Gerhard „Gerd” Müller (ur. 3 listopada 1945 w Nördlingen)[1] – niemiecki piłkarz, grał na pozycji środkowego napastnika. Nazywany: Bomber der Nation. Przez większość kariery związany z bawarskim Bayernem Monachium.
Zarys biografii[edytuj]
W barwach Bayernu mistrz RFN (1969, 1972, 1973, 1974), zdobywca Pucharu RFN (1966, 1967, 1969, 1971), 3-krotny zdobywca Pucharu Europy (1974, 1975, 1976), zdobywca Pucharu Interkontynentalnego (1976), zdobywca Pucharu Zdobywców Pucharów (1967).
W latach 1966-1974 rozegrał 62 mecze w reprezentacji, strzelając w nich 68 bramek, co do dziś pozostaje niemieckim rekordem. Karierę reprezentacyjną zakończył w wymarzony sposób – strzelając zwycięską bramkę w meczu finałowym MŚ 1974. Równie niesamowitą skutecznością wykazywał się w Bundeslidze, strzelając 365 bramek w 427 spotkaniach. Król strzelców mistrzostw świata w Meksyku (10 bramek, łącznie w dwóch turniejach finałowych – MŚ 1970 i MŚ 1974 – 14 razy pokonywał bramkarza rywali) oraz turnieju finałowego ME 1972 (4 bramki – z 11 trafieniami na koncie był najlepszym strzelcem całej edycji). Mistrz świata 1974 i mistrz Europy 1972. Brązowy medalista MŚ 1970.
Najlepszy piłkarz Europy w plebiscycie „France Football” w 1970.
Po zakończeniu kariery miał problemy osobiste i zawodowe, które spowodowały u niego depresję i popadnięcie w alkoholizm[2]. Pomogli mu wówczas Franz Beckenbauer i działacze Bayernu Monachium, angażując do szkolenia młodzieży w klubie.
Odznaczenia[edytuj]
Na początku października 2009 została wprowadzona na rynek gra online Gerd Müller’s PerfectGoal, która powstała przy pomocy Gerda Müllera.
Przypisy
Bibliografia[edytuj]
|
Królowie strzelców Pucharu Europy i Ligi Mistrzów |
|
| Puchar Europy |
1956: Milutinović • 1957: Viollet • 1958: Di Stéfano • 1959: Fontaine • 1960: Puskás • 1961: J. Águas • 1962: Di Stéfano, Løfqvist, Puskás, Strehl i Tejada • 1963: Altafini • 1964: Kovačević, Mazzola i Puskás • 1965: Eusébio i Torres • 1966: Albert i Eusébio • 1967: Piepenburg i Van Himst • 1968: Eusébio • 1969: Law • 1970: Jones • 1971: Antoniadis • 1972: Dunai, Macari i Takač • 1973: Müller • 1974: Müller • 1975: Markarow i Müller • 1976: Heynckes • 1977: Cucinotta i Müller • 1978: Simonsen • 1979: Sulser • 1980: Lerby • 1981: McDermott, Rummenigge i Souness • 1982: Hoeneß • 1983: Rossi • 1984: Sokał • 1985: Nilsson i Platini • 1986: Nilsson • 1987: Cvetković • 1988: R. Águas, Ferreri, Hagi, Madjer, McCoist, Míchel i Novák • 1989: van Basten • 1990: Papin i Romário • 1991: Pacult i Papin • 1992: Papin i Juran
|

 |
|
| Liga Mistrzów |
|
|