Gismondyt

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Gismondyt
Właściwości chemiczne i fizyczne
Inne nazwy gismondyn
Skład chemiczny uwodniony glinokrzemian wapnia
Ca[Al2Si2O8] x 4 H2O
Twardość w skali Mohsa 4,5
Przełam nierówny, muszlowy
Łupliwość niedostrzegalna
Układ krystalograficzny jednoskośny
Gęstość minerału 2,12 – 2,28 g/cm³
Właściwości optyczne
Barwa bezbarwny, jasnoróżowy, niebieskawy
Rysa biała
Połysk szklisty

Gismondyt (gismondyn) – minerał z gromady krzemianów, zaliczany do grupy zeolitów. Należy do grupy minerałów rzadkich.

Nazwa pochodzi od nazwiska włoskiego mineraloga Carlo Gismondiego (1762-1824), który odkrył po raz pierwszy ten minerał w 1817 r.

Właściwości[edytuj | edytuj kod]

Zazwyczaj tworzy kryształy niemal zawsze zbliźniaczone (podwójna piramidy o kwadratowym przekroju – wyglądem zbliżonej do ośmiościanu). Czasami wykształca kryształy pseudorombowe o pokroju tabliczkowym. Charakterystyczna postać kryształów pozwala na identyfikację spośród innych minerałów paragenezy. Występuje w skupieniach półkulistych i snopkowych. Jest kruchy, przezroczysty. Wspólwystępuje z chabazytem, phillipsytem, thomsonitem, analcymem, kalcytem.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Produkt procesów hydrotermalnych, powstaje w pustkach skał wulkanicznych (w bazaltowych lawach).

Miejsca występowania: Włochy, Islandia, Niemcy, Czechy, USA – Hawaje, Australia.

W Polsce – został stwierdzony w okolicach Legnicy na Dolnym Śląsku.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

  • ma znaczenie naukowe
  • ma znaczenie kolekcjonerskie

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • J. Parafiniuk: Minerały systematyczny katalog 2004, TG ”Spirifer” W-wa 2005
  • O. Medenbach, C. Sussieck-Fornefeld: Minerały, „Świat Książki” 1996 r.
  • R. Hochleitner: Minerały i kryształy, „Muza S.A.” 1994 r.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]