Dynia makaronowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Dynia makaronowa
Spaghetti Squash 700.jpg
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad klad różowych
Rząd dyniowce
Rodzina dyniowate
Rodzaj dynia
Gatunek dynia zwyczajna
Odmiana var. giraumontia
Nazwa systematyczna
Cucurbita pepo var.giraumontia Filov
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons

Dynia makaronowa (Cucurbita pepo var. giraumontia) – odmiana dyni zwyczajnej należąca do rodziny dyniowatych. Pochodzi z Ameryki, tak jak wszystkie gatunki dyni. Według nowszych ujęć taksonomicznych jest to synonim odmiany Cucurbita pepo L. subsp. pepo[2].

Przekrojony owoc dyni makaronowej

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Łodyga
Płożąca, o długich pędach, dochodzących do 4 – 5 metrów.
Owoce
Na każdej roślinie wyrasta 8 do 10 owalnych owoców o żółtopomarańczowej skórce i ciemniejszym, pomarańczowym miąższu. Każdy z nich waży od 2 do 4 kg, co daje roczny zbiór około 40 kg owoców z jednego krzaka.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

  • Roślina uprawna : Uprawiana jako warzywo.
  • Sztuka kulinarna : Charakteryzuje się tym, że po ugotowaniu miękisz jej rozpada się na pasemka, podobne do makaronu. Tej właściwości zawdzięcza swoją nazwę. Dynia makaronowa jest bardzo delikatna w smaku. Można z niej robić te wszystkie potrawy, które przyrządza się z innych gatunków dyni, ale najefektowniejsze z nich, to dynia gotowana w różnych sosach oraz dynia marynowana w occie. W tej formie zachowuje ona swoją niezwykłą, „makaronową" postać, jeśli ją przekrajać w poprzek na połowę i widelcem delikatnie wyjąć miąższ. Często podaje się dynię jako niskokaloryczne spaghetti zamiast klusek. Wartość odżywcza: Zawiera ono niewiele węglowodanów, w tym sporo cukrów, trochę soli mineralnych (fosforu, wapnia, żelaza), dużo witaminy A oraz nieco innych witamin.

Uprawa[edytuj | edytuj kod]

  • Warunki uprawy: Uprawia się ją w miejscach zacisznych, nasłonecznionych, na pochylonych stokach lub w narożnikach ogrodu, gdyż potrzebuje słońca i dobrego nawodnienia. Wymaga ona gleby ciepłej, przepuszczalnej, średnio ciężkiej, bogatej w próchnicę, niekwaśnej. Nie wymaga specjalnych zabiegów pielęgnacyjnych, jest odporna na choroby oraz szkodniki. Można ją przechowywać przez kilka miesięcy w chłodnym, suchym pomieszczeniu. Jest w Polsce mało znana, choć udaje się dobrze w naszych warunkach klimatycznych.
  • Sposób uprawy: Dojrzałość konsumpcyjną osiągają po ok. 100 dniach od zasiania, kiedy ich pestki nie są jeszcze zupełnie dojrzałe i twarde.

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-01-03].
  2. Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-02-05].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Podbielkowski Z., Rośliny użytkowe, WSiP, Warszawa 1992.
  • Gapiński M. (red.), Warzywa mało znane i zapomniane, PWRiL, Poznań 1993.
  • Szweykowscy A. i J. (red.), Słownik botaniczny, Wiedza Powszechna, Warszawa 1993.
  • Anna Czerni, Warzywa rzadko spotykane, Wydawnictwo Watra, Warszawa 1986