Gołąbek pokoju

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Tzw. Gołąbek Pokoju

Gołąbek pokoju – symbol pokoju między narodami, używany przez różne ruchy pokojowe po II wojnie światowej, szczególnie chętnie przez sterowaną przez komunistówŚwiatową Radę Pokoju” i organizacje jej podległe.

Historia symbolu[edytuj | edytuj kod]

Gołąb, w rzeczywistości ptak nie pokojowego usposobienia, lecz bardzo agresywny wobec innych przedstawicieli swej rodziny gołębiowatych, uzyskał status symbolu pokoju i spokoju już w Starym Testamencie Gen. 8, 10-11: „a poczekawszy jeszcze drugie siedem dni (Noe) powtóre wypuścił gołębicę z korabia / I wróciła do niego gołębica pod wieczór, a oto różdżka oliwy urwana w uściech jej, a tak poznał Noe, że opadły wody z wierzchu ziemi”. Ponownie gołąb pojawił się w Biblii w Nowym Testamencie (św. Marek 1,10, chrzest Jezusa: „a zarazem wystąpiwszy z wody, ujrzał rozstępujące się niebiosa, i Ducha jako gołębicę nań wstępującego”).

W starożytności uważano gołębie za „czyste ptaki”, nie posiadające żółci, która uważana była za źródło wszelakiego zła w ciele człowieka.

Nowoczesny symbol „gołębia pokoju” stworzył Pablo Picasso, wówczas członek francuskiej Partii Komunistycznej. Podczas „Światowego Kongresu Intelektualistów w Obronie Pokoju” w 1948 r. we Wrocławiu na serwetce w restauracji przy hotelu Monopol przy ul. Świdnickiej. Otrzymał potem za to, sowiecką Nagrodę Lenina.

Reżim komunistyczny często wykorzystywał gołębie w celach propagandowych, np. przy światowych festiwalach młodzieżowych: w czasie VI. Festiwalu w Moskwie w roku 1957 wypuszczono z klatek na wolność parę tysięcy białych gołębi, nie licząc się z konsekwencjami wynikającymi z wysoce rozwiniętego popędu seksualnego tych ptaków i ich płodności – już dwa lata później naliczono w Moskwie 35 tys. gołębi tego gatunku.


Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Biblia Święta to jest Całe Pismo Święte Starego i Nowego Testamentu z hebrajskiego i greckiego języka na polski pilnie i wiernie przetłumaczona, Warszawa 1959
  • Gert Oswald, Lexikon der Heraldik, Leipzig 1984

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons