Języki chińsko-tybetańskie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Języki chińsko-tybetańskie (sino-tybetańskie) to jedna z hipotetycznych rodzin językowych, do której należą języki używane na terenie Azji Wschodniej i Południowo-Wschodniej. Językami tymi posługuje się ponad miliard ludzi.

Uwaga: Ponieważ brakuje dowodów na pokrewieństwo (pochodzenie od wspólnego przodka) języków chińskich i tybetańskich, współczesne językoznawstwo coraz częściej odchodzi od hipotezy rodziny chińsko-tybetańskiej [1] na rzecz pojęcia ligi językowej dwóch rodzin - chińskiej (sinickiej) i tybeto-birmańskiej, które wskutek długiego obcowania ze sobą nabrały szeregu wspólnych cech. (tonalność, monosylabiczność morfemów itp.).[2] Nawet termin "języki tybetańsko-birmańskie" w nowszych badaniach używany jest nie jako określenie rodziny językowej, lecz tylko jako collectivum dla sześciu grup językowych, co oznacza, że nowsze ustalenia kwestionują genetyczną jedność języków tybeto-birmańskich.[3]

Klasyfikacja języków[edytuj | edytuj kod]

1. Grupa sinicka

2. Grupa bodyjska (tybetańska)

3. Grupa birmańska

4. Grupa baryjska

5. Grupa kareńska

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Majewicz, Alfred F., Języki świata i ich klasyfikacja, PWN, Warszawa, 1989, ISBN 83-01-08163-5

Przypisy

  1. Majewicz, Alfred F., Języki świata i ich klasyfikacja, str. 66
  2. M.J. Künstler, Języki chińskie, Warszawa 2000
  3. Majewicz, Alfred F., Języki świata i ich klasyfikacja, str. 69