Eddie Van Halen
| Eddie Van Halen | |
.jpg&filetimestamp=20060905191355) Eddie Van Halen podczas "Emmy Awards" w 1993 |
|
| Imię i nazwisko | Edward Van Halen |
| Pseudonim | Eddie |
| Data i miejsce urodzenia | 26 stycznia 1955 Nijmegen |
| Pochodzenie | Nijmegen, Holandia |
| Instrument | Gitara elektryczna Klawisze |
| Gatunek | hard rock heavy metal rock psychodeliczny |
| Zawód | muzyk gitarzysta |
| Wytwórnia płytowa | Warner Bros Records |
| Zespół | |
| Van Halen (od 1973) | |
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
 Kolekcja cytatów w Wikicytatach |
|
| Strona internetowa | |
Eddie Van Halen, właśc. Edward Lodewijk Van Halen (ur. 26 stycznia 1955 w Nijmegen[1]) – amerykański gitarzysta-wirtuoz i klawiszowiec rockowy pochodzenia holenderskiego, jeden z założycieli zespołu hardrockowego Van Halen (do 1974 pod nazwą Mammoth). Tworzy pod wpływem muzyki Jimiego Hendriksa[2].
W 2003 został sklasyfikowany na 70., a w 2011 na 8. miejscu listy 100 najlepszych gitarzystów wszech czasów wg magazynu Rolling Stone[3][4]. Z kolei w 2004 roku muzyk został sklasyfikowany na 5. miejscu listy 100 najlepszych gitarzystów heavymetalowych wszech czasów wg magazynu Guitar World[5].
Spis treści |
[edytuj] Młodość
Eddie Van Halen pochodzi z muzykalnej rodziny. Jego ojciec, Jan Van Halen, grał na klarnecie i to właśnie za jego namową Edward rozpoczął naukę gry na pianinie. W 1968 rodzina przeprowadziła się z Holandii do Pasadeny w stanie Kalifornia, północnego przedmieścia Los Angeles. Początkowo pracował jako roznosiciel gazet. Bracia Van Halen nie przepadali za muzyką klasyczną, toteż postanowili rozpocząć naukę gry na bardziej popularnych instrumentach. Eddie wybrał perkusję, a jego brat Alex, gitarę. Szybko okazało się jednak, że Alex Van Halen posiada dużo większe predyspozycje do gry na perkusji. Dlatego też zdecydowali się na zamianę. Profesjonalne lekcje gry pobierał przez dwa lata. Resztę swojej techniki wypracował podczas samodzielnych ćwiczeń. Szczególnie upodobał sobie muzykę Erica Claptona.
[edytuj] Kariera
Po ukończeniu liceum grał w różnych lokalnych grupach. Trudnił się wokalem, do czasu gdy bracia Van Halen zlecili to zadanie Davidowi Lee Rothowi – wokaliście lokalnego zespołu The Red Ball Jets. Po pewnym czasie, przekonali Davida, aby ten wstąpił do ich zespołu. Roth się zgodził i tak został uformowany zespół Mammoth. Następnie do zespołu zwerbowano Michaela Anthony'ego – basistę i wokalistę zespołu Snake, pochodzącego z Chicago. Tak zakończył się początkowy etap formowania składu zespołu, w którym grał Eddie Van Halen.
11 kwietnia 1981 ożenił się z aktorką Valerie Bertinelli. Ma z nią syna Wolfganga, który urodził się 16 marca 1991.
Kiedy w 1985 Roth zdecydował się odejść z zespołu, aby rozpocząć solową karierę, bracia Van Halen zaproponowali funkcję wokalisty Sammy'emu Hagarowi. Hagar radził sobie bardzo dobrze w solowej karierze, głównie za sprawą swego największego solowego hitu "I Can't Drive 55". Na wspólnej próbie, Eddie Van Halen zagrał kawałek, nad którym właśnie pracował, a Sam zaczął śpiewać impromptu zmyślony tekst. Większość tego tekstu pozostała utrwalona na "Summer Nights". Pierwszy wspólny album z Hagarem to 5150, który sprzedaje się najlepiej z całej dotychczasowej dyskografii grupy. Każdy z następnie wydawanych albumów stał się multiplatynowym. Idyllę przerwały tylko komunikaty mediów, donoszące o kłopotach Eddiego Van Halen z alkoholem i narkotykami. Po ukończeniu nagrań do filmu Twister oraz albumu The Best Of, zespół ponownie został bez wokalisty, gdyż z ponownej współpracy z Rothem nic nie wyszło.
W 1997 do zespołu dołączył wokalista grupy Extreme, Gary Cherone. Cherone to postać zdecydowanie odmienna od Rotha i Hagara. Przejawia się to w albumie Van Halen 3, trudny, w odbiorze. W 1999 Cherone odszedł z zespołu. Na domiar złego: zdrowotne problemy Eddiego Van Halena (m.in. rak języka) oraz jego rozwód z Valerie Bertinelli.
