Sylvester Stallone

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Sylvester Stallone
Sylvester Stallone (sierpień 2012)
Sylvester Stallone (sierpień 2012)
Imię i nazwisko Michael Sylvester Enzio Stallone
Data i miejsce urodzenia 6 lipca 1946
Stany Zjednoczone Nowy Jork, Stany Zjednoczone
Zawód aktor, reżyser, scenarzysta
Lata aktywności od 1970
Odznaczenia
Oficer Orderu Sztuki i Literatury (Francja)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa
Stallone po premierze filmu F.I.S.T (1978)
Stallone (1983)
Stallone ze swoją drugą żoną Brigitte Nielsen, Ronaldem Reaganem i Nancy Reagan (1985)
Stallone podczas medialnej promocji filmu Rambo III w Szwecji (czerwiec 1988)
Stallone jako Rocky Balboa (2005)
Gwiazda na Hollywood Walk of Fame
Odciski dłoni i stóp przed Teatrem Chińskim Graumana w Hollywood (1983)
Odciski dłoni w restauracji Planet Hollywood (1991)

Michael Sylvester Enzio Stallone (ur. 6 lipca 1946 w Nowym Jorku) – amerykański aktor, reżyser i scenarzysta, jeden z największych międzynarodowych gwiazdorów, światowa ikona machismo i Hollywood; odegrał 2 symboliczne wcielenia, które stały się częścią amerykańskiej kultury – legendę boksu Rocky'ego Balboa, który pokonał wszystkie kursy do walki o miłość i chwałę, oraz Johna Rambo, odważnego żołnierza, który specjalizuje się w gwałtownych i pełnych zemsty misjach ratunkowych.

Spis treści

Biografia [edytuj]

Przyszedł na świat w rodzinie rzymskokatolickiej Jackie Stallone (z domu Jacqueline Labofish; ur. 1921 w Waszyngtonie, astrolog, byłej tancerki i promotorki kobiecego wrestlingu) oraz Franka Stallone'a, Sr., włoskiego fryzjera z trudnością zarabiającego na życie, imigranta z Gioia del Colle, w regionie Apulia, w prowincji Bari; ma młodszego brata Franka Jr. (ur. 30 lipca 1950), który został aktorem i piosenkarzem/gitarzystą.

Jego poród był ciężki – z powodu komplikacji miał częściowy paraliż twarzy, prawy policzek ma nieruchomy, a wykrzywienie dolnej wargi i zaburzenia mowy pozostały mu na całe życie. Był dzieckiem trudnym, pełnym kompleksów, często zmieniającym szkoły. Uczęszczał do klas początkowych w Montgomery Hills Junior High School w Silver Spring, w stanie Maryland. Dorastał w północno-wschodniej Filadelfii, w stanie Pensylwania, gdzie uczęszczał do Devereaux High School i Lincoln High School. Przez jeden semestr uczył się także w Bishop Snyder School w Silver Spring, w stanie Maryland. W latach 1960–1963 uczęszczał do American College of Switzerland w Leysin, w Szwajcarii.

Próbował wielu zawodów. Swoją pierwszą żonę Sashę Czack poznał, gdy pracował jako bileter w kinie, w którym i ona była zatrudniona.

3-krotnie żonaty

  • Sasha Czack (ur. 17 lipca 1950), aktorka - pobrali się 28 grudnia 1974, 2 synów: Sage Moonblood (ur. 5 maja 1976, zm. 13 lipca 2012) i Seargeoh (ur. 1979 z autyzmem dziecięcym), rozwiedli się 14 lutego 1985
  • Brigitte Nielsen - pobrali się 15 grudnia 1985, rozwiedli się 13 lipca 1987
  • Jennifer Flavin (ur. 14 sierpnia 1968), modelka - pobrali się 17 maja 1997, 3 córki: Sophie (ur. 27 sierpnia 1996), Sistine Rose (ur. 27 czerwca 1998) i Scarlet Rose (ur. 25 maja 2002)

Kariera [edytuj]

