Kiyomizu-dera

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Kiyomizu-dera
清水寺
Główny budynek z werandą
Główny budynek z werandą
Państwo  Japonia
Miejscowość góra Otowa, miasto Kioto
Rodzaj klasztoru klasztor buddyjski
Właściciel kita-hossō
Typ zakonu męski
Założyciel klasztoru Enchin
Materiał budowlany drewno
Data budowy 798
Położenie na mapie Japonii
Mapa lokalizacyjna Japonii
Kiyomizu-dera清水寺
Kiyomizu-dera
清水寺
Ziemia 34°59′42″N 135°47′06″E/34,995000 135,785000Na mapach: 34°59′42″N 135°47′06″E/34,995000 135,785000
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Kiyomizu-dera (jap. 清水寺?) – buddyjski kompleks świątynny w Kioto w Japonii, usytuowany nad miastem, na zalesionych zboczach góry Otowa (jap. 音羽山 Otowa-san?) w paśmie Higashiyama (jap. 東山?), odgrywał ważną rolę w historii Japonii przez ostatnie 1000 lat. Budowle zespołu były wielokrotnie niszczone i odbudowywane. Dziś są jednym z najważniejszych obiektów dziedzictwa kulturowego w Azji.

Nazwą Kiyomizu-dera określa się kompleks kilku drewnianych budowli we wschodnim Kioto, a szczególnie główną świątynię poświęconą bogini Kannon. Nazwa jest związana z pobliskim wodospadem, który powstał na strumieniu wypływającym z zalesionych zboczy Higashiyama. Pierwszą świątynię w tym miejscu założył około 794 r. buddyjski mnich Enchin pod wpływem wizji, w której otrzymał polecenie odszukania źródła czystej wody. W 794 r. cesarz Kammu, przenosząc stolicę do nowej siedziby w Kioto, podarował budynek ze starą salą tronową głównemu generałowi Sakanoue no Tamuramaro, jako nagrodę za służbę wojskową. Ponieważ generał był żarliwym wyznawcą Kannon, przekazał budynek Enchinowi, z przeznaczeniem na główną świątynię bogini. Zabudowania zniszczył pożar w 1629 r.

Główny, drewniany pawilon (hondō) pochodzi z 1633 r. Jego malownicze usytuowanie nad krawędzią – galerie widokowe są wspierane przez sześciopiętrową konstrukcję – stanowi główną atrakcję turystyczną. Na pamiątkę tego, że obecna budowla pierwotnie stanowiła część pałacu cesarskiego, jej dach, zamiast z tradycyjnych dachówek, jest wykonany z drzewa cyprysowego. Większość pozostałych zabudowań kompleksu została zmodernizowana w 1633 r. przez Iemitsu Tokugawę, III sioguna z rodu Tokugawa.

Główny budynek świątyni Kiyomizu słynie ze wspaniałej, rozległej werandy – butai (scena tańców) – wspartej na wielopoziomowej konstrukcji wystającej ze zbocza stromego wzgórza i zapewniającej piękny widok na okolicę. Poniżej jest wodospad Otowa no taki, którego trzy strumienie wpadają do stawu. Pielgrzymi piją wodę tylko z jednego z nich, w zależności od tego, czy chcą zapewnić sobie zdrowie, długie życie lub wiedzę. Najważniejszym przedmiotem kultu jest posąg Tysiącrękiej Kannon z okresu Heian. Niestety, jest on niedostępny dla zwiedzających.

W zespole Kiyomizu jest jeszcze kilka świątyń. Szczególnie warto wspomnieć o shintōistycznej Jishu Jinja, poświęconej Ōkuninushi no Mikoto, bóstwu miłości. Obok niej, w odległości 18 m od siebie stoją dwa kamienie miłości. Zgodnie z legendą, jeżeli ktoś samotny przejdzie z zamkniętymi oczami od jednego głazu do drugiego, powtarzając imię ukochanej osoby, zapewni sobie szczęście w miłości i powodzenie dla związku.

Obecnie kompleks jest główną świątynią buddyjskiej sekty Hossō-shū (dosł. przejawy zasad), jednej z najstarszych w Japonii, stworzonej przez mnicha Dōshō w 661 r.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Galeria[edytuj | edytuj kod]