Ibis grzywiasty
| Ibis grzywiasty | |
| Geronticus eremita[1] | |
| (Linnaeus, 1758) | |
 |
|
| Systematyka | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | zwierzęta |
| Typ | strunowce |
| Podtyp | kręgowce |
| Gromada | ptaki |
| Podgromada | Neornithes |
| Nadrząd | neognatyczne |
| Rząd | pelikanowe |
| Rodzina | ibisowate |
| Rodzaj | Geronticus |
| Gatunek | ibis grzywiasty |
| Synonimy | |
|
|
| Kategoria zagrożenia (CzKGZ)[3] | |
 |
|
| Zasięg występowania | |
 Trasy wędrówek wschodniej populacji ibisów grzywiastych |
|
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Ibis grzywiasty (Geronticus eremita) – gatunek ptaka z rodziny ibisowatych (Threskiornithidae), zamieszkujący Maroko (nieliczne gniazdujące pary) i Turcję. Lęgnie się również obecnie na stromych skalistych wybrzeżach Atlantyku. Jeszcze w XVII w. występował w Europie, rozmnażał się w dolinie Dunaju, Austrii i Szwajcarii. Obecnie ptaki te są krytycznie zagrożone wyginięciem.
- Swoją nazwę zawdzięcza czubowi piór z tyłu głowy.
Spis treści |
[edytuj] Charakterystyka
- Wygląd zewnętrzny
- Naga skóra na głowie, czarne upierzenie, czerwony dziób. Dymorfizm płciowy nie jest widoczny. Znaczna część głowy jest nieopierzona - jest czerwona z przedłużonymi piórami na karku. Posiada krótsze nogi niż ibis kasztanowaty.
- Rozmiary
- długość ciała 70–80 cm, rozpiętość skrzydeł 1,25–1,35 m.
- Masa ciała
- ok. 1–1,2 kg.
[edytuj] Środowisko
Zamieszkuje tereny górzyste, półpustynne i stepowe.
[edytuj] Pożywienie
Chrząszcze, mrówki, pająki, pomrowiki, skorki, skorpiony, stonogi i szarańcza.
[edytuj] Lęgi
- Okres lęgów
- Zwykle rozpoczyna się w marcu lub kwietniu.
- Gniazdo
- buduje na półkach skalnych.
- Jaja
- 2–4
- Wysiadywanie
- 24–28 dni
- Pisklęta
- w wieku 43–47 dni opuszczają gniazdo
[edytuj] Status i ochrona
Gatunek krytycznie zagrożony wyginięciem, objęty Europejskim Programem Ochrony Zwierząt (EEP). Do dramatycznego spadku liczebności tych ptaków przyczyniły się polowania oraz chwytanie młodych, w celu umieszczenia ich w ogrodach zoologicznych. Dużo ibisów zginęło również wskutek zatrucia środkami owadobójczymi, stosowanymi w celu walki z szarańczą.
Ośrodek lęgowy ibisa grzywiastego istnieje w tureckim mieście Birecik nad Eufratem, gdzie obecnie żyje ich tam około 100, natomiast w latach 50 XX w. nawet 600 par lęgowych [4].
Przypisy
- ↑ Geronticus eremita w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
- ↑ Northern Bald Ibis (Geronticus eremita) (ang.). IBC The Internet Bird Collection. [dostęp 9 grudnia 2010].
- ↑ Geronticus eremita. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
- ↑ Przebudźcie się! czerwiec 2010 str. 10-11
[edytuj] Bibliografia
- Cuisin M, 1989, Tajemnice zwierząt - Zwierzęta rzadkie, Wydawnictwo Dolnośląskie, Wrocław 1993.
- Klaus Richarz: Ptaki - Przewodnik. Warszawa: MUZA, 2009. ISBN 978-83-7495-018-3.
[edytuj] Linki zewnętrzne
