Herb Bukaresztu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Współczesny herb Bukaresztu

Herb Bukaresztu – jeden z heraldycznych symbol stolicy RumuniiBukaresztu. Obecny herb powstały za panowania księcia Aleksandra Jana Cuzy, został przywrócony w 1994 r.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Tarcza herbowa jest koloru niebieskiego. Na niej znajduje się złoty orzeł z krzyżem łacińskm w dziobie, trzymający w szponach: po prawej stronie miecz, zaś w lewej berło. Poniżej na trójkolorowej (czerwono-żółto-niebieskiej) wstędze odwołującej się do barw Rumunii, zawieszonej na ogonie znajduje się motto: PATRIA ŞI DREPTUL MEU (Moja Ojczyzna i Prawo).

Na jego piersiach znajduje się mniejsza tarcza herbowa koloru czerwonego, którą zdobi wizerunek św. Dymitrpatron miasta, trzymający w rękach włócznię i krzyż łaciński.

Całość zwieńczona jest klejnotem w formie korony, stylizowanej na mury obronne.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Herb Bukaresztu z 1868 roku

Najstarszy zachowany herb miasta pochodzi z XVI w. i przedstawia Najświętszą Maryję Pannę z Dzieciątkiem w chwili Zwiastowania i opleciony jest wstęgą z napisem: To jest pieczęć Bukaresztu[1].

herb ten został zmieniony przez Pawła Kiselyova Statutem Organicznym wydanym w 1862 r. dla Mołdawii i Wołoszczyzny, które w tym czasie znajdowały się pod okupacją rosyjską. Nowy herb przedstawiał kobietę w pozycji siedzącej, trzymającej wagę – symbol sprawiedliwości w lewej ręce oraz pszenicę i kwiaty w prawej dłoni[2].

Herb został ponownie zmieniony za panowania księcia Cuzy i przedstawiać miał św. Dymitra z Salonik, patrona stolicy. Według Constantina Giurescu postać stylizowana była na Bucurze – mitycznym założycielu miasta. Po I wojnie światowej do herbu dodano współczesne elementy w nim występujące takie jak: orzeł[2].

Herb Bukaresztu z lat 1970-1989

Herb ten utrzymał się do 1970 r., kiedy dekretem prezydenta Nicolae Ceauşescu został zastąpiony przez nowy, który miał oddawać najbardziej charakterystyczne elementy tradycji historycznej, politycznej, ekonomicznej i społecznej państwa[3]. Przedstawiał on dwupolową tarczę dzieloną w poziom. Na górnym niebieskim polu znajdował się biały wizerunek gmachu Komunistyczne Partii Rumunii. Dolne pole, koloru czerwonego koło zębate i otwartą księgę z łacińskim mottem Civitas Nostra (Nasze Miasto). Obie części łączy mała tarcza herbowa, w której dominuje godło Rumunii[4], a w tle znajdują się flaga rumuńska i radziecka.

W 1994 r. przywrócono herb z okresu sprzed 1970 roku.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Mic Dicţionar Enciclopedic, Editura Ştiinţifică şi Enciclopedică, 1978
  • C. C. Giurescu, Istoria Bucureştilor. Din cele mai vechi timpuri pînă în zilele noastre, Bucharest 1966.

Przypisy

  1. C. C. Giurescu, Istoria Bucureştilor. Din cele mai vechi timpuri pînă în zilele noastre, Editura Pentru Literatură, Bucharest, 1966, s. 350.
  2. 2,0 2,1 Ibidem, s. 350.
  3. Dekret Nicolae Ceausescu z 1970 roku
  4. Wkładka z herbami miast Rumunii, [w:] Mic Dictionar Enciclopedic, 1978.