Flaga ONZ

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Flaga ONZ
Flaga ONZ
Flaga ONZ
Wersje
 Wersja flagi z lat 1945 - 1947
Wersja historyczna, obecnie niestosowana Wersja flagi z lat 1945 - 1947
Informacje
W użyciu Zwykła i de jure wersja flagi Inne
Proporcje 2:3 lub 3:5
Wprowadzona 7 grudnia 1946[1]
20 października 1947[1]
Opis flagi Biały emblemat ONZ (mapa świata otoczona dwoma gałązkami oliwnymi) na błękitnym tle.
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Flaga ONZ – oficjalna flaga Organizacji Narodów Zjednoczonych[1].

Historia i symbolika[edytuj | edytuj kod]

W lutym 1945 roku przyjęto biały emblemat złożony z dwóch elementów - przedstawienia wszystkich kontynentów na tle siatki kartograficznej (symbol globalnego charakteru organizacji) oraz wieńca ze stylizowanych gałązek oliwnych, tradycyjnego symbolu pokoju.

7 grudnia 1946 zmieniono orientację mapy tak, aby linię pionową tworzył południk zerowy, dzięki czemu żaden fragment świata nie został pominięty. Błękitny płat jest kolorem nieba - kolejnym symbolem jedności. Ostateczne przyjęcie w obecnym kształcie nastąpiło 20 października 1947 roku[1].

Flaga ONZ na wietrze

Flagi pochodne[edytuj | edytuj kod]

Agencje i organizacje[edytuj | edytuj kod]

Flaga Skrót Nazwa polska
Flag of IAEA.svg IAEA Międzynarodowa Agencja Energii Atomowej
Flag of ICAO.svg ICAO Organizacja Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego
Flag of ILO.svg ILO Międzynarodowa Organizacja Pracy
Flag of the International Maritime Organization.svg IMO Międzynarodowa Organizacja Morska
Flag of ITU.svg ITU Międzynarodowy Związek Telekomunikacyjny
Flag of UNESCO.svg UNESCO Organizacja Narodów Zjednoczonych do Spraw Oświaty, Nauki i Kultury
UNICEF Fundusz Narodów Zjednoczonych na Rzecz Dzieci.
Flag of UPU.svg UPU Światowy Związek Pocztowy
Flag of WHO.svg WHO Światowa Organizacja Zdrowia
Flag of the World Meteorological Organization.svg WMO Światowa Organizacja Meteorologiczna

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Alfred Znamierowski: Flagi świata: ilustrowany przewodnik. Warszawa: Horyzont, 2002, s. 102. ISBN 83-7311-410-6. (pol.)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]