Henryk Budziński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Henryk Budziński
Data i miejsce urodzenia 29 listopada 1904
Bobryk
Data i miejsce śmierci 18 marca 1983
Gdańsk
Dyscypliny wioślarstwo
Dorobek medalowy

Henryk Budziński (ur. 29 listopada 1904 w Bobryku koło Stanisławowa, zm. 18 marca 1983 w Gdańsku) – polski wioślarz, medalista olimpijski.

Reprezentował barwy KW 04 Poznań. Startował w kilku konkurencjach wioślarskich, ale największe sukcesy odniósł w dwójkach bez sternika, w osadzie z Janem Krenzem-Mikołajczakiem. Zostali wicemistrzami Europy w Bydgoszczy w 1929, a rok później stanęli na najwyższym podium po zdobyciu mistrzostwa w Liège. Zdobyli brązowy medal podczas Igrzysk Olimpijskich w Los Angeles 1932.

Budziński zdobył też srebrny medal Mistrzostw Europy w Paryżu w 1931 w czwórce bez sternika (partnerzy: Jan Krenz-Mikołajczak, Zdzisław Kasprzak, Kazimierz Nowakowski). Podczas Mistrzostw Europy w Budapeszcie w 1933 polska czwórka bez sternika z Budzińskim odpadła w repesażach.

Budziński był osiem razy mistrzem Polski:

  • dwójki bez sternika: 1929, 1930, 1931
  • dwójki ze sternikiem: 1931
  • czwórki bez sternika: 1930, 1931, 1933
  • ósemki: 1929, 1931

Laureat Wielkiej Honorowej Nagrody Sportowej (1930)[1]. Po zakończeniu kariery w 1933 pracował jako trener.

W czasie wojny dostał się do niewoli radzieckiej, następnie został przekazany do niewoli niemieckiej. Zbiegł z niej i ukrywał się w Warszawie. Wziął udział w powstaniu warszawskim. Po wojnie mieszkał w Gdańsku, gdzie pracował w przedsiębiorstwie budowlanym.

Przypisy

  1. Mała encyklopedia sport. T. 2. Warszawa: Sport i Turystyka, 1987, s. 604. ISBN 83-217-2564-3.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]