Zbigniew Boniek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Zbigniew Boniek
Zbigniew Boniek 2011.jpg
Data i miejsce urodzenia 3 marca 1956
Bydgoszcz
prezes Polskiego Związku Piłki Nożnej
Okres urzędowania od 26 października 2012
Poprzednik Grzegorz Lato
Zbigniew Boniek
Imię i nazwisko Zbigniew Kazimierz Boniek
Pseudonim Murzyn, Rudy, Zibi
Pozycja pomocnik, napastnik
Wzrost 181 cm
Kariera juniorska
1968–1973 Zawisza Bydgoszcz
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1973–1975
1975–1982
1982–1985
1985–1989
Zawisza Bydgoszcz
Widzew Łódź
Juventus
AS Roma
RAZEM
41 (14)
172 (50)
81 (14)
76 (17)
367 (95)
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
1976–1986  Polska 80 (24)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1990–1991
1991–1992
1992–1993
1994–1996
2002
US Lecce
AS Bari
Sambenedettese
Avellino
 Polska
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Zbigniew Boniek w Wikicytatach Zbigniew Boniek w Wikicytatach

Zbigniew Kazimierz Boniek (ur. 3 marca 1956 w Bydgoszczy) – polski piłkarz, trener, działacz sportowy, biznesmen, przez krótki okres (2002) selekcjoner reprezentacji Polski w piłce nożnej. Od 26 października 2012 prezes Polskiego Związku Piłki Nożnej.

Jeden z najwybitniejszych polskich piłkarzy w historii. Należy do grona stu najlepszych piłkarzy w historii światowej piłki nożnej według FIFA (ranking, ułożony w 2004 r., obejmował tylko piłkarzy żyjących). Uczestnik 3 turniejów finałowych mistrzostw świata – Argentyna 1978, Hiszpania 1982 (3. miejsce), Meksyk 1986 (łącznie 16 meczów i 6 goli). Zdobywca Pucharu Europy w 1985, Pucharu Zdobywców Pucharów w 1984 i Superpucharu Europy w 1984.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Jest wychowankiem Zawiszy Bydgoszcz, w którym grał od 1968[1]. W 1975 roku trafił do Widzewa Łódź[2][3], w którym zadebiutował 16 sierpnia 1975[3][4]. Z tym klubem zdobył dwukrotnie Mistrzostwo Polski (1981, 1982). W Łodzi rozegrał 172 mecze, strzelając 50 bramek[5].

Przed Mistrzostwami Świata w 1982 r., w ostatnim dniu okienka transferowego (30 kwietnia 1982) podpisał kontrakt z Juventusem Turyn[6]. W klubie tym obok Paolo Rossiego i Michela Platiniego był jednym z filarów zespołu. W latach 1984-1985 zdobył z tym klubem wszystkie ważniejsze trofea, z Pucharem Europy i Pucharem Zdobywców Pucharów[7]. Był nazywany „Pięknością nocy”, gdyż najlepsze występy notował w meczach rozgrywanych przy sztucznym oświetleniu[5].

W barwach Juventusu uczestniczył w spotkaniu finałowym Pucharu Europy w 1985 na Heysel w Brukseli, gdzie przed spotkaniem doszło do zamieszek, w wyniku których śmierć poniosło 39 kibiców[6] (następnego dnia, grając w Tiranie, strzelił zwycięską bramkę dla reprezentacji Polski w meczu z Albanią w eliminacjach mistrzostw świata 1986). W lipcu 1985 przeszedł do AS Roma[8] za 3 miliardy lirów[9]. Z klubem tym zdobył Puchar Włoch. Tam skończył karierę w 1988 r.[3][10]

Reprezentacja narodowa[edytuj | edytuj kod]

Zbigniew Boniek, Amsterdam 1986

W reprezentacji zadebiutował w wieku 20 lat, 24 marca 1976 roku, przeciwko reprezentacji Argentyny, jeszcze pod wodzą Kazimierza Górskiego[11]. Na stałe zadomowił się w kadrze Jacka Gmocha w trakcie Mistrzostw Świata w Argentynie w 1978 r., gdzie popisał się zwłaszcza strzeleniem dwóch bramek w meczu z Meksykiem. Polacy odpadli jednak z turnieju po drugiej rundzie.

