Einsiedler

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Einsiedler jest nazywany także szwajcarskim koniem sportowym. Jego historia sięgaja X wieku i klasztoru Benedyktynów o tej samej nazwie. Mnisi hodowali tam zwierzęta zdolne do wykonywania wszelkich zadań, wliczając w to lekkie prace rolnicze i pociągowe oraz jazdę wierzchem. Proces hodowlany opierali na miejscowym stadzie schwyer. W średniowieczu udało im się stworzyć konia o dużej jakości, który był wówczas znany jako cavalli della madonna. Rasa rozwijała się jednak nadal, zaczęła być nazywana einsiedler, a jej księga stadna została założona w 1655 Ensiedlery mają ogólnie dobry charakter.

Hodowla rasy[edytuj | edytuj kod]

Szwajcaria miała długą historię importowania koni. W wieku XVII sprowadzono wiele tureckich, włoskich, hiszpańskich i fryzyjskich ogierów, które zostały użyte do dalszego rozwoju ensiedlerów. Jednak te krzyżówki wbrew oczekiwaniom zamiast poprawić rasę, zepsuły ją. W wyniku tego stara księga stadna w 1784 została wycofana, a na jej miejsce ojciec Isidor Moser założył nową. W XIX w. użyto ogierów yorkshire coach i klaczy anglonormandzkich, co okazało się sukcesem. Nadal kontynuowano jednak poprawianie rasy poprzez wprowadzenie krwi holsztyńskiej. W XX w. z dobrym rezultatem dodano także geny francuskie, irlandzkie, niemieckie, szwedzkie i angielskie. Warto wyrazić uznanie dla hodowców, że z tak szerokiego wyboru wpływów udało im się stworzyć ustalony typ. Szwajcarski koń sportowy, jak wiele innych wierzchowców półkrwi, jest poddawany rygorystycznej selekcji oraz testom, co pozwala utrzymać wysoki standard rasy. Ogiery przechodzą testy wydolnościowe w wieku trzech i pół roku oraz pięciu lat, muszą także wykazać się zdolnością skakania, znajomością podstawowych elementów dresażu, pokonywania przeszkód terenowych, umiejętnością pracy w zaprzęgu. Brany jest także pod uwagę ich pokrój. Jest to wszechstronne, utalentowane i atrakcyjne zwierzę,

Pokrój konia[edytuj | edytuj kod]

Ma szlachetną głowę o dobrych proporcjach, muskularną szyję, szeroką i głęboką klatkę piersiową, skośnie ustawione łopatki, wydłużony, prosty grzbiet i opadający zad. Nogi z reguły są długie i mocne, z odpowiednio wyrażonymi ścięgnami i ładnie uformowanymi kopytami. Maść może być dowolna, a wzrost waha się od 155 do 165 cm.