowanie wszelkich decyzji. Podstawową różnicą było sprowadzenie instrumentów klawiszowych do roli podkładowej, a prym wiodła gitara. Na koncertach Blackmore popisywał się doskonałymi improwizacjami, a utwory wykonywane na żywo trwały z reguły po kilkanaście minut. Często Ritchie dawał wyraz swoim upodobaniom do muzyki poważnej i wplatał do repertuaru zespołu wątki z tego rodzaju muzyki. Pozycja lidera dawała możliwość dobierania sobie muzyków wedle upodobań, dlatego na każdej płycie Rainbow grał inny skład. Oprócz gitarzysty każdy z muzyków był kilkakrotnie "wymieniany". Pierwszy okres działalności Rainbow, to kontynuowanie przyzwyczajeń z Deep Purple, czyli granie czystego hard rocka. Był to najciekawszy pod względem artystycznym czas dla tego zespołu, kiedy wokalistą był Ronnie James Dio, człowiek niskiego wzrostu, obdarzony wspaniałym, mocnym głosem.

Pod koniec lat 70. Blackmore postanowił zwrócić się w stronę prostszych i bardziej przebojowych kompozycji. Zreformował skład zespołu, w którego składzie m.in. znaleźli się Graham Bonnet (śpiew) i stary znajomy z DP Roger Glover (bas). Glover od tego czasu stał się producentem płyt Rainbow, i brzmienie zespołu stało się odtąd komercyjne. Po zaledwie kilkunastu miesiącach Bonnet został zastąpiony przez Joe Lynna Turnera, i z tym wokalistą utrzymano poprockową stylistykę.

W czasach Rainbow Ritchie na zaproszenie innych muzyków występował i nagrywał też gościnnie. W 1976 roku gitarzysta wystąpił na jednym z koncertów zespołu Sweet, z którym na bis zagrał piosenkę pt. All Right Now By Now. Nagranie ukazało się oficjalnie w 1996 roku. Cztery lata później można było usłyszeć gitarę mistrza w piosence pt. I Call, No Answer Jacka Greena.

Lata 80. XX w.[edytuj | edytuj kod]

Na początku lat 80. pojawił się pomysł, żeby Deep Purple powróciło na sceny w swym najlepszym składzie. Blackmore był cały czas zajęty graniem w Rainbow i reaktywacja zespołu mogła nastąpić dopiero w 1984 roku, kiedy to Rainbow zakończyło swoją działalność trasą koncertową z towarzyszeniem orkiestry symfonicznej. Trasa ta miała miejsce w Japonii.

Koncert Deep Purple w San Francisco, 1985.

W kwietniu 1984 roku doszło do długo oczekiwanego spotkania muzyków drugiego składu DP i tym samym do wskrzeszenia zespołu. DP lat 80. brzmiało inaczej niż dekadę wcześniej. O ile w latach 70. Blackmore był głównym kompozytorem muzyki, o tyle cała reszta muzyków miała równe z nim prawa. Po reaktywacji sytuacja się zmieniła i Blackmore nie był już tylko członkiem grupy, lecz jej liderem. W Rainbow Ritchie przyzwyczaił się do roli "pana i władcy", w Deep Purple ta sytuacja była podtrzymywana, co zaowocowało tarciami. Zespół zdążył wydać dwie płyty i już dał o sobie znać dawny konflikt Blackmore’a i Gillana. Ponieważ gitarzysta miał bardzo mocną pozycję w grupie, dlatego zdecydowano się w roku 1989 na usunięcie wokalisty ze składu.

Blackmore pozbył się tym samym swojego głównego wroga i niedługo przekonał kolegów do pomysłu przyjęcia w roli wokalisty Joe Lynna Turnera, kolegi z czasów Rainbow. Ritchie w tamtym okresie miał zamiar reaktywować Rainbow, lecz nie doszło to do skutku. Muzycy DP nagrali płytę z Turnerem, która była promowana trasą koncertową. Po raz pierwszy przy tej okazji zespół dotarł do Polski, we wrześniu 1991 roku.

Lata 90. XX w.[edytuj | edytuj kod]

W pierwszych latach nowej dekady Blackmore udzielił się po raz kolejny w gościnnych nagraniach. W 1990 roku muzyk wraz z wieloma znanymi wykonawcami rockowej sceny nagrał pod szyldem Rock Aid Armenia nową wersję utworu Smoke on the Water. Dochód z tego przedsięwzięcia przeznaczony był dla mieszkańców Armenii, których nawiedziło dwa lata wcześniej trzęsienie ziemi. W 1992 roku Ritchie zagrał w piosence Guitare Heraut, na płycie francuskiego wykonawcy Laurenta Voulzy.