Stallone był ambitny, w wieku dwudziestu czterech lat garnął się do aktorstwa. Swój filmowy debiut zanotował w komedii erotycznej Wieczorek u Kitty i Studa (The Party at Kitty and Stud's, 1970) jako Stud, nagrodzonej Oscarem za najlepszą muzykę i piosenkę komedii Kochankowie i inni nietutejsi (Lovers and Other Strangers, 1970) z Diane Keaton i dramacie Nie ma miejsca do ukrycia (No Place to Hide, 1970). Rok potem pojawił się w komedii Woody Allena Bananowy czubek (Bananas, 1971) jako chuligan z metra i thrillerze Alana J. Pakuli Klute (1971) z Jane Fondą i Donaldem Sutherlandem, a następnie w komediodramacie na podstawie jego scenariusza Książęta z Flatbush (The Lord's of Flatbush, 1974) z Perry Kingiem i Henry Winklerem, czarnej komedii Więzień drugiej alei (The Prisoner of Second Avenue, 1975) z Jackiem Lemmonem i Anne Bancroft, dramacie kryminalnym Capone (1975) z Benem Gazzarą, sportowym filmie sensacyjnym sci-fi Wyścig śmierci (Death Race 2000, 1975) jako psychopatyczny kierowca, który ze złowieszczą radością rozjeżdża ludzi i jednym z odcinków serialu CBS Kojak (1975) w roli detektywa Ricka Daly'a.

Wkrótce przyszedł sukces na prawdziwie hollywoodzką skalę. Stallone zdołał przeforsować scenariusz i zagrać główną rolę Rocky'ego Balboa, boksera-amatora w melodramacie sportowym Rocky (1976). Film uczynił go idolem i wcieleniem sukcesu, otrzymał dziesięć nominacji do nagrody Oscara (otrzymał trzy; za reżyserię, edycję i zdjęcia), w tym za scenariusz i główną rolę. Stallone chciał sprawdzić się jako aktor wszechstronny i rozpaczliwie szukał innych możliwości. Zagrał przywódcę związkowego w dramacie F.I.S.T (1978), trenera w dramacie na podstawie jego scenariusza, który sam wyreżyserował – Paradise Alley (1978) z Armandem Assante i Anne Archer, jeńca wojennego w obozie hitlerowskim w dramacie wojenno-sportowym Johna Hustona Ucieczka do zwycięstwa (Victory, 1981) z Michaelem Caine; jednak wszystkie te filmy okazały się niepowodzeniem. Trzeba było powtarzać sagę o Rockym-bokserze jeszcze pięciokrotnie, aż ten amerykański mit sukcesu nabrał na ekranie rysów mitu politycznego, przemieniając bohatera w obrońcę zachodnich ideałów przeciwko komunizmowi; tak powstał Rocky II (1979), Rocky III (1982) z Mr. T i Rocky IV (1985) z Dolphem Lundgrenem, który przyniósł mu dwie antynagrody Złotej Maliny dla najgorszego aktora i najgorszego reżysera, a także nominację dla najgorszego scenarzysty. Życie prywatne też podporządkował regułom hollywoodzkim; po rozwodzie z Sashą Czack – 14 lutego 1985, cały świat oglądał zdjęcia ze ślubu z 15 grudnia 1985 z duńską modelką Brigitte Nielsen, z którą wystąpił w sensacyjnym thrillerze kryminalnym Kobra (Cobra, 1986) otrzymując kolejną nominację do Złotej Maliny dla najgorszego aktora i najgorszego scenarzysty, po czym 13 lipca 1987 śledzono ich rozstanie.

Druga kreacja, którą podbił widownię, to John J. Rambo, weterana wojny wietnamskiej w filmie Rambo – Pierwsza krew (First Blood, 1982) i sequelach – Rambo II (Rambo: First Blood Part II, 1985), za który zdobył następne dwie Złote Maliny dla najgorszego aktora i najgorszego scenarzysty, Rambo III (1988) i John Rambo (2008), łącznie dostał 10 Złotych Malin i 30 nominacji za najgorsze role filmowe[1].

W wolnym czasie maluje obrazy olejne, a jego idolem jest Leonardo Da Vinci.

16 lutego 2007 przyleciał do Sydney w celu promocji filmu Rocky Balboa. Zaraz po wylądowaniu, został zatrzymany przez australijskie służby graniczne, które w jego bagażu znalazły 48 fiolek z ludzkim hormonem wzrostu. W związku z przemytem został postawiony przed sądem, który 21 maja 2007 uznał go winnym posiadania nielegalnych w Australii substancji i wyznaczył grzywnę w wysokości 9870 dolarów oraz nakazał pokrycie kosztów sądowych.

Filmografia [edytuj]

Linki zewnętrzne [edytuj]

Przypisy

  1. ↑ Sylvester Stallone - Awards
  2. ↑ Sylvester Stallone w serialu Czarodzieje z Waverly Place
Źródło „http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Sylvester_Stallone&oldid=36184948”