Goniopholididae

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Goniopholididae
Okres istnienia: 196–90 mln lat temu
Goniopholis
Goniopholis
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada zauropsydy
Podgromada diapsydy
Infragromada archozauromorfy
Nadrząd krokodylomorfy
(bez rangi) Mesoeucrocodylia
Rodzina Goniopholididae
Rodzaje
Portal Portal Zoologia

Goniopholididae – wymarła rodzina wiodących częściowo wodny tryb życia krokodylomorfów średniej wielkości, przypominających dzisiejsze krokodyle. Żyły one od wczesnej jury do późnej kredy[2][3] (dokładniej synemur-cenoman).

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Zwierzęta te zamieszkiwały dużą część Laurazji, od Ameryki Północnej przez Europę do Chin w środkwej jurze,[2][4] i aż do dzisiejszej Tajlandii we wczesnej kredzie.[5].

Przypisy

  1. Z analizy kladystycznej Andradego i współpracowników (2011) wynika jednak jego bliższe pokrewieństwo z rodzajem Elosuchus oraz z taksonami zaliczanymi do rodzin Pholidosauridae i Dyrosauridae niż z Goniopholididae. Patrz: Marco Brandalise de Andrade, Richard Edmonds, Michael J. Benton i Remmert Schouten. A new Berriasian species of Goniopholis (Mesoeucrocodylia, Neosuchia) from England, and a review of the genus. „Zoological Journal of the Linnean Society”. 163 (s1), s. S66–S108, 2011. DOI: 10.1111/j.1096-3642.2011.00709.x (ang.). 
  2. 2,0 2,1 Steel R. 1973. Crocodylia. Handbuch der Paläoherpetologie, Teil 16. Stuttgart: Gustav Fischer Verlag, 116 pp.
  3. Tykoski RS, Rowe TB, Ketcham RA, Colbert MW. 2002. Calsoyasuchus valliceps, a new crocodyliform from the Early Jurassic Kayenta Formation of Arizona. Journal of Vertebrate Paleontology 22 (3): 593-611.
  4. Maisch MW, Matzke AT, Stohr H. 2003. Sunosuchus (Archosauria, Crocodyliformes) from the Toutunhe Formation (Middle Jurassic) of the Southern Junggar Basin (Xinjiang, NW-China). Geobios 36 (4): 391-400.
  5. K. Lauprasert. Siamosuchus phuphokensis, a new goniopholidid from the Early Cretaceous (ante-Aptian) of northeastern Thailand. „Bulletin de la Société Géologique de France”. 3 (178), s. 201-216, 2007. DOI: 10.2113/gssgfbull.178.3.201 (ang.).