Głowica (broń biała)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zdobiona wachlarzowata głowica miecza wikingów
Maczuga ceremonialna z kulistą głowicą

Głowica – element konstrukcyjny broni białej.

1. W broni siecznej jest to zakończenie trzonu rękojeści. Mogło być pogrubioną częścią trzonu, bądź być wykonane oddzielnie i dołączone. Formy głowic były bardzo różne, od najprostszych jednoczęściowych (kulistych, owalnych, wielobocznych) do wieloczęściowych, czasem bogato zdobionych, także w postaci stylizowanych figur np. głowy ptasiej. Służyły jako oparcie dla dłoni i przeciwwaga dla głowni: oręża o długiej klindze miały nierzadko duże i masywne głowice. Głowicą broni siecznej można też posłużyć się jako zaimprowizowaną bronią obuchową.

2. W broni obuchowej jest to grube i masywne zakończenie trzonu, stanowiące główny "element bojowy" broni. Może mieć formę kulistą (jak w buławie) lub wielokątną (młot bojowy), mieć kolce (np. młot lucereński) lub pióra (buzdygan).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]