W kwietniu 2004 wokalistą ponownie został Sammy Hagar, aby ponownie odejść w 2006.
Na trasy koncertowe w 2007 powrócił David Lee Roth. W marcu 2007 Eddie Van Halen udał się na odwyk alkoholowy, który trwał do maja 2007. Zmienia się całkowicie jego wygląd – obcina włosy, farbuje je na blond, jest opalony. W fanach na całym świecie znów odżyła nadzieja na ostateczny renesans zespołu Van Halen. Legendarny zespół powrócił na scenę wraz z nowym basistą a zarazem synem Eddiego, Wolfgangiem oraz pierwotnym wokalistą, Rothem. Zainteresowanie koncertami było ogromne, o czym świadczy przychód z owej trasy wynoszący 93 mln dolarów za 74 koncerty w USA i Kanadzie.
[edytuj] Technika gry
Eddiemu Van Halen udało się osiągnąć renomę głównie dzięki rozpowszechnieniu tappingu, techniki gry zapoczątkowanej na gitarze przez gitarzystę Steve'a Hacketta, jeszcze jako instrumentalisty Genesis.
Następnie, zadziwiał świat coraz nowymi trickami: "Cathedral" brzmi jakby było grane na klawiszach. Eddie Van Halen wydobywa dźwięki z gitary lewą ręką uderzając palcami w struny na gryfie (tzw. "hammer-ony"), zaś prawą kontroluje potencjometr głośności. Mistrz używał rozmaitego sprzętu. Od "Kramerów" poprzez "Gibsony", "Music Many", aż na specjalnej serii "Peaveya" nazwanej EVH "Wolfgang". W swoim studiu ma ponad 650 gitar. Artysta sam dokonuje zmian, przeróbek, eksperymentuje z dźwiękiem. Co ciekawe, zapytany o to czy grywa w domu na gitarze, odpowiada stanowczo "nie". Wszelkie próby odbywają się w studiu, w sławnym 5150. Ed to również świetny keyboardzista: "Ludzie mówili mi: Nie możesz grać na klawiszach, jesteś przecież gitarzystą! No i właśnie wtedy napisałem "Jump" ". Van Halen tworzy też utwory na gitarę akustyczną gdzie króluje niezwykłe "Spanish Fly". Jego solówki zaliczane są do najlepszych na świecie, np. ta podczas trasy koncertowej promującej album 5150 w New Haven z 1986. "Eruption" przez wielu uważana jest za gitarową solówkę wszech czasów. Mimo upływających lat, gitarzysta może szczycić się mianem jednego z najszybciej grających gitarzystów na świecie. Przez całe lata 80. trudno było nie zauważyć wpływu muzyki Van Halen na innych wykonawców. W 1978 został uznany przez czasopismo "Guitar Player" za najlepszego gitarzystę roku[potrzebne źródło]. W 2007 wraz z aktualnymi i byłymi członkami zespołu: Sammy Hagarem, Davidem Lee Rothem, Michaelem Anthonym i Alexem Van Halenem został wprowadzony do Rock and Roll Hall of Fame. Ceremonii wprowadzenia przewodniczyli muzycy z Velvet Revolver.
[edytuj] Instrumentarium
|
|
[edytuj] Dyskografia
- 1978: Van Halen
- 1979: Van Halen II
- 1980: Women and Children First
- 1981: Fair Warning
- 1982: Diver Down
- 1984: 1984
- 1986: 5150
- 1988: OU812
- 1991: For Unlawful Carnal Knowledge
- 1993: Live: Right Here, Right Now!
- 1995: Balance
- 1996: Best of Volume I
- 1998: Van Halen III
- 2004: Best Of Both Worlds
Eddie Van Halen wystąpił gościnnie w albumach:
- Private Life, Briana Maya,
- Steve'a Lukathera,
- Michaela Jacksona,
[edytuj] Książki
- Guitar World Presents Van Halen: Eddie Van Halen In His Own Words, Guitar World, 2010[7]
Przypisy
- ↑ Edward Van Halen
- ↑ Jimi Hendrix/Biography (ang.). www.rollingstone.com. [dostęp 2009-07-10].
- ↑ Rolling Stone's "The 100 Greatest Guitarists of All Time" 2011 (ang.). www.rollingstone.com. [dostęp 2012-02-02].
- ↑ Rolling Stone's "The 100 Greatest Guitarists of All Time" Do you agree? (ang.). theinsider.com. [dostęp 2010-05-22].
- ↑ GUITAR WORLD's 100 Greatest Heavy Metal Guitarists Of All Time - Jan. 23, 2004 (ang.). blabbermouth.net. [dostęp 2011-12-07].
- ↑ 6,0 6,1 6,2 6,3 Eddie Van Halen's Guitar Gear Rig and Equipment (ang.). www.uberproaudio.com. [dostęp 2010-03-01].
- ↑ EDDIE VAN HALEN: 'In His Own Words' Book Available – Apr. 6, 2010 (ang.). blabbermouth.net. [dostęp 2010-04-07].
