Ichszydydzi
Ichszydydzi – dynastia rządząca Egiptem, oraz od 941 Syrią, Palestyną, a od 942 Al-Hidżazem, w latach 935-969.
Założona została przez Muhammada ibn Tughdża, tureckiego żołnierza najemnego, który został namiestnikiem Egiptu i uniezależnił się od zwierzchnictwa kalifatu w Bagdadzie. Fakt ten kalif Ar-Radi (934-940) uznał oficjalnie w 939 i nadał Ibn Tughdżowi zaszczytny tytuł „ichszid” (oznaczający po persku „księcia”), od którego wzięła nazwę cała dynastia.
Po śmierci Ibn Tughdża faktyczną władzę w Egipcie sprawował czarnoskóry eunuch rodem z Abisynii, Abu al-Misk Kafur, najpierw jako regent jego dwóch synów, których był wychowawcą, a następnie samodzielnie. Udało mu się obronić Syrię i Egipt przed rosnącą w północnej Syrii dynastią Hamdanidów. Za jego panowania tworzył w Egipcie słynny poeta Al-Mutanabbi (ok. 915-965), który zaczynał jako panegirysta Kafura, a następnie naraził się na jego niełaskę i w 961 zbiegł z Egiptu.
Panowaniu Ichszydydów położyła kres szyicka dynastia Fatymidów (969-1171). W 969 Egipt podbiły wojska fatymidzkie pod wodzą Dżawhara as-Sikilli.
Dynastia Ichszydydów [edytuj]
- 935-946 Muhammad Ibn Tughdż
- 946-960 Abu al-Kasim Unudżur (syn w/w)
- 960-966 Abu al-Hasan Ali (brat w/w)
- 966-968 Abu al-Misk Kafur (niewolnik Ibn Tughdża)
- 968-969 Abu al-Fawaris Ahmad (syn Alego, zdetronizowany, zmarł w 987)