Podczas pracy nad kolejnym materiałem, muzycy doszli do wniosku, że Turnera należy zwolnić. Na dłuższą metę nie pasował on do zespołu, ponieważ dążył w stronę zbyt popowych kompozycji, które mogły być kojarzone tylko z Rainbow lat 80., a takich porównań zespół chciał uniknąć. Zbliżała się 25. rocznica założenia DP i pomimo sprzeciwów gitarzysty do składu wrócił Gillan.

Blackmore od samego początku był wrogo nastawiony do wokalisty. Płyta The Battle Rages On..., którą zespół wydał w 1993 roku, była tradycyjnie promowana trasą koncertową. Podczas występów Blackmore potrafił grać doskonale, ale zdarzały się koncerty, kiedy był tak źle nastawiony do Gillana, że często nie wychodził przez pół utworu zza wzmacniaczy albo maksymalnie skracał swoje solówki. Szybko zresztą podjął decyzję o odejściu z grupy, i nastąpiło ono ostatecznie 17 listopada 1993 roku, w Helsinkach, po zakończeniu europejskiej części trasy.

Jeszcze jako członek DP, w roku 1991, Blackmore poznał pracującą dla jednej z amerykańskich stacji radiowych Candice Night (właśc. Candice Isralow). Po odejściu z DP chciał z nią stworzyć zespół grający zupełnie inną muzykę niż dotychczas. Muzyk był jednak związany solowym kontraktem, który podpisał przed odejściem z zespołu, i musiał nagrać płytę w rockowym stylu, z którego był dotąd znany. Przez cały 1994 rok Ritchie kompletował zespół, z którym mógłby nagrać ten album. Gitarzysta grywał w Nowym Jorku z lokalnymi zespołami i z nich wybierał najlepszych instrumentalistów. Pierwotnie zespół nie miał się nazywać Rainbow, ale wytwórnia przekonała Blackmore’a do tej właśnie nazwy.

Nowe Rainbow wydało płytę we wrześniu 1995 roku i ruszyło w trasę. Koncerty z przerwami trwały aż do 1997 roku. W maju tegoż roku została wydana pierwsza płyta nowego zespołu Blackmore’a - Blackmore's Night - i Ritchie rozwiązał Rainbow definitywnie. Zakończył się też ścisły związek gitarzysty z muzyką rockową, z której był znany przez całą swoją dotychczasową karierę. Ritchie zwrócił się w stronę klimatów akustycznych, i gitara elektryczna pojawia się odtąd w ilościach śladowych zarówno na płytach, jak i na koncertach.

Lata 2000[edytuj | edytuj kod]

Koncert zespołu Blackmore's Night w Tarrytown Music Hall, 2012.

Muzyka Blackmore’s Night to bardzo często utwory sprzed kilku stuleci, napisane przez innych kompozytorów, aranżowane na nowo przez Blackmore’a, z zachowaniem akustycznego brzmienia, i z dodanymi tekstami Candice Night, obecnie już żony Ritchiego. Zespół wydał płyty: "Shadow of the Moon", "Under a Violet Moon" i podczas trasy promującej trzecią płytę "Fires at Midnight" po raz pierwszy dotarł do Polski w kwietniu 2002 roku. Koncert odbył się w Zabrzu. Kolejna trasa "Ghost of a Rose" również objęła Polskę 2003 rok. Koncerty miały miejsce w Kopalni Soli w Wieliczce oraz w Warszawie w Teatrze Roma. W 2006 roku wydano płytę "The Village Lanterne" z gościnnym udziałem Joe Lynn Turnera w zaaranżowanym na nowo utworze z repertuaru Rainbow "Street of Dreams". W maju 2008 roku zespół rozpoczął trasę koncertową koncertem w Płocku. Niedługo potem ukazała się płyta "Secret Voyage". W 2010 roku Blackmore's Night wydało płytę pod tytułem "Autumn Sky", dedykowaną córce Blackmore'a - Autumn Esmeraldzie, która urodziła się podczas prac nad nową muzyką. Natomiast w czerwcu 2013 roku zespół opublikował album pt. "Dancer and the Moon", który zawiera m. in. utwór instrumentalny, dedykowany zmarłemu niedawno Jonowi Lordowi, byłemu muzykowi zespołu Deep Purple. Dyskografię zespołu Blackmore's Night uzupełniają koncertowe płyty "Past Time With Good Company" z 2003 roku oraz CD dodane do dvd "Paris Moon", z zapisem koncertu z Paryża z 2007 roku. W 2012 roku zespół wydał jeszcze jedno wydawnictwo koncertowe pt. "A Knight in York".

