Ferdynand Kettler

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ferdynand Kettler
Ferdinands ketlers.jpg
Coat of Arms of Duchy of Courland.jpg
książę Kurlandii i Semigalii
Okres panowania od 1731
do 1737
Poprzednik Anna Iwanowna
Następca Ernest Jan Biron
Dane biograficzne
Dynastia Kettlerowie
Urodziny 1 listopada 1655
Śmierć 4 maja 1737
Ojciec Jakub Kettler
Matka Ludwika Szarlotta Hohenzollern
Żona Jolanta Magdalena Sachsen-Weissenfels
Galeria w Wikimedia Commons Galeria w Wikimedia Commons

Ferdynand Kettler (ur. 1 listopada 1655, zm. 4 maja 1737) – generał wojsk koronnych, książę Kurlandii i Semigalii w latach 1698-1737.

Ostatni męski przedstawiciel książęcej dynastii Kettlerów. Syn Jakuba Kettlera i Ludwiki Szarlotty Hohenzollern.

Większość życia mieszkał poza terytorium Księstwa Kurlandii i Semigalii. Dzieciństwo spędził w niewoli szwedzkiej. Później przebywał przez wiele lat w otoczeniu dworu króla Jana III Sobieskiego. Służył jako dowódca w wojskach koronnych. Popadł jednak w niełaskę władcy gdy wdał się w romans z królową Marią Kazimierą[1]. W czasach panowania Augusta II Mocnego powrócił na dwór królewski. Otrzymał stopień generała wojsk koronnych i brał udział jako dowódca w wojnie północnej po stronie Saksonii.

Od początku XVIII wieku z przerwami pełnił formalnie funkcję regenta Kurlandii i Semigalii. Nie mieszkał jednak w Mitawie, ale w Gdańsku. Szlachta księstwa odmawiała mu prawa do tronu. Formalnie argumentowała to jego sympatią do katolicyzmu oraz brakiem zdecydowania do stałego zamieszkania na zamku książęcym. Faktycznie jednak jego władzy sprzeciwiał się król szwedzki Karol XII, którego wojska okupowały przez jakiś czas księstwo, a później imperator Piotr I Wielki, który w ten sposób realizował plany ekspansji Rosji nad Morzem Bałtyckim po pokonaniu Szwecji.

Po wyjeździe do Rosji Anny Iwanowny objął ostatecznie władzę nad Kurlandią i Semigalią. W 1731 złożył przez swojego pełnomocnika hołd lenny królowi Augustowi II Mocnemu. W 1731 poślubił księżnę Sachsen-Weissenfels, Jolantę Magdalenę.

Był bezdzietny. Po śmierci pochowano go w krypcie pod pałacem w Mitawie.

Przypisy

  1. Sławomir Suchodolski, Dariusz Ostapowicz. Obalanie mitów i stereotypów. Od Jana III Sobieskiego do Tadeusza Kościuszki. Bellona. Warszawa 2008, s. 50-51

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]