Gnu pręgowane

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Gnu pręgowane
Connochaetes taurinus[1]
(Burchell, 1823)
Gnu pręgowane
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Gromada ssaki
Podgromada ssaki żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd parzystokopytne
Rodzina krętorogie
Rodzaj Connochaetes
Gatunek gnu pręgowane
Podgatunki
  • C. t. taurinus (Burchell, 1824)
  • C. t. albojubatus Thomas, 1892
  • C. t. cooksoni Blaine, 1914
  • C. t. mearnsi Heller, 1913
  • C. t. johnstoni P. L. Sclater, 1896
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Gnu pręgowane, gnu pasiaste (Connochaetes taurinus) – gatunek kopytnego ssaka z rodziny krętorogich. Żyje w dużych stadach, najczęściej wraz z zebrami, gazelami i żyrafami zamieszkują południową i wschodnią Afrykę. W poszukiwaniu pokarmu odbywają długie wędrówki, w czasie których pokonują wiele przeszkód, np. głębokie rzeki.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Wysokość w kłębie: 130 – 140 cm[3]
Długość z głową: 175 – 230 cm lub 240
Długość ogona: 70 – 100 cm
Masa ciała: samce 160 – 270 kg, samice 140 - 260 kg[3]

Ubarwienie: sierść szara z pionowymi brunatnymi pręgami.Rogi u osobników obu płci. Gnu pręgowane tworzą stałe stada złożone z samic z małymi albo z samców. Stada samic z młodymi liczą przeciętnie ok. 10 osobników. W sprzyjającym okresie wykazują terytorializm, dopiero w porze suchej przemieszczają się w poszukiwaniu pokarmu tworząc większe skupiska. W regionach stale suchych tworzą olbrzymie stada, liczące nawet kilka tysięcy osobników, migrujące w poszukiwaniu bardziej sprzyjających warunków. Młode samce po osiągnięciu dojrzałości płciowej (w wieku ok. 1,5 roku) są odganiane od matki i łączą się w luźne grupy samców.
Gnu żyje średnio 15-20 lat[4].

Rozmnażanie[edytuj | edytuj kod]

Ruja przypada na czerwiec. Samica rodzi jedno młode po ciąży trwającej około 8-8,5 miesiąca. Biega ono razem z matką już po kilku godzinach. Z pokarmu matki może korzystać nawet do 8 miesiąca życia, mimo że trawę zaczyna jeść po tygodniu.

Hodowla[edytuj | edytuj kod]

Gnu pręgowate jest hodowane w licznych zoo, gdzie dość dobrze się rozmnaża. Pierwsze na świecie narodziny gnu pręgowanego w warunkach hodowlanych miało miejsce w roku 1887 we wrocławskim zoo.

Stado gnu pręgowanego wśród zebr

Podgatunki[edytuj | edytuj kod]

Wyróżniono pięć podgatunków gnu pręgowanego[5]:

  • Connochaetes taurinus taurinus
  • Connochaetes taurinus albojubatus – wschodnie gnu białobrode
  • Connochaetes taurinus cooksoni – gnu Cooksona
  • Connochaetes taurinus mearnsi – zachodnie gnu białobrode
  • Connochaetes taurinus johnstoni – gnu Niasaland

Przypisy

  1. Connochaetes taurinus w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Connochaetes taurinus. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  3. 3,0 3,1 Równiny trawiaste. Warszawa: "Delta", 1999, s. 58. ISBN 83-7175-225-3.
  4. Gnu pręgowane (informacje)Connochaetes taurinus (ang.)
  5. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Connochaetes taurinus. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 15 czerwca 2010]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Równiny trawiaste. Warszawa: Delta, 1999. ISBN 83-7175-225-3.