Feliks Bołsunowski

Feliks Bołsunowski
pułkownik pilot
Data i miejsce urodzenia	13 czerwca 1881 Przyłuki - Imperium Rosyjskie
Data i miejsce śmierci	13 lipca 1929 Polska
Przebieg służby
Główne wojny i bitwy	wojna rosyjsko-japońska, I wojna światowa, wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia

Feliks Bołsunowski (ur. 13 czerwca 1881 w Przyłukach koło Kijowa, zm. 13 lipca 1929) – pułkownik pilot i obserwator balonowy Wojska Polskiego.

Życiorys

Był synem Tytusa i Konstancji z domu Piotrowskiej. W 1900 ukończył Korpus Kadetów w Kijowie i wstąpił do armii carskiej. Wziął udział w wojnie rosyjsko-japońskiej 1904-1905 jako dowódca kompanii saperów. W latach 1907-1908 dowodził kompanią aeronautyczną w Irkucku. W następnym roku ukończył Oficerską Szkołę Aeronautyczną w Petersburgu. Po wybuchu I wojny światowej dowodził dywizjonem aeronautycznym.

W 1917 wstąpił do formujących się wojsk polskich na froncie rumuńskim - II Korpusu Polskiego dowodzonego wówczas przez generała Sylwestra Stankiewicza. Z powodu niemożliwości zorganizowania oddziału balonów pełnił służbę w oddziałach saperów. Wraz z II Korpusem w maju 1918 wziął udział w bitwie pod Kaniowem. Z dużą częścią żołnierzy Korpusu dostał się do niewoli niemieckiej i został internowany w Brześciu nad Bugiem. Tutaj organizował wykłady z zakresu lotnictwa i teoretyczne szkolenia przyszłych pilotów wojsk balonowych.

Po rozbrojeniu Niemców 17 listopada 1918 wstąpił do Wojska Polskiego i został wyznaczony na zastępcę Szefa Żeglugi Napowietrznej Ministerstwa Spraw Wojskowych. W grudniu objął dowództwo I Baonu Uzupełnień. W kwietniu 1919 został oddelegowany do Poznania w celu sformowania oddziałów aeronautycznych (balonowych). W maju 1919 z polecenia podpułkownika Aleksandra Wańkowicza przystąpił do organizowania Oficerskiej Szkoły Aeronautycznej (inauguracja: 21 maja), a już w czerwcu został jej komendantem. Na czele utworzonych przez siebie oddziałów balonowych wziął udział w wojnie z bolszewikami i został odznaczony Krzyżem Walecznych.

Po zakończeniu działań wojennych powrócił do prowadzenia Szkoły Aeronautycznej w Poznaniu. W 1922 został awansowany na pułkownika. W 1923 został odkomenderowany do Departamentu IV Żeglugi Powietrznej M.S.Wojsk. na stanowisko szefa Wydziału Balonowego. Na stanowisku tym pozostał do czasu przejścia w stan spoczynku. Zmarł 13 lipca 1929.

Bibliografia

• Marian Romeyko: Ku Czci Poległych Lotników Księga Pamiątkowa. Warszawa: Wydawnictwo Komitetu Budowy Pomnika Poległych Lotników, 1933, s. 383.