Michel Platini

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy francuskiego piłkarza urodzonego w 1955 roku. Zobacz też: inny zawodnik o tym imieniu i nazwisku.
Michel Platini
Michael Platini 2011.jpg
Imię i nazwisko Michel François Platini
Data i miejsce
urodzenia
21 czerwca 1955
Jœuf, Francja Francja
Pozycja Pomocnik
Wzrost 178 cm
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1972–1979
1979–1982
1982–1987
AS Nancy
AS Saint-Étienne
Juventus
181 (98)
104 (58)
147 (68)
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
1976–1987
1988
 Francja
 Kuwejt
72 (41)
1 (0)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1988–1992  Francja
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Michel Platini w Wikicytatach Michel Platini w Wikicytatach

Michel François Platini (ur. 21 czerwca 1955 w Jœuf) – francuski piłkarz, trener i działacz sportowy pochodzenia włoskiego.

Uważany jest za jednego z najlepszych i najbardziej wszechstronnych piłkarzy w historii. Był zawodnikiem m.in. AS Nancy, AS Saint-Étienne oraz przez pięć lat Juventusu, z którym w tym czasie zdobył dwa mistrzostwa Włoch, Puchar Włoch, Puchar Mistrzów, Puchar Zdobywców Pucharów i Puchar Interkontynentalny oraz indywidualnie trzykrotnie Złotą Piłkę dla najlepszego piłkarza Europy. Z reprezentacją Francji, w której barwach rozegrał 72 mecze, brał udział w trzech turniejach o mistrzostwo świata oraz (w 1984) triumfował w mistrzostwach Europy (został także królem strzelców tej imprezy). W latach 1988-1992 był selekcjonerem drużyny narodowej. Od połowy lat 90. zasiada we władzach UEFA. Od 26 stycznia 2007 jest prezydentem tej organizacji.

Kariera piłkarska[edytuj | edytuj kod]

Piłkarską karierę zaczynał w lokalnych klubach Quiestede i Jœuf. Przełomem w jego karierze było przejście w wieku osiemnastu lat do AS Nancy, z którym w 1978 zdobył swoje pierwsze cenne trofeum – Puchar kraju. Rok później grał już w AS Saint-Etienne, który na początku lat 80., także dzięki Platiniemu, odnosił swoje największe sukcesy. To z Saint-Etienne Michel wywalczył w 1981 swój jedyny tytuł mistrza Francji.

Po udanym Mundialu 1982 (Francja przegrała w meczu o trzecie miejsce z Polską) o Platiniego upomniał się Juventus, przeżywający wówczas pod wodzą Giovanniego Trapattoniego okres piłkarskiego rozkwitu. Przez kolejnych pięć lat (w tym trzy wraz z Polakiem Zbigniewem Bońkiem) stanowił o ofensywnym obliczu drużyny, z którą zdobył wszystkie najważniejsze europejskie trofea. W połowie lat 80. był liderem reprezentacji Francji, która w 1984 wywalczyła swój pierwszy tytuł mistrza Europy.
Platini zakończył swoją piłkarską karierę w 1987, w wieku trzydziestu dwóch lat.

Sukcesy piłkarskie[edytuj | edytuj kod]

W reprezentacji Francji rozegrał 72 mecze (49 jako kapitan) i strzelił 41 goli, zdobył mistrzostwo Europy w 1984 oraz startował w Mistrzostwach Świata 1978 (faza grupowa), 1982 (IV miejsce) i 1986 (III miejsce).

Za wybitne osiągnięcia sportowe w 1985 został odznaczony przez prezydenta Francji Legią Honorową V klasy, a w 1988 IV klasą tego orderu.

Kariera szkoleniowa[edytuj | edytuj kod]

Pod koniec 1988 przejął od Henriego Michela stery reprezentacji. Kariera selekcjonera, trwająca cztery lata, przyniosła Platiniemu wiele rozczarowań, z których największe – niezakwalifikowanie się na Mundial 1990 i słaby występ na Euro 1992 – na dobre zniechęciło go do pracy szkoleniowej.

Kariera działacza piłkarskiego[edytuj | edytuj kod]

Od połowy lat 90. jest prominentnym działaczem UEFA. W latach 1993-1998 był szefem komitetu organizacyjnego mistrzostw świata. W 2005 ogłosił, że w następnym wyborach będzie ubiegał się o funkcję szefa tej organizacji. 26 stycznia 2007 na XXXI zjeździe UEFA został wybrany na prezydenta. Zastąpił Szweda Lennarta Johanssona.