Hugo Boss AG

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Inne znaczenia Ten artykuł dotyczy niemieckiej firmy. Zobacz też: Boss.
Hugo Boss AG
Hugo Boss AG
Hugo Boss AG
Sklep "Hugo Boss" na Piątej Alei w Nowym Jorku
Forma prawna spółka akcyjna
Założyciel(e) Hugo Ferdinand Boss
Data założenia 1924
Państwo  Niemcy
Siedziba Dieselstraße 12
72555 Metzingen
Prezes Claus-Dietrich Lahrs
Przewodniczący
rady nadzorczej
Hellmut Albrecht
Produkty odzież, perfumy
Zatrudnienie 12 500 (2013)
Giełda Frankfurter Wertpapierbörse
ISIN

DE000A1PHFF7

brak współrzędnych
Strona internetowa
Ogłoszenie w gazecie o mundurach dla SA, SS i Hitlerjugend szytych przez Hugo Bossa (1933)

Hugo Boss AGniemiecka firma produkująca odzież i perfumy z siedzibą w Metzingen, założona w 1924 roku przez Hugo Ferdinanda Bossa.

Główne marki firmy to Hugo, Hugo Boss i od 2004 roku Baldessarini. Obecnie Baldessarini jest osobną firmą. Szacowana wartość firmy Hugo Boss AG wynosi ok. 1,8 mld euro. Na terenie Polski znajduje się 9 firmowych sklepów tej marki: w Łodzi, Krakowie, Warszawie (x2), Lublinie, Gdyni, Bydgoszczy oraz outlet w Piasecznie koło Warszawy.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Hugo Boss założył pierwszą szwalnię w 1924 roku. Kilka lat później Boss musiał jednak zamknąć zakład z powodu kryzysu gospodarczego skutkującego brakiem zamówień, ale ponownie otworzył zakład w 1930 roku. W 1931 roku wstąpił do NSDAP i istnieje duże prawdopodobieństwo, że szwalnia została ponownie uruchomiona głównie na potrzeby partii, a jej klientami byli członkowie szturmowych batalionów partii Sturmabteilung[1].

W 1932 roku firma otrzymała kontrakt na dostawy dla Schutzstaffel (SS) mundurów projektu SS–Oberführera Karla Diebitscha, a wkrótce potem także kontrakt na produkcję mundurów dla Hitlerjugend[1][2]. W okresie II wojny światowej zakład wykorzystywał robotników przymusowych, którzy pracowali w wybudowanym w Metzingen obozie. Warunki życia robotników przymusowych były bardzo złe, a poprawiły się dopiero wobec zbliżania się frontów do granic III Rzeszy[1].

Po wojnie Boss stanął przed trybunałem denazyfikacyjnym i otrzymał zakaz prowadzenia działalności gospodarczej i grzywnę w wysokości 100 000 marek i zmarł wkrótce potem, 9 sierpnia 1948 roku w wyniku powikłań po ropnym zapaleniu zęba. Spadkobiercą został zięć Bossa, Eugen Holy[1].

W warunkach powojennych Holy postawił na produkcje garniturów. Już w latach 60. marka stała się znana w skali europejskiej, a jej powiązania z nazistami zostały w świadomości społecznej zapomniane. W 1967 roku prezesami spółki zostali Jochen i Uwe Holy, wnukowie założyciela. Z nowym kierownictwem firma zdecydowała o odświeżenie wizerunku i stworzeniu kampanii wizerunkowej. Ambasadorami marki zostało kilku kierowców Formuły 1 oraz Sylvester Stallone, a w ramach umiędzynarodowienia marki zmieniła ona nazwę na „Boss”. W latach 80. firma rozszerzyła ofertę o odzież z kolekcji casualowych, kosmetyki i dodatki, a w połowie dekady zadebiutowała na giełdzie we Frankfurcie nad Menem. Udziały w firmie kupił Akira Akagi, ale wkrótce potem po skandalu finansowym trafił do więzienia, a pakiet akcji Bossa odkupiła firma Marzotto, jeden z dostawców surowców dla Bossa. Sprzedaż niemieckiej firmy japońskiemu inwestorowi, a następnie szybkie przejęcie jej przez inwestora włoskiego zostało skomentowane przez Financial Times ironicznie jako „transakcja pomiędzy państwami Osi”[1].

Na początku lat 90. odkryto w Szwajcarii środki z kontraktów od Wehrmachtu, ale firma uprzedziła roszczenia wpłacając milion dolarów na fundusz ofiar II wojny światowej. Początek tej dekady to także kryzys gospodarczy związany z inkorporacją NRD, który spowodował spadek sprzedaży i odpływ klientów. W ramach działań naprawczych firma wróciła do nazwy „Hugo Boss”, a ofertę firmy rozszerzono na liczne linie, od formalnych do sportowych, a w 1998 roku rozpoczęto sprzedaż odzieży damskiej[1].

W 1999 roku amerykańscy prawnicy działający w imieniu ofiar Holocaustu rozpoczęli postępowanie przeciwko firmie Hugo Boss w sprawie wykorzystywania pracy niewolniczej w czasie wojny.

W 2005 roku Marzotto sprzedało z zyskiem swoje udziały w firmie funduszowi Permira, który kupił niemiecką firmę. W początkach XXI wieku większość produkcji miała miejsce w Izmirze i Radomiu[1].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]