W 1980 r. był zamieszany w tzw. Aferę na Okęciu i w konsekwencji zawieszony w prawach reprezentanta. Szybko jednak wrócił do kadry i odegrał czołową rolę w występie polskiej reprezentacji podczas Mistrzostw Świata w Hiszpanii w 1982 r. W pamięci kibiców szczególnie zapamiętany dzięki hat-trickowi w Barcelonie w spotkaniu z reprezentacją Belgii. W meczu przeciwko Związkowi Radzieckiemu dostał drugą żółtą kartkę na tych mistrzostwach, przez co musiał pauzować w meczu półfinałowym przeciwko Włochom przegranym przez Polskę 0:2. Potem wrócił na mecz o trzecie miejsce z Francją wygranym 3:2. Na Mistrzostwa Świata w Meksyku w 1986 r. jechał jako kapitan reprezentacji Polski. Reprezentacja odpadła w 1/8 finału po porażce z Brazylią 0:4. Na trzech turniejach finałowych mistrzostw świata (1978, 1982, 1986) rozegrał 16 spotkań, strzelając 6 goli.

Znakomite występy podczas mistrzostw świata oraz w Juventusie zaowocowały trzecim miejscem w plebiscycie czasopisma France Football na najlepszego piłkarza Europy 1982 r. Wcześniej wybrany został do drużyny gwiazd mistrzostw świata. Także w 1982 roku, jako jedyny obok Wacława Kuchara piłkarz w historii, został najlepszym sportowcem Polski w plebiscycie „Przeglądu Sportowego”, dwukrotnie w 1978 r. i 1982 r. został najlepszym piłkarzem roku w Polsce w plebiscycie „Piłki Nożnej”. W 1976 r. został wybrany piłkarskim odkryciem roku w Polsce w plebiscycie „Piłki Nożnej”.

Ostatni występ reprezentacyjny Zbigniewa Bońka miał miejsce 23 marca 1988 roku w meczu z Irlandią Północną. W reprezentacji rozegrał 80 występów i zdobył 24 bramki[5]. Jest członkiem Klubu Wybitnego Reprezentanta.

W 1979 roku wybrany do drużyny „Reszty Świata” na mecz z mistrzem świata, Argentyną, wygranym przez drużynę gwiazd 2:1. W drużynie „Reszty Świata” wystąpił także na meczu z Francją w 1986 r., podczas pożegnalnego występu Michela Platiniego[5].

Po zakończeniu kariery[edytuj | edytuj kod]

Zbigniew Boniek podczas losowania fazy grupowej UEFA EURO 2012 (grudzień 2011)

W latach 1989–1990 odbył kurs trenerski w Coverciano. W sezonie 1990/1991 prowadził drużynę US Lecce, występującą wówczas w Serie A. Sezon ten zakończył się spadkiem do Serie B. W następnym sezonie Boniek prowadził drużynę AS Bari, grającą w Serie A. Zespół zakończył sezon na piętnastym miejscu i spadł do Serie B. W sezonie 1992/1993 Zbigniew Boniek został zatrudniony w grającym w Serie C1 Sambenedettese, skąd został jednak zwolniony przed końcem rozgrywek.

Za kadencji Michała Listkiewicza do sierpnia 2002 roku pełnił funkcję wiceprezesa PZPN. W 2002 przez kilka miesięcy był selekcjonerem polskiej reprezentacji piłkarskiej. Od 2004 do 20 lipca 2006 ponownie związany z Widzewem jako jeden ze współwłaścicieli i członków zarządu stowarzyszenia. Od 18 czerwca 2007 do września 2008 członek Rady Nadzorczej nowo utworzonego Klubu Sportowego Widzew Łódź SA.

W 2004 Pelé umieścił go na liście FIFA 100[12]. Jest jedynym polskim piłkarzem umieszczonym na tej liście.

