Ibis grzywiasty

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ibis grzywiasty
Geronticus eremita[1]
(Linnaeus, 1758)
Ibis grzywiasty
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada neognatyczne
Rząd pelikanowe
Rodzina ibisy
Rodzaj Geronticus
Gatunek ibis grzywiasty
Synonimy
  • Upupa Eremita Linnaeus, 1758[2]
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 CR pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania
Trasy wędrówek wschodniej populacji ibisów grzywiastych
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Ibis grzywiasty (Geronticus eremita) – gatunek ptaka z rodziny ibisów (Threskiornithidae), zamieszkujący Maroko (nieliczne gniazdujące pary) i Turcję. Lęgnie się również obecnie na stromych skalistych wybrzeżach Atlantyku. Jeszcze w XVII w. występował w Europie, rozmnażał się w dolinie Dunaju, Austrii i Szwajcarii. Obecnie ptaki te są krytycznie zagrożone wyginięciem.

Swoją nazwę zawdzięcza czubowi piór z tyłu głowy.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Wygląd zewnętrzny 
Naga skóra na głowie, czarne upierzenie, czerwony dziób. Dymorfizm płciowy nie jest widoczny. Znaczna część głowy jest nieopierzona - jest czerwona z przedłużonymi piórami na karku. Posiada krótsze nogi niż ibis kasztanowaty.
Rozmiary 
długość ciała 70–80 cm, rozpiętość skrzydeł 1,25–1,35 m.
Masa ciała
ok. 1–1,2 kg.

Środowisko[edytuj | edytuj kod]

Zamieszkuje tereny górzyste, półpustynne i stepowe.

Pożywienie[edytuj | edytuj kod]

Chrząszcze, mrówki, pająki, pomrowiki, skorki, skorpiony, stonogi i szarańcza.

Lęgi[edytuj | edytuj kod]

Okres lęgów 
Zwykle rozpoczyna się w marcu lub kwietniu.
Gniazdo 
buduje na półkach skalnych.
Jaja 
2–4
Wysiadywanie 
24–28 dni
Pisklęta 
w wieku 43–47 dni opuszczają gniazdo

Status i ochrona[edytuj | edytuj kod]

Gatunek krytycznie zagrożony wyginięciem, objęty Europejskim Programem Ochrony Zwierząt (EEP). Do dramatycznego spadku liczebności tych ptaków przyczyniły się polowania oraz chwytanie młodych, w celu umieszczenia ich w ogrodach zoologicznych. Dużo ibisów zginęło również wskutek zatrucia środkami owadobójczymi, stosowanymi w celu walki z szarańczą.

Ośrodek lęgowy ibisa grzywiastego istnieje od 1977 roku w tureckim mieście Birecik nad Eufratem. Obecnie żyje tam około 100 ptaków. Władze tureckie zdołały w ten sposób sztucznie odtworzyć populację tego ptaka, który z powodu szkodliwej działalności człowieka został w XX wieku całkowicie wytrzebiony[4].

Przypisy

  1. Geronticus eremita w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Northern Bald Ibis (Geronticus eremita) (ang.). IBC The Internet Bird Collection. [dostęp 9 grudnia 2010].
  3. eremita/0 Geronticus eremita. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  4. Birecik Breeding Center, Turkey (ang.). International Advisory Group for the Northern Bald Ibis. [dostęp 11 kwietnia 2012].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Cuisin M, 1989, Tajemnice zwierząt - Zwierzęta rzadkie, Wydawnictwo Dolnośląskie, Wrocław 1993.
  • Klaus Richarz: Ptaki - Przewodnik. Warszawa: MUZA, 2009. ISBN 978-83-7495-018-3.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]