Język brytyjski
| Język brytyjski | |
| Obszar | Brytania |
| Liczba mówiących | język wymarły |
| Klasyfikacja genetyczna | Języki indoeuropejskie *Języki celtyckie **Języki brytańskie ***Język brytyjski |
| Kody języka | |
| ISO 639-1 | - |
| ISO 639-2 | cel |
| W Wikipedii | |
| Zobacz też: język, języki świata |
|
Język brytyjski – język używany w starożytności w Brytanii, przodek współczesnych języków z podgrupy brytańskich języków celtyckich. Używany na terenach południowej i środkowej Brytanii aż do południowej Szkocji. Możliwe, że był używany także w północnej części Szkocji, skąd w średniowieczu został wyparty przez gaelik. Do dnia dzisiejszego nie zachowały się praktycznie żadne źródła pisane tego języka. Przetrwała jedynie inskrypcja na metalowym wisiorku odkrytym w roku 1979. Kontynuację języka brytyjskiego stanowią współczesne języki walijski, bretoński i kornwalijski.
Nazwy miejsc[edytuj]
Język brytyjski przetrwał do dnia dzisiejszego w nazwach niektórych miejsc i rzek. Kwestią sporną może być jednak pochodzenie części z nich z języka staroceltyckiego. Najlepszym przykładem jest nazwa rzeki Avon, która pochodzi z brytyjskiego abona "rzeka" (por. walijski afon, kornwalijski avon, irlandzki abhainn, bretoński aven).
Lista nazw pochodzących z języka brytyjskiego
Brytyjskie nazwy miejsc występują na terenie całej Anglii, najczęściej jednak w West Country, część przykładów podano poniżej:
Avon od abonā = "rzeka"
Britain od britani = "pomalowani (ludzie)"
Dover od dubrīs = "wody"
Kent od cantus = "granica"
Severn od sabrīna
Thanet od tan-arth = "fire-height"
Thames od tamesis
York od ebor-acon = "miejsce, gdzie rosną cisy " (w wolnym tłumaczeniu)
Niektóre brytyjskie nazwy są znane współcześnie, jednakże wyszły z użycia. W statucie z 682 roku dotyczącym wzgórza Creechborough, definiuje się je jako „wzgórze, które Brytowie nazywają Cructan, a my – Crychbeorh (my – czyli Anglosasi)[1][2]. Słowa pochodzenia brytyjskiego jak Tor, Combe, Bere, Hele i Worthy są szczególnie popularne jako elementy nazw geograficznych w Devon, często też łączone z elementami wywodzącymi się z angielszczyzny[3]. Nazwy złożone pojawiają się czasem w całej Anglii, np. "Derwent Water", czy "Chetwood". Zawierają one ten sam element przetłumaczony na obydwa języki[4].
Przypisy
- ↑ Walter de Gray Birch: Cartularium saxonicum (ang.). [dostęp 16 września 2008].
- ↑ West Country Languages and Dialects (ang.). [dostęp 16 września 2008].
- ↑ Gover, Mawer and Stenton: Place-Names of Devon, 1932
- ↑ The Archaeology of some North Devon Place-Names. 2003.
|
|||||||||||