Dorobek Blackmore’a, znany z trzech jego podstawowych zespołów, uzupełniają trzy nagrania, w których gitarzysta wziął udział gościnnie. W 1996 roku Ritchie zagrał pomiędzy wieloma różnymi muzykami na płycie będącej hołdem dla zespołu The Shadows, w utworze pt. Apache. Na przełomie lat 1996 i 1997 ukazała się kolejna wersja Smoke on the Water, nagrana przez Pata Boone’a, wzbogacona również jego grą, a w 2001 roku muzyk udzielił się w piosence Goettliche Devise zespołu Die Geyers Schwarzenhaufen.

W 2003 roku Blackmore został sklasyfikowany na 55. miejscu listy 100 najlepszych gitarzystów wszech czasów magazynu Rolling Stone[3]. Z kolei w 2004 roku muzyk został sklasyfikowany na 16. miejscu listy 100 najlepszych gitarzystów heavymetalowych wszech czasów magazynu Guitar World[4].

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

Deep Purple[edytuj | edytuj kod]

  • 1968 Shades of Deep Purple
  • 1968 The Book of Taliesyn
  • 1969 Deep Purple
  • 1969 Concerto for Group and Orchestra (album koncertowy z udziałem orkiestry)
  • 1970 Deep Purple in Rock
  • 1971 Fireball
  • 1972 Machine Head
  • 1972 Made in Japan (album koncertowy)
  • 1973 Who Do We Think We Are
  • 1974 Burn
  • 1974 Stormbringer
  • 1976 Made in Europe (album koncertowy)
  • 1980 In Concert 1970-1972 (album koncertowy)
  • 1982 Live in London (album koncertowy)
  • 1984 Perfect Strangers
  • 1987 The House Of Blue Light
  • 1988 Scandinavian Nights (album koncertowy)
  • 1988 Nobody's Perfect (album koncertowy)
  • 1990 Slaves and Masters
  • 1991 In the Absence of Pink - Knebworth 85 (album koncertowy)
  • 1993 Singles A's & B's (kompilacja singli z lat 1968-1976)
  • 1993 The Battle Rages On
  • 1993 Gemini Suite Live (album koncertowy z udziałem orkiestry)
  • 1993 Live in Japan (album koncertowy)
  • 1994 Come Hell or High Water (album koncertowy)
  • 2004 Live in Paris 1975 (album koncertowy)
  • 2006 Live Across Europe (album koncertowy)

Rainbow[edytuj | edytuj kod]

  • 1975 Ritchie Blackmore's Rainbow
  • 1976 Rising
  • 1977 On Stage (album koncertowy)
  • 1978 Long Live Rock'n'Roll
  • 1979 Down to Earth
  • 1981 Difficult to Cure
  • 1982 Straight Between the Eyes
  • 1983 Bent Out of Shape
  • 1986 Finyl Vinyl (kompilacja niepublikowanych wcześniej nagrań studyjnych i koncertowych)
  • 1990 Live in Germany 1976 (album koncertowy)
  • 1995 Stranger in Us All

Blackmore's Night[edytuj | edytuj kod]

  • 1997 Shadow of the Moon
  • 1999 Under a Violet Moon
  • 2001 Fires at Midnight
  • 2002 Past Times with Good Company (album koncertowy)
  • 2003 Ghost of a Rose
  • 2006 The Village Lanterne
  • 2007 Paris Moon (album koncertowy)
  • 2008 Secret Voyage
  • 2010 Autumn Sky
  • 2012 A Knight in York (album koncertowy)
  • 2013 Dancer and the Moon

Nagrania do 1968 r.[edytuj | edytuj kod]

  • 1964 Tribute To Eddie (Heinz Burt)
  • 1989 Rock Profile (Ritchie Blackmore)
  • 1991 Rock Profile Vol. 2 (Ritchie Blackmore)
  • 1991 The Derek Lawrence Sessions Take 1
  • 1992 The Derek Lawrence Sessions Take 3
  • 1994 Dreams Do Come True - The 45's Collection (Heinz Burt)
  • 1994 Take It! Sessions 1963-1958 (Ritchie Blackmore)
  • 2005 Getaway - Groups & Sessions (Ritchie Blackmore)

Gościnne nagrania[edytuj | edytuj kod]

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

  • Heavy Metal: Louder Than Life (2006, film dokumentalny, reżyseria: Dick Carruthers)[5]

Przypisy

  1. allmusic ((( Ritchie Blackmore > Biography )))
  2. Deep Purple (ang.). www.metal-archives.com. [dostęp 2009-11-10].
  3. Rolling Stone's "The 100 Greatest Guitarists of All Time" Do you agree? (ang.). theinsider.com. [dostęp 2010-05-22].
  4. GUITAR WORLD's 100 Greatest Heavy Metal Guitarists Of All Time - Jan. 23, 2004 (ang.). blabbermouth.net. [dostęp 2011-12-07].
  5. Heavy Metal: Louder Than Life (ang.). www.imdb.com. [dostęp 2011-07-28].