Język staroirlandzki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Goídelc
Obszar Irlandia, Szkocja, Wyspa Man, część Walii
Liczba mówiących język wymarły
Klasyfikacja genetyczna Języki indoeuropejskie
*Języki celtyckie
**Języki goidelskie
***Język staroirlandzki
Pismo łacinka
Kody języka
ISO 639-1 -
ISO 639-2 sga
ISO 639-3 sga
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata
WiktionaryPl.svg
W Wikisłowniku: Słownik języka staroirlandzkiego
Słownik {{{z języka}}}-polski, polsko-staroirlandzki online

Język staroirlandzki (staroiryjski) – wymarły język z grupy celtyckiej. Najstarsza forma języków goidelskich, z której wywodzą się współczesne języki tej grupy: irlandzki, szkocki i manx. Używany między VI a X wiekiem naszego tysiąclecia, po czym przekształcił się w dialekty średnioirlandzkie.

Po raz pierwszy zaświadczony na marginesach religijnych manuskryptów łacińskich z VI wieku.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]