Goniopholididae
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
| Goniopholididae | |
| Okres istnienia: 196–90 mln lat temu | |
Goniopholis |
|
| Systematyka | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | zwierzęta |
| Typ | strunowce |
| Podtyp | kręgowce |
| Gromada | zauropsydy |
| Podgromada | diapsydy |
| Infragromada | archozauromorfy |
| Nadrząd | krokodylomorfy |
| (bez rangi) | Mesoeucrocodylia |
| Rodzina | Goniopholididae |
| Rodzaje | |
Goniopholididae – wymarła rodzina wiodących częściowo wodny tryb życia krokodylomorfów średniej wielkości, przypominających dzisiejsze krokodyle. Żyły one od wczesnej jury do późnej kredy[2][3] (dokładniej synemur-cenoman).
Występowanie [edytuj]
Zwierzęta te zamieszkiwały dużą część Laurazji, od Ameryki Północnej przez Europę do Chin w środkwej jurze,[2][4] i aż do dzisiejszej Tajlandii we wczesnej kredzie.[5].
Przypisy
- ↑ Z analizy kladystycznej Andradego i współpracowników (2011) wynika jednak jego bliższe pokrewieństwo z rodzajem Elosuchus oraz z taksonami zaliczanymi do rodzin Pholidosauridae i Dyrosauridae niż z Goniopholididae. Patrz: Marco Brandalise de Andrade, Richard Edmonds, Michael J. Benton i Remmert Schouten. A new Berriasian species of Goniopholis (Mesoeucrocodylia, Neosuchia) from England, and a review of the genus. „Zoological Journal of the Linnean Society”. 163 (s1), s. S66–S108, 2011. doi:10.1111/j.1096-3642.2011.00709.x (ang.).
- ↑ 2,0 2,1 Steel R. 1973. Crocodylia. Handbuch der Paläoherpetologie, Teil 16. Stuttgart: Gustav Fischer Verlag, 116 pp.
- ↑ Tykoski RS, Rowe TB, Ketcham RA, Colbert MW. 2002. Calsoyasuchus valliceps, a new crocodyliform from the Early Jurassic Kayenta Formation of Arizona. Journal of Vertebrate Paleontology 22 (3): 593-611.
- ↑ Maisch MW, Matzke AT, Stohr H. 2003. Sunosuchus (Archosauria, Crocodyliformes) from the Toutunhe Formation (Middle Jurassic) of the Southern Junggar Basin (Xinjiang, NW-China). Geobios 36 (4): 391-400.
- ↑ K. Lauprasert. Siamosuchus phuphokensis, a new goniopholidid from the Early Cretaceous (ante-Aptian) of northeastern Thailand. „Bulletin de la Société Géologique de France”. 3 (178), s. 201-216, 2007. doi:10.2113/gssgfbull.178.3.201 (ang.).