Dingo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy ssaka z rodziny psowatych. Zobacz też: Dingo (ujednoznacznienie).
Dingo
Canis dingo[1]
Meyer, 1793
Na pierwszy rzut oka dingo nie różni się od zwykłego psa
Na pierwszy rzut oka dingo nie różni się od zwykłego psa
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Gromada ssaki
Podgromada ssaki żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd drapieżne
Podrząd psokształtne
Rodzina psowate
Rodzaj Canis
Gatunek dingo
Synonimy
  • Canis dingo Blumenbach, 1780
  • Canis lupus dingo[2]
  • Canis antarcticus Kerr, 1792[2]
  • Canis australasiae Desmarest, 1820[2]
  • Canis australiae Gray, 1826[2]
  • Canis dingoides Matschie, 1915[2]
  • Canis macdonnellensis Matschie, 1915[2]
  • Canis novaehollandiae Voigt, 1831[2]
  • Canis papuensis Ramsay, 1879[2]
  • Canis tenggerana Kohlbrugge, 1896[2]
  • Canis harappensis Prashad, 1936[2]
  • Canis hallstromi Troughton, 1957[2]
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 VU pl.svg
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Dingo[4] (Canis dingo)[1], (wcześniej Canis lupus dingo)[5][2] – przedstawiciel rodziny psowatych, zamieszkuje Australię, Nową Gwineę, a ostatnio stwierdzono, że najprawdopodobniej należą do tego podgatunku również dzikie psy z obszaru Azji Południowo-Wschodniej i Filipin. Na podstawie badań genetycznych stwierdzono, że przodek dingo dotarł na kontynent prawdopodobnie przed 3,5 tys lat wraz z jedną z późniejszych fal osadniczych z Azji Południowo-Wschodniej. Dingo pierwotnie były udomowionymi towarzyszami człowieka, jednak w Australii wtórnie zdziczały.

Podobny do psa domowego, z którym daje płodne krzyżówki, różni się jednak od niego wieloma istotnymi cechami, m.in. budową czaszki i nie umie szczekać.

Znakomicie przystosowany do warunków środowiska; ani australijska, ani azjatycka populacja dingo nie wykazuje tendencji spadkowych.

Żywi się królikami, małymi torbaczami, kangurami i zwierzętami domowymi. Żyje do 14 lat.

Dane liczbowe[edytuj | edytuj kod]

  • Wysokość: 44-63 cm
  • Długość ciała: 86-122 cm.
  • Waga: 10-24 kg
  • dojrzałość płciowa: po 2 latach
  • ciąża:63 dni
  • liczba młodych: do 8
  • długość życia:do 14 lat

Występowanie i środowisko[edytuj | edytuj kod]

Australia i Nowa Gwinea

Odżywianie[edytuj | edytuj kod]

Mięsożerne, polują głównie w nocy, pojedynczo lub w stadach, przede wszystkim na drobne ssaki, jaszczurki, kangury. W okresach braku pożywienia uzupełniają dietę jajami ptaków, larwami owadów i ptactwem wodnym. Podczas polowania na większą zdobycz, najpierw gonią ofiarę, by ją zmęczyć, i dopiero później atakują. Dingo zabijają tylko tyle zwierząt, ile potrzebują, żeby się wyżywić. Ewentualny nadmiar pożywienia zagrzebują w ziemi na później. Zupełnie inaczej zachowują się kiedy uda im się przedostać do ogrodzenia z owcami. Całkowicie bezbronne i nie mogące im uciec owce są przez nie zabijane jakby dla zabawy[potrzebne źródło]. Uśmiercają wtedy o wiele więcej owiec niż potrzebują do wyżywienia, co stanowi główny powód tępienia ich przez hodowców zwierząt.

Rozmnażanie[edytuj | edytuj kod]

Późną jesienią samice dingo mają ruję. W tym okresie za samicami podążają grupy samców (najczęściej złożone z ok. 12 osobników). Samica wybiera jednego partnera (często ojca poprzednich szczeniąt). Młode rodzą się po około 9 tygodniach w głębokiej, dobrze ukrytej norze. Dla bezpieczeństwa młodych dingo polują z dala od swojej nory i wracają do niej tylko w celu nakarmienia młodych. W początkowym okresie pożywienie dostarcza tylko samica, później również samiec.

Zagrożenie i ochrona[edytuj | edytuj kod]

Mapa hybrydyzacji dingo i Dingo Fence

W Czerwonej Księdze Gatunków Zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody i Jej Zasobów został zaliczony do kategorii VU (zagrożony wyginięciem)[3]. Głównym problemem zagrażającym populacji dingo jest krzyżowanie z psem domowym[3]. W Australii zbudowano tzw. Dingo Fence, czyli płot, który ma chronić najbardziej zamieszkane południowo-wschodnie tereny Australii przed dingo[6].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 M. S. Crowther, M. Fillios, N. Colman, M. Letnic. An updated description of the Australian dingo (Canis dingo Meyer, 1793). „Journal of Zoology”, 2014-03-27. The Zoological Society of London. doi:10.1111/jzo.12134. ISSN 1469-7998 (ang.). 
  2. 2,00 2,01 2,02 2,03 2,04 2,05 2,06 2,07 2,08 2,09 2,10 2,11 2,12 Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Canis lupus dingo. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 16 kwietnia 2014]
  3. 3,0 3,1 3,2 Canis dingo[1]. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  4. 4,0 4,1 Zygmunt Kraczkiewicz: SSAKI. Wrocław: Polskie Towarzystwo Zoologiczne - Komisja Nazewnictwa Zwierząt Kręgowych, 1968, s. 81, seria: Polskie nazewnictwo zoologiczne.
  5. 5,0 5,1 Canis lupus dingo. w: Integrated Taxonomic Information System (ang.) [dostęp 16 kwietnia 2014]
  6. The dingo fence - world's longest fence (ang.). Wambo Customer Service Centre. [dostęp 16 stycznia 2010].