Ichszydydzi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Ichszydydzi – dynastia rządząca Egiptem w latach 935-969, oraz od 941 Syrią i Palestyną, a od 942 Al-Hidżazem.

Założona została przez Muhammada ibn Tughdża, tureckiego żołnierza najemnego, który został namiestnikiem Egiptu i uniezależnił się od zwierzchnictwa kalifatu w Bagdadzie. Fakt ten kalif Ar-Radi (934-940) uznał oficjalnie w 939 i nadał Ibn Tughdżowi zaszczytny tytuł „ichszid” (oznaczający po persku „księcia”), od którego wzięła nazwę cała dynastia.

Po śmierci Ibn Tughdża faktyczną władzę w Egipcie sprawował czarnoskóry eunuch rodem z Abisynii, Abu al-Misk Kafur, najpierw jako regent jego dwóch synów, których był wychowawcą, a następnie samodzielnie. Udało mu się obronić Syrię i Egipt przed rosnącą w północnej Syrii dynastią Hamdanidów. Za jego panowania tworzył w Egipcie słynny poeta Al-Mutanabbi (ok. 915-965), który zaczynał jako panegirysta Kafura, a następnie naraził się na jego niełaskę i w 961 zbiegł z Egiptu.

Panowaniu Ichszydydów położyła kres szyicka dynastia Fatymidów (969-1171). W 969 Egipt podbiły wojska fatymidzkie pod wodzą Dżawhara as-Sikilli.

Dynastia Ichszydydów[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Zobacz więcej w artykule Władcy Egiptu, w sekcji Państwo Ichszydydów.
  • Muhammad Ibn Tughdż 935-946
  • Abu al-Kasim Unudżur 946-960 (syn w/w)
  • Abu al-Hasan Ali 960-966 (brat w/w)
  • Abu al-Misk Kafur 966-968 (niewolnik Ibn Tughdża)
  • Abu al-Fawaris Ahmad 968-969 (syn Alego, zdetronizowany, zmarł w 987)

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]