Gyula Grosics

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Gyula Grosics
Gyula Grosics.jpg
Gyula Grosics (2005)
Imię i nazwisko Gyula Grosics
Data i miejsce
urodzenia
4 lutego 1926
Dorog,  Węgry
Data i miejsce
śmierci
13 czerwca 2014
Budapeszt,  Węgry
Pseudonim „Fekete Párduc” („Czarna Pantera”)
Pozycja bramkarz
Wzrost 180 cm
Masa ciała 78 kg
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1945–1947
1947–1949
1949–1950
1950–1957
1957–1962
Dorogi FC
MATEOSZ Budapeszt
Teherfuvar
Honvéd Budapeszt
Tatabánya Bányász SC
61 (0)
55 (0)
30 (0)
125 (0)
123 (0)
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
1947–1962  Węgry 86 (0)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1963
1964–1965
1966
Tatabánya Bányász SC
Salgótarjáni BTC
KSI

Gyula Grosics [ˈɟulɒ ˈɡroʃiʧ] (ur. 4 lutego 1926 w Dorog, zm. 13 czerwca 2014 w Budapeszcie[1]) – węgierski piłkarz, bramkarz i członek „Złotej Jedenastki” reprezentacji Węgier w latach 1950. Rozegrał w niej 86 spotkań.

Przyszedł na świat jako syn ślusarza, dorastał w górniczej osadzie Dorog. Początkowo grał na pozycji prawoskrzydłowego, jednak w swoim pierwszym profesjonalnym meczu zagrał na bramce. Nazywany „czarną panterą” (A fekete párduc) od koloru stroju bramkarskiego, który zakładał na mecze. Było to na tamte czasy dosyć nietypowe – z reguły bramkarze zakładali identyczne stroje jak ich koledzy z pola. Grosics razem z Lwem Jaszynem zapoczątkowali ten trend. Był typem piłkarza „sweeper – keeper” – często grał jako dodatkowy, ostatni obrońca swojego zespołu. W 1949 stał się ofiarą intrygi. Dostał fikcyjną propozycje opuszczenia kraju. Węgierscy związek piłkarskie zawiesił go na rok. Wziął udział w trzech mundialach (1954, 1958 oraz 1962). Karierę zakończył w 1962.

Następnie jako trener prowadził Dorog oraz drużyny w Kuwejcie, bez sukcesów. W Budapeszcie otworzył salon mody. W 1979 objął pierwszoligowe SC Volan. Podczas przemian demokratycznych na Węgrzech przystąpił do Forum Demokratycznego. W ostatnich latach życia Grosics mieszkał w Budapeszcie.

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

20 sierpnia 1947 zadebiutował w meczu z Albanią, wygranym przez Madziarów 2:0. Szczytowy okres formy osiągnął podczas Igrzysk Olimpijskich w 1952. 25 listopada 1953 wziął udział w wygranym przez reprezentację Węgier meczu z Anglią. W ojczyźnie futbolu, na Wembley, Madziarzy pokonali Anglików 6:3. Przed Mistrzostwami świata 1954, drużyna węgierska, określana jako Złota jedenastka była uznawana za faworytów. Na początku turnieju wszystko szło po myśli trenera Gustava Sebesa, jednak w finale mimo prowadzenia 2:0 Węgrzy przegrali z RFN 2:3. Było to wielkie rozczarowanie. Grosics obwiniał kolegów za porażkę, zarzucając im samolubstwo. Podczas Mistrzostw świata 1958 Węgrzy nie dotarli nawet do ćwierćfinałów. W 1962 w Chile, po kolejnych nieudanych mistrzostwach (Węgrzy przegrali w ćwierćfinale z Czechosłowacją), Grosisc zakończył reprezentacyjną karierę. Jego ostatnim meczem było spotkanie z Jugosławią w październiku 1962.

Przypisy

  1. Zmarł członek węgierskiej „Złotej jedenastki”. Eurofutbol.pl, 2014-06-13. [dostęp 2014-06-13].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]