Młot bojowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Bojowy

Młot bojowy, także obuch – jedna z najstarszych form broni obuchowej używana od czasów prehistorycznych do średniowiecza. Składał się z bijaka, kamiennego, później metalowego, osadzonego na trzonie, zwykle drewnianym. Używany był − zarówno przez piechotę jak i rycerstwo (w tym drugim przypadku najczęściej jako broń jednoręczna) − i służył głównie do rozbijania uzbrojenia ochronnego przeciwnika[1].

Rycerz używający młota bojowego, fragment obrazu włoskiego malarza Paolo Uccello z 1438 - Bitwa pod San Romano

Od młota bojowego wywodzą sie prawdopodobnie różne typy młotów rycerskich (np. nadziak), ulepszonych w XV i XVI wieku, o ostrych uformowanych bijakach, przystosowanych do walki z przeciwnikiem ubranym w kolczugę. Bijaki kształtem przypominały masywny dziób, dla którego we Francji broń tę zwano bec-de-corbin (wroni dziób) lub bec-de-faucon (sokoli dziób)[2].

Piechota szwajcarska do XVI wieku używała młotów bojowych osadzonych na długich, nawet 2-metrowych drzewcach[3].

W mitologii skandynawskiej występuje jako boski młot ThoraMjølner, popularny jako symbol religijny, amulet a także godło heraldyczne.

Przypisy

  1. PWN Leksykon, s.179.
  2. J.Hradský, P.Habáň, Czar broni białej, s.126.
  3. J.Hradský, P.Habáň, Czar broni białej, s.127.

Literatura[edytuj | edytuj kod]

  • Juraj Hradský, Pavel Habáň: Czar broni białej. Warszawa: Dom Wydawniczy Bellona, 2001. ISBN 83-11-09254-0.
  • Marcin Kamler (red.): PWN Leksykon: Wojsko, wojna, broń. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 2001. ISBN 83-01-13506-9.
  • Włodzimierz Kwaśniewicz: 1000 słów o broni białej i uzbrojeniu ochronnym. Warszawa: Wydawnictwo MON, 1981. ISBN 83-11-06559-4.