Goldfinger (film)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy filmu. Zobacz też: inne znaczenia tego terminu.
Goldfinger
Gatunek sensacyjny
akcja
Data premiery Wielka Brytania 17 września 1964
Stany Zjednoczone 22 grudnia 1964
Kraj produkcji  Stany Zjednoczone
 Wielka Brytania
Język angielski
Czas trwania 106 min
Reżyseria Guy Hamilton
Scenariusz Richard Maibaum
Paul Dehn na podstawie powieści Iana Fleminga
Główne role sir Sean Connery
Honor Blackman
Gert Fröbe
Bernard Lee
Muzyka John Barry
Zdjęcia Ted Moore
Scenografia Ken Adam
Montaż Peter Hunt
Produkcja Albert R. Broccoli
Harry Saltzman
Wytwórnia Eon Productions
Dystrybucja United Artists
Budżet 3 000 000 USD
Poprzednik Pozdrowienia z Rosji (1963)
Kontynuacja Operacja Piorun (1965)
Nagrody Oscar
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Goldfinger w Wikicytatach

Goldfinger – trzeci oficjalny film z serii 007. W rolę Jamesa Bonda wcielił się ponownie sir Sean Connery. Film opowiada o pojedynku agenta 007 z tytułowym Goldfingerem, przemytnikiem złota, mającym na celu zajęcie Fort Knox.

Film otrzymał Oscara za najlepsze efekty dźwiękowe.

Fabuła[edytuj | edytuj kod]

James Bond, wypoczywający w hotelu w Miami, dostaje od M nowe zadanie, a mianowicie ma obserwować niejakiego Goldfingera, jubilera, który ponoć przemyca złoto, a następnie sprzedaje je na różnych rynkach, pieniądze zaś umieszcza w bankach na całym świecie. Goldfinger regularnie ogrywa pewnego gościa w karty. Bond wkrada się do apartamentu Jill Masterson, która przez radio wyjawia Goldfingerowi karty przeciwnika. 007 ogłusza kanciarza, następnie uwodzi Jill. Po wspólnie spędzonym popołudniu w apartamencie Bonda agent zostaje pozbawiony przytomności, a w tym czasie dziewczyna ginie pomalowana złotą farbą.

Następnie Bond spotyka się z Goldfingerem na partyjce golfa. Agent w sprytny sposób ogrywa przeciwnika wprowadzając go w złość. W tym też czasie poznajemy ochroniarza Oddjoba.

Bond kontynuuje śledztwo w Genewie. Tam poznaje siostrę zamordowanej Jill, Tilly Masterson, która początkowo nie ujawnia swojej tożsamości. Wkrótce zostaje zabita przez Oddjoba. Bondowi udaje się przeżyć dzięki podsłuchanym wcześniej rozmowom Goldfingera z zagranicznymi gangsterami. 007 zostaje przewieziony do siedziby Goldfingera w USA. W trakcie lotu poznaje piękną Pussy Galore – pilota, który pracuje dla Goldfingera. W posiadłości przebiegłego jubilera Bond dowiaduje się, że Goldfinger planuje kradzież złota z Fortu Knox. Zamierza zabić wszystkich służących tam żołnierzy za pomocą niewidzialnego gazu "Delta-9", który ma zostać rozpylony przez Pussy i jej grupę. Wkrótce wielu zagranicznych gangsterów ginie za sprawą gazu "Delta-9", a jeden z nich zostaje zmasakrowany prasą mechaniczną. Później jednak okazuje się, że Goldfinger nie planuje kradzieży złota, lecz zamierza podłożyć w forcie bombę, która spowoduje skażenie amerykańskich zasobów złota, przez co wartość kruszcu należącego do niego wzrośnie wielokrotnie. Bond jednak uwodzi Pussy, która dowiedziawszy się o planach swojego pracodawcy zamienia butle z gazem. Goldfinger nieświadomy niczego wkracza do fortu, gdzie zastawiono na niego pułapkę. Żołnierze jednak nie do końca spełniają swoje zadanie i bomba zostaje rozbrojona. W trakcie potyczki Bond zabija Oddjoba. Goldfinger ucieka. Chowa on się w samolocie, którym ma lecieć Bond. W czasie potyczki w lecącym samolocie pistolet Goldfingera wystrzeliwuje, właściciel ginie, a Bond i Pussy katapultują się na malutką wysepkę.

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Aston Martin DB5 – takim autem porusza się Bond; w filmie wykorzystano dwa egzemplarze tego modelu, jeden z nich nie miał gadżetów

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]