Hat-trick

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy określenia używanego w sporcie. Zobacz też: inne znaczenia tego określenia.

Hat-trick – sportowe określenie, związane z osiągnięciem czegoś w liczbie trzech.

Termin wywodzi się z krykieta, gdzie jest zwyczaj dawania kapelusza (ang. hat – „kapelusz” oraz trick – „sztuczka”) lub czapki zawodnikowi, który wyeliminował trzech batsmanów trzema kolejnymi rzutami.

W hokeju i piłce nożnej hat-trickiem nazywa się zdobycie przez zawodnika trzech goli w jednym meczu. O klasycznym hat-tricku w piłce nożnej mówi się, gdy piłkarz zdobędzie trzy gole w jednej połowie meczu i nie oddzielone od siebie żadnym golem zdobytym przez innego gracza.

W rugby mianem tym określa się sytuację, kiedy zawodnik zdobędzie w jednym meczu trzy przyłożenia.

Hat-tricki na Mistrzostwach świata w piłce nożnej[edytuj | edytuj kod]

W każdych finałach Mistrzostw Świata w Piłce nożnej, z wyjątkiem Mistrzostw Świata w 2006 roku, strzelano hat-trick. Zdarzyło się to łącznie 48 razy. Sándor Kocsis (1954), Just Fontaine (1958) i Gerd Müller (1970), zdobywali po dwa hat-tricki w czasie jednych finałów Mistrzostw Świata. Gabriel Batistuta zdobył dwa hat-tricki w czasie dwóch finałów Mistrzostw Świata (1994 i 1998). Polscy piłkarze strzelali hat-tricki w czasie Mistrzostw Świata trzykrotnie: Ernest Wilimowski[a] (1938), Andrzej Szarmach (1974), Zbigniew Boniek (1982).

Siedmiu graczy zdobywało hat-trick w czasie Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej. Jako jedyny dwa hat-tricki zdobył Michel Platini, oba w czasie Euro 1984.

Hat-trick w Formule 1[edytuj | edytuj kod]

W Formule 1 pojęcie hat-trick odnosi się do sukcesu zawodnika, który w ciągu jednego Grand Prix osiąga pole position, zwycięstwo i ustanawia najszybsze okrążenie w wyścigu lub trzy zwycięstwa w trzech następujących po sobie edycjach konkretnego wyścigu (np. Felipe Massa wygrał Grand Prix Turcji w latach: 2006, 2007 i 2008 ).

Uwagi

  1. Zdobył cztery bramki przeciwko Brazylii