Chabazyt

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Chabazyt
Chabazite-36869.jpg
Właściwości chemiczne i fizyczne
Inne nazwy chabasyt
Skład chemiczny uwodniony glinokrzemian wapnia i sodu
(Ca, Na2)[Al2Si4O12] x 6H2O
Twardość w skali Mohsa 4-5
Przełam nierówny
Łupliwość wyraźna trójkierunkowa, niemal kostkowa według ścian romboedru
Układ krystalograficzny trygonalny
Gęstość minerału 2,08-2,16 g/cm³
Właściwości optyczne
Barwa biała, żółta, czerwona w odcieniach, brunatna, zielonawa, też: bezbarwny
Rysa biała
Połysk szklisty
Współczynnik załamania 1,470-1,494
Inne luminescencja zielona dla promieniowania długofalowego
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Chabazyt, chabasytminerał z gromady krzemianów zaliczany do grupy zeolitów. Minerał pospolity i szeroko rozpowszechniony.

Nazwa pochodzi od gr. khabazios = ziarnko gradu, co trafnie nawiązuje do wyglądu tego minerału.

Właściwości[edytuj | edytuj kod]

Tworzy kryształy romboedryczne zbliżone pokrojem do sześcianu. Często występują zbliźniaczenia. Obok phillipsytu i harmotomu należy do najpospolitszych zeolitów o pokroju kostkowym. Występuje w skupieniach zbitych, ziarnistych i naskorupieniach. Jest kruchy, przezroczysty.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Powstaje w wyniku działalności hydrotermalnej niskich temperatur - najczęściej w pustkach skał wylewnych i metamorficznych, w szczelinach, kawernach skał osadowych. Spotkać go można także w osadach gorących źródeł. Współwystępuje z heulandytem, phillipsytem skolecytem, stilbitem, kalcytem.

Miejsca występowania: Niemcy, Czechy, Wielka Brytania, Nowa Zelandia.

W Polsce spotykany w druzach granitów i pegmatytów strzegomskich, w rejonie Kowar, w okolicach Opola.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

  • ma znaczenie naukowe,
  • poszukiwany i wysoko ceniony przez kolekcjonerów.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • O. Medenbach, C. Sussieck-Fornefeld: Minerały, „Świat Książki” 1996 r.
  • W. Heflik, L. Natkaniec-Nowak: Minerały Polski, Wyd. „Antykwa” 1998 r.
  • W. Schumann: Minerały świata O. Wyd. ”Alma - Press” 2003 r.
  • J. Bauer: Przewodnik Skały i minerały, Wyd. Multico 1997 r.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]