Hat-trick
Hat-trick – sportowe określenie, związane z osiągnięciem czegoś w ilości trzech.
Termin wywodzi się z krykieta, gdzie jest zwyczaj dawania kapelusza (ang. hat – „kapelusz” oraz trick – „sztuczka”) lub czapki zawodnikowi, który wyeliminował trzech batsmanów trzema kolejnymi rzutami.
W hokeju i piłce nożnej hat-trickiem nazywamy zdobycie przez zawodnika trzech goli w jednym meczu. O klasycznym hat-tricku w piłce nożnej mówimy, gdy piłkarz zdobędzie trzy gole w jednej połowie meczu i nie oddzielone od siebie żadnym golem zdobytym przez innego gracza.
W rugby mianem tym określa się sytuację, kiedy zawodnik zdobędzie w jednym meczu trzy przyłożenia.
Hat-tricki na Mistrzostwach świata w piłce nożnej [edytuj]
W każdych finałach Mistrzostw Świata w Piłce nożnej, z wyjątkiem Mistrzostw Świata w 2006 roku, strzelano hat-trick. Zdarzyło się to łącznie 48 razy. Sándor Kocsis (1954), Just Fontaine (1958) i Gerd Müller (1970), zdobywali po dwa hat-tricki w czasie jednych finałów Mistrzostw Świata. Gabriel Batistuta zdobył dwa hat-tricki w czasie dwóch finałów Mistrzostw Świata (1994 i 1998). Polscy piłkarze strzelali hat-tricki w czasie Mistrzostw Świata trzykrotnie: Ernest Wilimowski[a] (1938), Andrzej Szarmach (1974), Zbigniew Boniek (1982).
Siedmiu graczy zdobywało hat-trick w czasie Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej. Jako jedyny dwa hat-tricki zdobył Michel Platini, oba w czasie Euro 1984.