30 października 2008 przegrał z Grzegorzem Latą wybory na prezesa PZPN[13], jednak w następnych wyborach, 26 października 2012, zwyciężył, otrzymując w drugiej turze 61 głosów delegatów (przy wymaganych co najmniej 59)[14]. W 2009 otrzymał nagrodę Golden Foot „All-Time”[15].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Zbigniew Boniek mieszka na stałe w Rzymie. Ma żonę Wiesławę, romanistkę, dwie córki, Karolinę i Kamilę oraz syna, Tomasza[16]. Mężem córki Karoliny jest były włoski tenisista, Vincenzo Santopadre[17]. Mają syna Mateo (ur. kwiecień 2004)[18].

Statystyka[edytuj | edytuj kod]

  • 24 bramki strzelone w reprezentacji narodowej
  • 21 spotkań, w których strzelał bramki
  • 80 występów w reprezentacji narodowej

Reprezentant nr 447-48.

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

Widzew Łódź
Juventus
AS Roma

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Tomasz Malinowski: Zbigniew Boniek: Starałem się wspierać Radka Osucha, który w pewnym momencie stracił wiarę w przedsięwzięcie (pol.). pomorska.pl, 2013-07-19. [dostęp 2013-11-05].
  2. Polskie transfery 100-lecia: Lubański, Deyna, Boniek, Olisadebe (pol.). se.pl, 2012-09-14. [dostęp 2013-11-05].
  3. 3,0 3,1 3,2 Zbigniew Boniek: Historia polskiej i łódzkiej piłki (pol.). halolodz.pl, 2012-10-30. [dostęp 2013-11-05].
  4. Nowa era Widzewa (pol.). widzewlodz.pl. [dostęp 2013-11-05].
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 Legendy futbolu: Zbigniew Boniek. legendyfutbolu.com. [dostęp 2012-10-01].
  6. 6,0 6,1 Zibì Boniek, il bello di notte che fece litigare Roma e Juve (wł.). gazzetta.it, 2008-10-31. [dostęp 2013-11-05].
  7. Kluby Ligi Mistrzów – Juventus Turyn (pol.). gazeta.pl, 2008-12-03. [dostęp 2013-11-05].
  8. CEREZO: 'A ROMA NON RESTO’. „La Repubblica”, s. 22, 1985-07-04. Gruppo Editoriale L’Espresso Spa (wł.). 
  9. Calciatori – La raccolta completa Panini 1961-2012. T. 2: (1985-1986). Panini, 2012-05-14, s. 10. (wł.)
  10. CARO CALCIO TI SALUTO. „La Repubblica”, s. 22, 1988-05-15. Gruppo Editoriale L’Espresso Spa (wł.). 
  11. Polska – Urugwaj: Kolejny debiut Bońka (pol.). przegladsportowy.pl, 2012-11-14. [dostęp 2013-11-05].
  12. BBC: Pele’s list of the greatest (ang.). [dostęp 11 września 2009].
  13. Lato prezesem PZPN. Boniek przegrał z kretesem. sportfan.pl, 2008-10-30. [dostęp 2012-10-25].
  14. Zbigniew Boniek nowym prezesem Polskiego Związku Piłki Nożnej. eurosport.onet.pl, 2012-10-26. [dostęp 2012-10-27].
  15. Zbigniew Boniek to receive Golden Foot career award (ang.). espnfc.com, 2009-10-02. [dostęp 2013-11-05].
  16. Maciej Polkowski: Boniek w pięciu smakach (pol.). [dostęp 1 października 2012].
  17. Wnuczka Bońka miała wypadek, uratował ją piłkarz Lazio (pol.). sport.pl. [dostęp 2013-01-21].
  18. Dziadek Boniek, czyli polski rzymianin (pol.). naszemiasto.pl, 2004-06-04. [dostęp 2013-11-05].
  19. Commendatore Ordine al Merito della Repubblica Italiana (wł.). quirinale.it, 7 kwietnia 1997. [dostęp 7 lipca 2010].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]