Język brytyjski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Język brytyjski
Obszar Brytania
Liczba mówiących język wymarły
Klasyfikacja genetyczna Języki indoeuropejskie
*Języki celtyckie
**Języki brytańskie
***Język brytyjski
Kody języka
ISO 639-1 -
ISO 639-2 cel
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata

Język brytyjski – język używany w starożytności w Brytanii, przodek współczesnych języków z podgrupy brytańskich języków celtyckich. Używany na terenach południowej i środkowej Brytanii aż do południowej Szkocji. Możliwe, że był używany także w północnej części Szkocji, skąd w średniowieczu został wyparty przez gaelik. Do dnia dzisiejszego nie zachowały się praktycznie żadne źródła pisane tego języka. Przetrwała jedynie inskrypcja na metalowym wisiorku odkrytym w roku 1979. Kontynuację języka brytyjskiego stanowią współczesne języki walijski, bretoński i kornwalijski.

Nazwy miejsc[edytuj | edytuj kod]

Język brytyjski przetrwał do dnia dzisiejszego w nazwach niektórych miejsc i rzek. Kwestią sporną może być jednak pochodzenie części z nich z języka staroceltyckiego. Najlepszym przykładem jest nazwa rzeki Avon, która pochodzi z brytyjskiego abona "rzeka" (por. walijski afon, kornwalijski avon, irlandzki abhainn, bretoński aven).

Lista nazw pochodzących z języka brytyjskiego

Brytyjskie nazwy miejsc występują na terenie całej Anglii, najczęściej jednak w West Country, część przykładów podano poniżej:

Avon od abonā = "rzeka"

Britain od britani = "pomalowani (ludzie)"

Dover od dubrīs = "wody"

Kent od cantus = "granica"

Severn od sabrīna

Thanet od tan-arth = "fire-height"

Thames od tamesis

York od ebor-acon = "miejsce, gdzie rosną cisy " (w wolnym tłumaczeniu)

Niektóre brytyjskie nazwy są znane współcześnie, jednakże wyszły z użycia. W statucie z 682 roku dotyczącym wzgórza Creechborough, definiuje się je jako „wzgórze, które Brytowie nazywają Cructan, a my – Crychbeorh (my – czyli Anglosasi)[1][2]. Słowa pochodzenia brytyjskiego jak Tor, Combe, Bere, Hele i Worthy są szczególnie popularne jako elementy nazw geograficznych w Devon, często też łączone z elementami wywodzącymi się z angielszczyzny[3]. Nazwy złożone pojawiają się czasem w całej Anglii, np. "Derwent Water", czy "Chetwood". Zawierają one ten sam element przetłumaczony na obydwa języki[4].

Przypisy

  1. Walter de Gray Birch: Cartularium saxonicum (ang.). [dostęp 16 września 2008].
  2. West Country Languages and Dialects (ang.). [dostęp 16 września 2008].
  3. Gover, Mawer and Stenton: Place-Names of Devon, 1932
  4. The Archaeology of some North Devon Place-Names. 2003.