Chabazyt
| Chabazyt | |||
|
|
|||
| Właściwości chemiczne i fizyczne | |||
| Inne nazwy | chabasyt | ||
| Skład chemiczny | uwodniony glinokrzemian wapnia i sodu (Ca, Na2)[Al2Si4O12] x 6H2O |
||
| Twardość w skali Mohsa | 4-5 | ||
| Przełam | nierówny | ||
| Łupliwość | wyraźna trójkierunkowa, niemal kostkowa według ścian romboedru | ||
| Układ krystalograficzny | trygonalny | ||
| Gęstość minerału | 2,08-2,16 g/cm³ | ||
| Właściwości optyczne | |||
| Barwa | biała, żółta, czerwona w odcieniach, brunatna, zielonawa, też: bezbarwny | ||
| Rysa | biała | ||
| Połysk | szklisty | ||
| Współczynnik załamania | 1,470-1,494 | ||
| Inne | luminescencja zielona dla promieniowania długofalowego | ||
Chabazyt, chabasyt – minerał z gromady krzemianów zaliczany do grupy zeolitów. Minerał pospolity i szeroko rozpowszechniony.
Nazwa pochodzi od gr. khabazios = ziarnko gradu, co trafnie nawiązuje do wyglądu tego minerału.
Spis treści |
Właściwości [edytuj]
Tworzy kryształy romboedryczne zbliżone pokrojem do sześcianu. Często występują zbliźniaczenia. Obok phillipsytu i harmotomu należy do najpospolitszych zeolitów o pokroju kostkowym. Występuje w skupieniach zbitych, ziarnistych i naskorupieniach. Jest kruchy, przezroczysty.
Występowanie [edytuj]
Powstaje w wyniku działalności hydrotermalnej niskich temperatur - najczęściej w pustkach skał wylewnych i metamorficznych, w szczelinach, kawernach skał osadowych. Spotkać go można także w osadach gorących źródeł. Współwystępuje z heulandytem, phillipsytem skolecytem, stilbitem, kalcytem.
Miejsca występowania: Niemcy, Czechy, Wielka Brytania, Nowa Zelandia.
W Polsce spotykany w druzach granitów i pegmatytów strzegomskich, w rejonie Kowar, w okolicach Opola.
Zastosowanie [edytuj]
- ma znaczenie naukowe,
- poszukiwany i wysoko ceniony przez kolekcjonerów.
Zobacz też [edytuj]
Bibliografia [edytuj]
- O. Medenbach, C. Sussieck-Fornefeld: Minerały, „Świat Książki” 1996 r.
- W. Heflik, L. Natkaniec-Nowak: Minerały Polski, Wyd. „Antykwa” 1998 r.
- W. Schumann: Minerały świata O. Wyd. ”Alma - Press” 2003 r.
- J. Bauer: Przewodnik Skały i minerały, Wyd. Multico 1997 r.