Ein Gedi
 |
Ten artykuł od 2012-04 wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji. Możliwe, że ten artykuł w całości albo w części zawiera informacje nieprawdziwe. Informacje bez źródeł w każdej chwili mogą zostać zakwestionowane i usunięte. Pomóż Wikipedii i dodaj przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach. |
| Ein Gedi עין גדי |
|
| Państwo |  Izrael |
| Dystrykt | Dystrykt Południowy |
| Wysokość | -300 m n.p.m. |
| Ludność (2006) • liczba ludności |
589 |
|
Położenie na mapie Izraela
  Ein Gedi
עין גדי |
|
 31°27′31″N 35°23′20″E / 31.458611111111, 35.388888888889Na mapach: 31°27′31″N 35°23′20″E / 31.458611111111, 35.388888888889 |
|
| Strona internetowa kibucu | |
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
Ein Gedi (wł. En-Gedi lub Engaddi; hebr. עין גדי; pol. Źródła Koźlęcia) – kibuc położony w samorządzie regionu Tamar, w Dystrykcie Południowym, w Izraelu.
Leży na zachodnim brzegiem Morza Martwego, przy drodze nr 90 (Ejlat-Kiryat Szmona), w odległości 37 km na południowy wschód od Jerozolimy, 13 km na północ od twierdzy Masada, 31 km na południe od Qumran i 35 km na północ od Ein Bokek.
Położenie Ein Gedi w depresji wokół Morza Martwego sprzyja rozwojowi roślinności podzwrotnikowej, palm, drzew balsamowych i różnorakich owoców, co sprawia, że Ein Gedi wyróżnia się jako bujna oaza na tle wyjątkowo jałowej Pustyni Judzkiej. Wokół kibucu rozciąga się Park Narodowy Ein Gedi.
Spis treści |
Historia [edytuj]
Czasy współczesne [edytuj]
W kwietniu 1849 amerykański podróżnik, kapitan William Lynch odkrył na nowo oazę En Gedi – nazwał ją Źródłem Jerzego Waszyngtona.
W 1949 mieścił się tutaj izraelski posterunek wojskowy. W latach 50. XX wieku założono kibuc, potem rezerwat przyrody, ogród botaniczny i park narodowy. W latach 80. i 90. XX wieku powstały kompleksy bungalowów i hotel (En Gedi Country Hotel) oraz schronisko młodzieżowe.
Gospodarka [edytuj]
W 1997 kibuc otworzył rozlewnię wód mineralnych, jednak głównym źródłem dochodów jest turystyka.
Współczesny kibuc jest komfortowym uzdrowiskiem, w którym wykorzystuje się źródła z wodami siarczanymi. Turyści są dowożeni nad brzeg Morza Martwego małym pociągiem.
Międzynarodowy Ogród Botaniczny [edytuj]
W 1994 utworzono ogród botaniczny, który został uznany jako "międzynarodowy". Położony jest on na obszarze 10 ha z unikatową roślinnością pochodzącą z różnych regionów całego świata – np. bambusy, baobaby oraz kolekcja 30 palm z różnych części świata[1]
Park Narodowy Starożytności [edytuj]
W odległości około 1 km na północ od kibucu znajduje się Park Narodowy Starożytne Ein Gedi tzw. Nahal Arugot, z pozostałościami zabytkowej synagogi z okresu Bizancjum.
Na początku XX wieku w okolicach starożytnego portu Ein Gedi, odnaleziono dwie drewniane dobrze zakonserwowane kotwice. Jedna ma przypuszczalnie 2500 lat, druga ma około 2000 lat. Obecnie można je oglądać w Jerozolimskim Muzeum Izraelskim. Pod koniec 2002 archeolodzy z Uniwersytetu Hebrajskiego w Jerozolimie odkryli w rezerwacie Ein Gedi małą jaskinię, w której ukrywali się powstańcy żydowscy Bar Kochby z 132 roku n.e. wraz z dwoma papirusami, 11 monet oraz metalowe groty strzelnicze.
Park Narodowy Ein Gedi [edytuj]
Założony w 1972 w północnej części oazy na powierzchni 25 km². Tutejszy mikroklimat sprzyja rozwojowi roślinności podzwrotnikowej, m.in: palm, drzew balsamowych i różnorakich drzew owocowych. W północnej części parku znajduje się malowniczy, pustynny kanion Nahal Dawid, w którym jest wodospad Dawida ze studnią Dawida, Jaskinia Kochanków, a także wodospad Sulamitki.
Przypisy
- ↑ Rocznik Akademii Rolniczej w Poznaniu 2000 str.96
Linki zewnętrzne [edytuj]
- Zdjęcie satelitarne Ein Gedi Google Maps
- Mapa Ein Gedi
- Fotografie i opis oazy (en)
- Ein Gedi i Morze Martwe
- Many pictures from the reservation
- Pictures of Ein Gedi
|
|||||||||||||
