Friedrich Grundmann

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Friedrich Wilhelm Grundmann

Friedrich Wilhelm Grundmann (ur. 26 listopada 1804 w Berthelsdorf − obecnie Barcinek koło Jeleniej Góry − podówczas Saksonia, zm. 30 lipca 1887 w Katowicach) − przemysłowiec.

Życie[edytuj | edytuj kod]

Kiedy miał 7 lat, z ojcem przeniósł się do Tarnowskich Gór, gdzie ukończył ewangelicką szkołę podstawową. W tarnogórskiej szkole górniczej, do której uczęszczał, poznał Franza Wincklera. Pracował w kopalniach Królowa Luiza w Zabrzu i Król w Królewskiej Hucie (obecnie Chorzów). Był sztygarem w tarnogórskiej Friedrichsgrube i nauczycielem w szkole górniczej. Od 1839 był dyrektorem zarządy dóbr katowickich - posiadłości Huberta Thiele-Wincklera. Po śmierci Franza Wincklera w 1851 r. został zarządcą dóbr rodziny Winckler. Dokonał w nich gruntownych przemysłowych przemian, wraz z budowniczym Heinrichem M. A. Nottebohmem był autorem koncepcji rozbudowy miejskiej Katowic. Skutecznie zabiegał o nadanie Katowicom praw miejskich, co nastąpiło w 11 września 1865 r. W 1857 roku w Opolu założył cementownię Portland Zementwerke. Na rzecz Katowic pracował do 1872 r., kiedy to przeszedł na emeryturę. [1]

Honorowy obywatel Miasta Katowice.

Jego nazwisko nosiła do I wojny światowej dzisiejsza ul. 3 Maja w centrum Katowic, a obecnie odcinek nowo wybudowanej obwodnicy śródmiejskiej pomiędzy ulicami Gliwicką a Chorzowską.

Willa Grundmanna[edytuj | edytuj kod]

Szklana plakieta z obrazem przedstawiającym Willę Grundmanna
Information icon.svg Osobny artykuł: Willa Grundmanna.

Grundmann przez niektórych przedstawicieli władz politycznych Katowic w okresie PRL-u nie był uważany za postać pozytywną. Jego okazałą willę usytuowaną na rogu ulicy Warszawskiej i ulicy Bankowej, będącą zabytkiem architektonicznym, służącą jeszcze po roku 1945 jako siedziba Urzędu Stanu Cywilnego, rozebrano do fundamentów. Budynek upamiętnia niewielka szklana plakieta na ścianie stojącego w tym miejscu nowego budynku Narodowego Banku Polskiego. Być może nie bez znaczenia był też fakt, że w budynku tym mieszkał w okresie międzywojennym Józef Rymer, zatrzymał się w nim Józef Piłsudski a później mieściła się tu katowicka Kuria Biskupia i przez krótki czas mieszkał późniejszy prymas kard. August Hlond[2].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jadwiga Lipońska-Sajdak: W zwierciadle mody. Katowice: Muzeum Historii Katowic, 2000, s. 7. ISBN 83-87727-40-7.
  • Jerzy Moskal: ... Bogucice, Załęże et nova villa Katowice − Rozwój w czasie i przestrzeni. Katowice: Wydawnictwo Śląsk, 1993, s. 25. ISBN 83-85831-35-5.
  • Bogdan Snoch: Górnośląski Leksykon Biograficzny. Suplement do wydania drugiego. Katowice: Muzeum Śląskie, 2006, s. 46, 47. ISBN 83-60353-11-5.
  • Bogdan Snoch, Górnośląski leksykon biograficzny, Katowice 1997, s. 71-72.
  • Sztuka Górnego Śląska od średniowiecza do końca XX wieku, red. Ewa Chojecka, wydawca: Muzeum Śląskie, Katowice 2004, ISBN 83-87455-77-6, ss. 186, 187.

Przypisy