Gyula Grosics

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Gyula Grosics
Imię i nazwisko Gyula Grosics
Data i miejsce
urodzenia
4 lutego 1926
Dorog,  Węgry
Pseudonim "Fekete Párduc" ("Czarna Pantera")
Pozycja bramkarz
Wzrost 180 cm
Masa ciała 78 kg
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1945–1947
1947–1949
1949–1950
1950–1957
1957–1962
Dorogi FC
MATEOSZ Budapeszt
Teherfuvar
Honvéd Budapeszt
Tatabánya Bányász SC
61 (0)
55 (0)
30 (0)
125 (0)
123 (0)
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
1947–1962  Węgry 86 (0)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1963
1964–1965
1966
Tatabánya Bányász SC
Salgótarjáni BTC
KSI

Gyula Grosics [ˈɟulɒ ˈɡroʃiʧ] (ur. 4 lutego 1926 w Dorog, Węgry) – były węgierski piłkarz, bramkarz i członek "Złotej Jedenastki" reprezentacji Węgier w latach 1950. Rozegrał w niej 86 spotkań.

Gyula przyszedł na świat w Dorog jako syn ślusarza, dorastał w górniczej osadzie Dorog. Początkowo grał na pozycji prawoskrzydłowego, jednak w swoim pierwszym profesjonalnym meczu zagrał na bramce. Nazywany "czarną panterą" (A fekete párduc) od koloru stroju bramkarskiego, który zakładał na mecze. Było to na tamte czasy dosyć nietypowe - z reguły bramkarze zakładali identyczne stroje jak ich koledzy z pola. Grosics razem z Lwem Jaszynem zapoczątkowali ten trend. Był typem piłkarza "sweeper - keeper" - często grał jako dodatkowy, ostatni obrońca swojego zespołu. W 1949 stał się ofiarą intrygi. Dostał fikcyjną propozycje opuszczenia kraju. Węgierscy związek piłkarskie zawiesił go na rok. Wziął udział w trzech mundialach (1954, 1958 oraz 1962). Karierę zakończył w 1962. Następnie jako trener prowadził Dorog oraz drużyny w Kuwejcie, bez sukcesów. W Budapeszcie otworzył salon mody. W 1979 objął pierwszoligowe SC Volan. Podczas przemian demokratycznych na Węgrzech przystąpił do Forum Demokratycznego. Obecnie Grosics mieszka w Budapeszcie.

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

Olympic rings with white rims.svg
Piłka nożna
Gold medal with cup.svg Złoto
1952
Helsinki
Piłka nożna

20 sierpnia 1947 zadebiutował w meczu z Albanią, wygranym przez Madziarów 2:0. Szczytowy okres formy osiągnął podczas Igrzysk Olimpijskich w 1952. 25 listopada 1953 wziął udział w wygranym przez reprezentację Węgier meczu z Anglią. W ojczyźnie futbolu, na Wembley, Madziarzy pokonali Anglików 6:3. Zbliżały się Mistrzostwa świata 1954, drużyna Grosicsa była uznawana za faworytów. Na początku wszystko szło po myśli trenera Gustava Sebesa jednak w finale mimo prowadzenia 2:0 przegrali 3:2. Było to wielkie rozczarowanie. Gyula obwiniał kolegów za porażkę, zarzucając im samolubstwo. Podczas Mistrzostw świata 1958 Węgrzy w bramce z Czarną Panterą nie dotarli nawet do ćwierćfinałów. W 1962 po równie nieudanych mistrzostwach Gyula zakończył reprezentacyjną karierę. W Chile Węgrzy przegrali w ćwierćfinale z Czechosłowacją. Ostatnim jego meczem było spotkanie z Jugosławią w październiku 1962.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]